“ออซ!” บิงกี้ะโ น้ำเสียงบอกอารมณ์โกรธและขัดใจในเวลาเดียวกัน “ทุกที!ทุกทีเลยสิน่า เวลาข้าจะทำสิ่งที่้าก็มีเ้าเข้ามาขัด แล้วนี่อะไรกัน...ไอ้กวางนั่นมันบุกรุกบ้านข้าปล่อยข้าให้จัดการมันเดี๋ยวนี้!”
ออซกอดอก“อย่าลืมสิว่าเ้ายังคงเป็ฏหลบหนี ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรทั้งนั้น” พูดจบกระต่ายก็ปรบมือสามครั้ง สรรพสัตว์นานาชนิดโผล่ออกมายืนข้างลำธารพวกมันจ้องบิงกี้ด้วยสายตากินเืกินเนื้อ
“จำนนซะบิงกี้”ผู้เฒ่าลิงะโบอกจากบนฝั่ง “ยอมแต่โดยดี โทษหนักจะได้เบาลง”
“เบาลงเป็อะไรล่ะไอ้แก่! ยังไงพวกเ้าก็ฆ่าข้าอยู่ดี” บิงกี้ตวาดลั่นพลางกลายร่างเป็ครึ่งมนุษย์ครึ่งแมว“ปล่อยข้าไปเถอะออซ ข้ายอมแพ้ แต่จะไม่ยอมโดนพวกเ้าจับหรอก ข้าจะไปป่าอื่น พวกเ้าจะได้เบาใจ”
“จากสิ่งที่เ้าทำคิดว่ายังมีโอกาสที่ข้าแล้วจะปล่อยไปง่าย ๆ อีกงั้นเหรอบิงกี้” ออซกัดฟันกรอด “วันนี้ล่ะที่เ้าต้องชดใช้”
“ว้าวเยี่ยมลิมุนต้องดีใจแน่” นางแมวยิ้มเยาะ
“หา?” ด้วยอะไรบางอย่าง ข้ารู้สึกว่าลิมุนที่นางพูดถึงไม่ใช่ข้า
กระต่ายครึ่งมนุษย์หายวับไปก่อนจะปรากฏตัวอีกทีหลังบิงกี้ มันระดมหมัดจำนวนนับไม่ถ้วนใส่อีกฝ่ายภายในไม่กี่วินาทีแรบบิตมาร์กปรากฎบนหัวนางแมว มานารอบตัวบิงกี้อ่อนกำลังลงทุกครั้งที่โดนโจมตีหมัดสุดท้ายมันถึงกับกระเด็นหน้าจุ่มน้ำเหมือนเป็ผ้าขี้ริ้วที่ถูกโยนออซไม่รอให้คู่ต่อสู้ตั้งตัว มันดีดตัวจากจุดที่ยืนไปยังเป้าหมายก่อนจะฟาดส้นเท้าขนาดใหญ่ลงไปกลางหลังบิงกี้
“แง้ววว!” นางแมวพลิกตัวกลับมาพร้อมกรงเล็บสีเขียวอีกครั้ง ออซเปลี่ยนร่างกลับไปเป็กระต่ายจึงรอดจากการโต้กลับเฉียดฉิวก่อนจะหลบไปอีกทาง หายจากสายตาทุกฝ่าย “ไปไหนออซ กลับมานะ!”
แกว๊กกก แกว๊กกก
ข้าเพิ่งสังเกตว่าบนฟ้ามีฝูงพิราบบินวนอยู่พวกมันคาบบางสิ่งไว้ในปาก
“ปล่อยลงมาเลยไม่ต้องกลัวลิมุนโดนลูกหลง!”ออซะโสั่งจากที่ไหนสักแห่ง
ลูกแก้วสีแดงถูกปล่อยจากปากนกลงมาจำนวนมากราวพายุลูกเห็บเมื่อกระทบพื้นน้ำก็เกิดะเิขนาดย่อม บิงกี้ตกอยู่ท่ามกลางะเิน้ำใกลัวจนเสียสติมันคิดจะวิ่งหนีขึ้นฝั่ง แต่ก็ถูกวัวตัวใหญ่จ้องตาขู่ไว้ พอแปลงร่างกลับเป็แมวออซก็โผล่มาพร้อมกับสะบัดหูใส่อย่างแรงจนกระเด็นกลับไปกลางน้ำ
“Devine of Destroy : Thunder!”
เปรี้ยง!!
ข้าที่รอจังหวะอยู่แล้วร่ายเวทเรียกสายฟ้าเส้นใหญ่จากเมฆที่เสกรอไว้ั้แ่ก่อนหน้านี้ใส่บิงกี้แสงสว่างวาบจากอสนีบาตทำให้การมองเห็นพร่าเลือนไปชั่วขณะแต่ก็ััได้จากพลังมานาว่าการโจมตีโดนเป้าหมายเต็ม ๆ อย่างไม่มีทางรอดกลิ่นเนื้อไหม้และเสียงร้องโหยหวนของมันดังลั่นจนแสบแก้วหู
เมื่อสายฟ้าสงบลงข้าพบว่าฝูงสัตว์บนบกก็แตกฮือไปตัวละทิศละทาง เหลือเพียงออซในร่างครึ่งสัตว์ที่มีม่านพลังสีขาวโอบล้อมร่างกายไว้ไม่ให้โดนลูกหลงยังยืนอยู่ในน้ำสภาพสั่นกลัวแต่หนีไปไหนไม่ได้
“เฮ้ไม่เป็ไรใช่ไหมออซ” ข้าถามพลางสลายโล่เวทออกจากไอ้กระต่าย
“อ...เอ่อ...ขข้าใจเต้น จ จนแทบจะหลุดจากอกแล้ว” ออซเอ่ยเสียงสั่นเครือ “เหมือนตอนเผลอกินเมล็ดกาแฟเข้าไปไม่มีผิดข ข้ากำลังจะตายใช่มั้ย”
ข้าขำแต่ก็แอบกังวลลึก ๆ ว่าออซจะตายจริง สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขี้ใจนหัวใจวายบ่อย ๆ ตอนใช้เวทสายฟ้าข้าลืมเื่นี้ไปเสียสนิท
“ใจเย็นไม่ตายหรอกอาจารย์” ข้าใช้หัวคลอเคลียเพื่อปลอบเ้ากระต่าย “ไง ข้าจัดการฏป่าได้แล้วเก่งมั้ยล่ะ”
ออซเปลี่ยนสีหน้าเป็เหม็นบูดทันที
“เหอะบิงกี้เก่งเื่ลอบกัดและการสู้ตัวต่อตัว ตอนนี้เรารุมนางจากทุกทิศเลยชนะอย่าได้ใจไป อนาคตเ้าอาจจะเจอศัตรูแบบนี้อีกก็ได้” กระต่ายบ่นใส่“แล้วจัดการได้ที่ไหนกัน หันไปดูโน่น”
ข้ามองตามที่ออซชี้ตรงจุดที่สายฟ้าฟาดใส่นางแมวปรากฏเพียงรอยดำและควันกรุ่นขึ้นมาทว่าไร้ร่างของบิงกี้ ไม่มีแม้แต่เศษชิ้นเนื้อด้วยซ้ำ
“เป็ไปได้ไงกัน...มันโดนนี่นา”ข้าอ้าปากหวอ จะว่าเวทมนตร์ก็ไม่น่าใช่ เพราะสายฟ้าของข้ามีระบบตรวจจับเป้าหมายข้าััได้ว่านางโดนโจมตีขณะไร้การป้องกันใด ๆ แน่นอน
“บิงกี้เป็ความผิดปกติของธรรมชาตินางมีพาสซีฟสองรูปแบบ” ออซบอกเสียงเครียด “แบบแรกคือ ‘กรงเล็บมาร’ ทุก 4 วินาทีนางจะสามารถสร้างความเสียหายให้เป้าหมายได้สองครั้งติดกันมันเลยทะลุโล่เ้าที่ป้องกันการโจมตีได้ครั้งเดียว ส่วนอีกรูปแบบคือ ‘โกงนรก’ เป็พาสซีฟที่แปลกมากข้าไม่แน่ใจเงื่อนไขการทำงาน แต่เมื่อนางถูกโจมตีถึงตายพาสซีฟจะพานางเข้าไปหลบในมิติเพื่อพักฟื้นระยะหนึ่งแต่พาสซีฟนี้จะใช้ได้แค่ทุกสามสิบวันเท่านั้น”
ข้าตัวเย็นเฉียบไอ้พาสซีฟนี่มันเหลือเกินจริง ๆ แหกกฎธรรมชาติที่ข้าอุตส่าห์ช่วยดูแลแทบไม่เหลือ
“ลิมุน” ผู้เฒ่าลิงขี่หลังหมูป่าเดินมากลางน้ำ “เ้าควรจะตายไปแล้วสิเราพบศพเ้าอยู่ในป่าทิศใต้ นี่มันเป็ไปได้อย่างไรกัน”
“ยังไงน่ะเหรอ...”ข้าอึกอักเล็กน้อย ตอนนี้รู้แล้วว่าสมองของสิ่งมีชีวิตรับรู้เื่มิติจักรวาลหรือเ้าหน้าที่พิเศษไม่ได้เพราะอยู่นอกกรอบจินตนาการของพวกมันเล่าไปก็เท่านั้น “เอ่อ ตอนข้าตาย ข้าััได้ถึงท่านไอโรเขาบอกว่าจะให้โอกาสอีกครั้ง จากนั้นข้าก็ฟื้นขึ้นมาในกายเนื้อใหม่ขอรับท่านผู้เฒ่า”
พวกสัตว์โดยรอบทำหน้าเข้าใจปลาบปลื้ม และโล่งอก เฮ้อ...จะว่าดีก็ดีแต่ข้าไม่ชอบเลยกับการเอาชื่อไอ้หุ่นเชิดนั่นมาใช้
“เช่นนั้นเอง”ออซเอื้อมอุ้งมือมาลูบหัวข้า “ต้องขอบคุณท่านเทพผู้พิทักษ์ เราเป็ห่วงเ้ามากนะโดยเฉพาะแม่กวาง กลับกันเถอะ” ออซทำท่าจะจูงข้าขึ้นจากน้ำแต่ลิงเฒ่าก็ยกมือยั้งไว้ก่อน
“ออซข้าว่าเขายังไม่ปลอดภัยนัก บิงกี้จะทำอะไรไม่มีใครคาดเดาได้ให้ลิมุนไปพักกับเ้าเถอะ ไหน ๆ ก็ต้องเรียนด้วยกันอยู่แล้วส่วนแม่กวางสัตว์อื่นจะช่วยกันปกป้องเอง” ลิงกล่าว ซึ่งออซก็พยักหน้า
“จริงอย่างที่ท่านผู้เฒ่าว่าบิงกี้น่าจะแค้นลิมุนที่ทำลายที่ซ่อนนาง ควรจะปกป้องเขาเป็พิเศษ”
“แล้วทำไมไม่ให้ข้ากับแม่อยู่ด้วยกันแล้วก็คุ้มครองทีเดียวไปเลยล่ะ จะแยกกันทำไม” ข้าถาม
“ผู้เฒ่าก็บอกอยู่ว่าเพราะเ้าต้องเรียนกับข้าอยู่แล้วอยู่ด้วยกันนั่นล่ะสะดวกดี” ออซกลอกตา ก่อนจะหันไปพูดกับพวกสัตว์บนบก “ทุกตัวแยกย้าย! จำไว้ว่าระหว่างนี้ใครเห็นบิงกี้ให้รีบมารายงานข้าหรือผู้เฒ่าลิงเราจะไม่ปล่อยให้นางลอยนวลนานไปกว่านี้อีกแล้ว”
“ขอรับ!!” พวกสัตว์ขานรับ ก่อนจะหันหลังกลับไปทำกิจวัตรของตน
“ว่าแต่เ้าพักที่ไหนเหรอออซ?” ข้าถามกระต่ายที่ะโขึ้นหลังหมูป่าไปกับผู้เฒ่าลิง
“เดี๋ยวก็รู้”ออซหันมายิ้มเ้าเล่ห์
173
