ผมคือผู้กล้า..ป่าวหรอกก็เเค่ส่วนเกินที่มาติดอยู่ที่นี้

"ใช้เเล้วละครับ...เเต่ว่านะ เช็คเมท"

 ผมใช้ม้าไปกินควีนของเธอพร้อมกับเช็คเมทเพราะว่าถึงคิงเธอเดินไปข้างๆก็จะโดนบิชอปผมกินอยู่ดี

"เอ่ะะไม่จริงน่าม้าของท่านพี่มันมาอยู่มุมนั้นตั้งเเต่เมื่อไรกัน!"เด็กสาวร้องออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ [เธอคงมองไม่ออกมาตลอดเลยสิหนะว่าม้าที่ผมเดินเอาไว้ตั้งเเต่ตาที่5ก็เพื่อการนี้โดยเฉพาะ]

"ฮะฮ่าฮ่าคุณหนูคงต้องไปฝึกอีกเยอะเลยละครับนี้ก็เทียงเเล้วเราไปกินข้าวกันดีกว่าครับคุณหนู"

"ฮืมคนชนะไม่มีสิทธิลุกหนีหรอกนะคะท่านพี่เพราะงั้นนั่งลงเล่นเดียวนี้ค่ะ ท่านพี่!"ตาสีเเดงมรกตของเธอนั้นมองผมตาเขียวทำเอาผมนึกถึงลูกเเมวสีขาวที่กำลังขู่ขนลุกชู่ออกมาโดยไม่รู้ตัว(หมายเหตุคำว่า มองผมตาเขียวหมายความว่าจ้องมองด้วยอาการไม่พอใจ)

เเต่ว่าคุณท่านบอกให้ผมไปฟังหน้าที่ที่จะต้องทำนะครับ เอางี้เดียวเราค่อยกลับมาเล่นหลังจากที่กินข้าวเสร็จดีไหมครับ

"หึท่านพี่ห้ามหนีเด็ดขาดเลยหนะค่ะ!" ว่าเเล้วเธอก็ลุกเดินออกไป

"ทำไมท่านพี่ไม่ตามหนูไปละค่ะอย่าบอกหนะว่าคิดหนีตั้งเเต่ตอนนี้เเล้ว!"หลังจากที่เดินออกไปสักพักเธอก็หันกลับมาพูดกับผม

"เเหะๆเเค่คิดอะไรเพลินๆหนะครับคุณหนู"ด้วยความที่ผมกำลังคิดอะไรไร้สาระอยู่ทำให้โชว์ความเด๋อลืมเดินสะงั้น...

---------------------------------------------------------------

ปึก

"หืมนี้ลูกมากินตรงเวลาเป็๲ด้วย รึข้ากำลังจะสั่งคนให้ไปเรียกเ๽้าพอดี"เสียงที่ดังเด่นชัดออกมาจากผู้หญิงผมสีขาวคนหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่ด้านในเรือนอาหารประจำตระกูลนี้นั้นเป็๲เพียงเเค่ห้องอาหารเล็กๆที่ตกเเต่งด้วยสีครีมพร้อมกับโต้ะนั่งพื่นตัวเดียวที่อยู่กลางห้องเพียงเเค่เห็นก็ให้ความรู้สึกอบอุ่นในอกเเล้ว

"โถ่ท่านเเม่ค่ะปกติข้าก็มากินตรงเวลานั้นเเหละ ท่านพี่อย่าไปเชื่อนะคะ" หน้าของเธอนิดๆ...น่าจะเป็๲เพราะว่าอายที่โดนเเฉว่าปกติต้องโดนตามให้ไปกินข้าวตลอด

"ฮ่าฮ่าชั่งเ๱ื่๵๹นั้นเเล้วมากินข้าวกันเถอะเดียวมันจะเย็นสะก่อนสิ"เสียงของคุณท่านได้เรียกน้ำไปนั่งกับเค้าเพื่อที่สะที

"ค่ะ"น้ำเดินไปอย่างว่าง่ายเเล้วนั่งลงทันที

"เเล้วเ๽้าละจะยื่นรออะไรรึมานั่งกินด้วยกันสิ" คุณท่านได้หันมาพูดกับผมที่ยังยื่นตัวตรงไม่ได้ขยับไปไหน

"คือ...ให้บ่าวอย่างข้าไปกินร่วมโต้ะกับท่านคงไม่ดีเท่าไรมั่งครับ"ผมพูดตัวเกรงด้วยความที่ผมอ่านนิยายมาเยอะจึงพอรู้(มโน)ว่าการทำเเบบนี้คงไม่เหมาะสมสักเท่าไร

"ฮ่าฮ่าฮ่าข้าไม่ถือเ๱ื่๵๹นั้นหรอกเชิญตามสบาย" ซู้ดดคุณท่านได้พูดขึ้นมาพร้อมกินสิ่งที่เหมือนก๋วยเตี๋ยวเข้าไป

"ถ้างั้นขออนุญาตนะครับ!"หลังจากได้ยินดั่งนั้นผมก็ความหิวโหยครอบงำไปนั้งฝั่งที่ว่างทันทีหลังจากที่ตั้งเเต่ตื่นมาผมไม่ได้กินอะไรเลยทำให้ตอนนี้นั้นผมหิวมาก

มือผมขยับไปยิบช้อนเเล้วตักเเกงสีเเดงด้านหน้าสุดใส่ข้าวอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องเป้าให้หายร้อนผมได้ตักข้าวยัดเขาปากทันที

[ระรสชาตินี้มันต้มยำกุ้งนี้น่า!ความเผ็ดที่กลมกล่อมนี้เห็ดนุ่มนิ่มที่พอเข้าปากไปก็เด้งไม่มากุ้งที่หันเป็๲ชิ้นเล็กๆให้เขี้ยวมันปากอย่างพอดีเเต่กลับไม่มีกลิ่นคาวสักนิดมีเเต่กลิ่นหอมของเครื่องเทศที่ฟุ้งอยู่ทั่วปากไม่เคยกินต้มยำกุ้งที่สมบูรณ์เเบบอย่างงี้มาก่อนเลย!]