龙束缚
ilno
5ปีต่อมา
Rrrr แรงสั่นของเครื่องมือสื่อสารในกระเป๋ากางเกงสั่นเตือนว่ามีใครบางคนโทรเข้ามาผมที่กำลังทำหน้าที่โบกรถอยู่ จึงหันไปมองเพื่อนร่วมงาน ก่อนจะฝากงานให้เขาทำแทนเพราะกลัวว่าที่อนุบาลของถังเซียนจะโทรมา
“ครับ” ผมรีบกดรับสายทันทีโดยไม่ได้มองชื่อที่โชว์อยู่
[“ฉันเอง จิวซือ”]เสียงนุ่มที่ดังลอดออกมาทำให้ผมยกยิ้มจนดวงตากลมโตเป็สระอิเพราะไม่ได้ติดต่อกับจิวซือตั้ง2เดือนแล้ว
“ฉันคิดว่านายจะลืมเพื่อนคนนี้ไปแล้วนะ”
[“จะเป็แบบนั้นได้ไง ฉันคิดถังเซียนของฉันจะตายอยู่แล้ว”]เสียงนุ่มตอบออกมาอย่างหม่นลงทำให้ผมลอบขำกับน้ำเสียงของเพื่อนสนิทไม่ได้
ั้แ่วันที่ผมหนีออกมาจากโรงพยาบาลออกมาใช้ชีวิตกับถังเซียน ลูกสาววัย4ขวบที่หน้าตาคล้ายเจียนหลินขึ้นทุกวันมีแค่ดวงตาและปากเท่านั้นที่เหมือนผม
[“เย็นนี้ฉันจะเข้าไปหา แล้วจะแวะรับถังเซียนด้วย”]
“อื้ม” ผมตอบรับในลำคอเบาๆก่อนจะวางสายไปพลางปรายตามองท้องฟ้าที่มืดลงเพราะจะมีฝน พลันคิดถึงเื่ที่เคยเกิดขึ้น ผมคงเป็คนที่เห็นแก่ตัวมากที่ดึงชีวิตของลูกมาลำบากด้วย
“เตี่ยขอโทษนะ ถังเซียน” ผมเอ่ยขอโทษลูกสาวที่เป็สิ่งเดียวที่ทำให้ผมยังยืนสู้ต่อไป
ดวงใจของเตี่ย
ซ่า! ระหว่างที่ผมกำลังทำงานอยู่จู่ๆสายฝนก็เทลงมา ทำให้ผมรีบวิ่งเข้าที่หลบฝนเกือบไม่ทัน ดีที่เสื้อเปียกไม่มาก
“แย่จริงๆ คิดจะตกก็ตก” เสียงเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งบ่นขึ้นมาผมจึงหันไปยกยิ้มให้บางๆ ก่อนจะหันไปมองท้องถนนที่มีสายฝนกระทบพื้นแตกกระจายท่ามกลางรถหลายคันที่กำลังขับผ่านไป ดวงตากลมโตพลันเห็นรถสีดำคันหนึ่งจอดติดไฟแดงถึงกระจกจะมืดแค่ไหน แต่ผมก็สามารถมองเห็นคนที่นั่งอยู่ข้างใน
“เจียนหลิน...” เสียงใสเอ่ยเรียกชื่อคนที่ไม่ได้เจอกันนาน5ปี คนที่ผมหนีมา
ใบหน้าหล่อคมยังคงนิ่งเรียบเช่นเคยหากแต่มันดูหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด สายตาดุที่เคยมองผมเหม่อมองไปด้านหน้าอย่างไร้จุดหมาย ผมยืนมองเจียนหลินอยู่แบบนั้นจนสัญญาณไฟเป็สีเขียวดวงตากลมโตจึงละออกจากคนคนนั้น
“วันนี้ฝนคงตกหนักแน่ นายรีบกลับบ้านไปดูลูกเถอะอย่าทิ้งเด็ก4ขวบไว้บ้านคนเดียว” ผมหันไปมองคนที่พูดก่อนจะพยักหน้ารับ แล้วหันไปมองท้องถนนที่เปียกด้วยหยาดฝน ที่ไร้ซึ่งรถคันนั้นแล้ว
474
![อยู่อย่างเดียวดาย[นิยายสั้น]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1577963398_10791446.webp)
