บทที่7ทะเลฝันร้าย
เช็ดตัวพอลวกๆ มาแต่งตัวด้วยชุดนอนสบายๆ เสื้อยืดตัวย้วยเข้าคู่กับกางเกงขาสั้นเหนือเข่าตัวโปรด ที่ขาดไม่ได้คือต้องปะแป้งกลิ่นโปรดตบท้าย เสร็จสับเรียบร้อยหมด เดินไปปิดไฟที่มุมห้องก่อนจะรีบวิ่งจู๊ดดดดเดียวถึงเตียง คลุมโปร่งนอนข่มตาแน่นิ่ง
ตกกลางดึกเสียงเงียบสงัดมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังในโสตประสาท เขาเห็นเงาของใครผู้หญิงคนหนึ่งยืนหันหลังใส่ชุดยาวๆ ชุดสีขาวเปื้อนสีแดงเป็หย่อมๆ ส่งเสียงสะอึกสะอื้นรำไห้ไม่หยุดหย่อน
“ช่วยด้วย”
เสียงนั้นเอื้อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ด้วยความที่เป็คนดีมีใจไม่บริสุทธิ์ เอ้ยบริสุทธิ์เห็นสาวเดือดร้อนเราผู้หล่อแมนแฮนซั่มก็ต้องทำการช่วยเหลือเต็มกำลัง
“เอ๋? ...ช่วยอะไรครับ”
มือเรียวเอื้อมไปสะกิดไหล่ ก่อนที่ใบหน้านั้นจะหันมาหาเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเืและแผลเหวอะหวะ ดวงตาถลนก่อนที่จะร่วงลงพื้น
“ช่วยด้วยยย”
ที่ร้องให้ช่วยคงให้ช่วยเก็บตาให้สิน่ะฮือ เป็คงดงคนดีไม่เป็มันแล้ว กลัวก็กลัว แต่ขาดับไม่ขยับเลยโอ๊ยยย ช่วยไอ้ทะเลด๊วย ผีใช่ขนาดนี้ไม่ใช่คนแล้ว ผีตัวสาวตัวนั้นคลานหาตาไปทั่ว ก่อนที่มือนั้นจะควานหาตาตัวเองจนเจอ
ฮือเขาไม่อยู่แล้ว ขยับสิวะฮือ เขาพยายามขยับตัวในที่สุดบุญที่สั่งสมมาก็เป็ผลสักทีเขาออกตัววิ่งสุดกำลังก่อนที่เท้าเ้ากรรมจะไปเหยียบก้อนกลมสักอย่าง พอยกฝ่าเท้าขึ้นเท่านั้นแหละ ตาผี แม่งแบนแต๋ดแต๋เลย ฮือออ
“กรี๊ดดด”
เสียงกรีดร้องโหยหวนเหมือนเ็ปมาก เขาไม่ได้ตั้งใจนะโว้ยก็ทำให้กลัวทำไมเล่า กลิ่นอายเย็นแผ่อยู่ด้านหลังเขาก่อนจะหายพรึ่บมาด้านหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว
“อ๊ากกกกก”
อกเล็กกระเพื่อมขึ้นลงอยากหอบปานว่าไปวิ่งมา น่ากลัวก่อนจะลืมตามาโฟกัสกับความมืดนี่เขาฝันไป น่ากลัวจริงๆ
ขบคิดกับตัวเองก่อนจะลงความเห็นว่า ผีกับลุงกลัวอะไรกว่ากันบอกเลยว่าผี!
ลุงเขาก็กลัวอยู่หรอกแต่กลัวผีมากกว่า ตื่นมาค่อยว่ากันละนะ เขาถือหมอนใบโตติดมือมาเหมือนเป็อาวุธชิ้นเดียวที่ช่วยปกป้องเขาได้ในตอนนี้
ร่างของใครบางคนกำลังย่องเบาผ่านห้องนั่งเล่นก่อนจะเปิดประตูเสียงเบา
“ไม่ล็อก?”
ร่างเล็กไม่ใส่ใจนัก รีบปิดประตูก่อนจะวิ่งไปใกล้คนที่นอนหลับอยู่ โน้มตัวลงแล้วพูดเสียงเบา
“ขอนอนด้วยนะลุง”
ว่าพลางสอดตัวเข้าใต้ผ้าห่มผื่นเดียวกัน หมอนที่ถือติดมือมาว่างมันลงตำแหน่งถัดจากอีกคน ผ้าห่มถูกคลุมขึ้นมาจนเห็นแค่ดวงตากลมใสกลอกไปมาซ้ายทีขวาทีอย่างคนระแวง ร่างบางที่บัดนี้กระเถิบไปแนบชิดรางหน้าที่นอนตะแคงข้างอยู่ก่อนแล้ว
ดึกมากแล้วร่างเล็กกำลังหลับตาสะลึมสะลือเพราะทนความง่วงไม่ไหวอีกต่อไป ถูกคนตัวหน้าดึงเข้าไปโอบกอดจนจมอกอย่างไม่เบาแรงหนัก ร่างสองร่างแผ่ซ่านความอบอุ่นให้แก่กันและกัน ก่อนจะพากันเข้าสู่ห้วงนิทราในที่สุด
เช้านี้เขาตั้งใจจะไปซื้อของเข้าตู้เย็น เขาถึงพยายามแกะแขนใหญ่ั์กับมือปลาหมึกออกจากเอวถ้าตื่นมาแล้วเจอว่าเขาแอบมานอนด้วยเพราะกลัวผีขายขี้หน้าตายคนหล่อแมนแฮนซั่มที่ไหนกลัวผีกัน ก็ผมนี่แหละครับ
“อื่มมม”
แขนที่เขาพยายามยกออกอย่างเบามือเหมือนจะสำเสร็จแต่พอเกือบจะพ้นตัวแขนนั้นกลับรัดตัวเข้าแน่นขึ้นกว่าเดิมเพิ่มเติมคือขาที่ยกขึ้นมากอดก่ายปานเขาเป็มองข้างในจะหน้าที่ซุกซบบริเวณลำหอระหงหายใจรินรดกันจนต้องหดคอหนี
“ลุงปล่อยยยยย”
“..............” ไม่มีเสียงตอบรับ
เขาพยายามแกะแขนขาที่พันธนาการกันอยู่ออกอีกครั้งแต่ไม่เป็ผล เขานอนไม่หลับแล้ว ได้แต่ยอมนอนแน่นิ่งปล่อยให้อีกคนกอดอยู่อย่างงั้น
ใบหน้านี้จะมองกี่ทีก็น่าหลงใหลเสียจริงยิ่งรอยสักรูปพยัคฆ์ตรงต้นแขนซ้าย ลามมาถึงอก ยิ่งเสริมให้อีกคนดูน่าค้นหาขึ้นไปอีกไหนจะกล้ามหนาท้องที่ขึ้นลอนชัดเจน อะไรกันนี่เขากำลังชมลุงหื่นนี่อยู่หรอกเหรอ อ๊ากกก
ไม่เขาอิจฉาต่างหาก สาวน้อยหนุ่มน้อยคงต่อแถวกันยาวเหยียดเลยละสิ เหอะ!! ไอ้เราก็อยากมีบ้างอะ
เสียงหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าคนแก่กว่าหลับไปแล้ว เขานอนมองเพดานไปเรื่อยเปื่อยตาเริ่มปรือปรอย เขาขอถอนคำพูดว่าตัวเองจะนอนไม่หลับแล้ว
ถ้าอากาศเย็นสบายขนาดนี้ บวกกับกลิ่นหอมเย็นทำให้เขาหลับไปอีกครั้งอย่างง่ายดาย อยากกินยำจังเลย ส้มตำด้วย นอนหลับเขายังฝันเห็นแต่ของกินอีกเหรอ งืมๆๆๆ
หึ หึ
คนที่หลับไปก่อนหน้าเปิดเปลือกตาขึ้นมามองอีกคนที่ทำปากงึมงำเหมือนกินอะไรถึงกับหลุดยิ้มเอ็นดูก่อนจะหลับต่อ
สายน้ำไหลลงเปียกอกชุ่มร่างกายกำยำอย่างคนสุขภาพดี ผมดำลูบลงตามกรอบหน้าไม่ได้ทำให้ดูดีน้อยลงเลย ลูบไล้ฟองทำความสะอาดตามลำตัวจนสะอาด ล้างเนื้อล้างตัวก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวสีขาวมาพันรอบเอวอย่างิ่เหม่เดินจากห้องน้ำผ่านห้องแต่งตัวมาหยุดที่เตียงกว้าง
ร่างใหญ่คลานมาคร่อมทับร่างเล็กที่นอนหลับตาพริ้มมีความสุข หยดน้ำจากผมที่ไม่ได้รับการเช็ดให้แห้งหยดใส่หน้าของคนเด็กกว่าอย่างจงใจ
“ฮือออออ ลุงงงงงมันเปียกกก”
“หึ ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำ”
“ไม่เอาี้เี” นอนพลิกไปอีกทางหลบหยดน้ำที่ลุงตั้งใจมาหยดใส่เขาเพื่อปลุกให้ตื่น
“ไม่ไปซื้อของ” เขาเปิดเปลือกตาตื่นขึ้นอย่างยอมแพ้ในที่สุด
“ทำไมลุงไม่เช็ดผมมันเปียกที่นอนหมดแล้วเนี่ย”
เขาไม่ตอบคำถามแต่บ่นออกมาแทน จัดการฉุดกระชากลูกถูกันอย่างทุลักทุเล จนล้มลงไปนั่งทับตักแกร่งอย่างไม่เป็ท่า
เขาพึ่งสังเกตว่าลุงหื่นใส่แค่ผ้าเช็ดตัวผันรอบเอวที่เกือบจะหลุดแหล่ไม่หหลุดแหล่ กลืนน้ำลายดังอึก ไม่ใช่พิศวาสอะไรนะแต่เกร็งตูดฉิบหาย โฮ้ะ
“เช็ดให้เฮีย” ยื่นผ้าผื่นเล็กส่งให้คนที่นั่งทับกันอยู่
“ลุงก็เช็ดเองสิ”
“มือไม่ว่าง” มันจะไปว่างได้ยังไงกันก็ในเมื่อทั้งซ้ายขวาจับยึดอยู่ที่สะโพกเขาเป็มือปลาหมึกขนาดนี้
“อ่ะ”
จับเฉยๆ ไม่ว่าแต่นี้ขยำด้วยไง ก่อนที่เขาจะเอาคืนโดยการขยี้เส้นผมอีกคนแรงๆ เช่นกัน ถึงเหมือนจะดูไม่สะทกสะท้านก็เถอะ เขาเช็ดอยู่นานกว่าจะแห้งเมื่อยตูดไปหมดเส้นผมที่เคยถูกเซ็ทขึ้นเป็ประจำทุกวัน ตอนนี้เส้นผมดกดำตกลงมาปิดหน้าผาก ทำให้อีกคนดูดีแปลกไปจากเดิมมาก ดูเด็กลงด้วยมั้งนิ
“ลุงเอาผมลงแบบนี้ก็น่ารักดีเหมือนกันนะ”
พูดจบประโยคร่างที่เคยนั่งบนตักแกร่งถูกดึงรั้งให้นอนแนบชิดไปกับเตียงอย่างไม่ทันตั้งตัวก่อนที่ร่างหนาจะตามมาคร่อมทับอย่างรวดเร็ว จนเขางงงวย
“ลุง.....จะทำอะไรผม”
“เฮียเคยบอกว่าไง”
“แทน ตัวเองว่าหนู เรียกเฮียว่าเฮียครับ” พอโดนดุเสียงที่เคยพูดเต็มเสียงครั้นเบาหวิวลง
“อื่มดี ถ้าพูดอีกเฮียจะลงโทษหนักๆ”
ริมฝีปากที่ที่ห่างกันเพียงคืบกดจูบลงที่ริมฝีปากอวบอิ่มอย่างเอาแต่ใจ
แฮ่กๆ
“ลงโทษที่เข้าห้องเฮียไม่ขออนุญาตุ”
“ก็ผมกลัวผี อ่ะ” มือเรียวทุบอกอีกคนแรงๆ เมื่อถูกคนตัวหนากดจูบ อีกครั้งปากเปื่อยกันพอดี
“พูดใหม่” จองด้วยสายตาดุๆ
“หนูกลัวผี ฝันร้ายเลยขอนอนด้วยคนนะ สัญญาจะไม่นอนดิ้น”
“ไม่กลัวเฮีย?”
“กลัว แต่หนูกลัวผีมากกว่า” พอแทนตัวเองว่าหนูเขารู้สึกหน้าร้อนผ่าวยังไงไม่รู้อย่างกับอิหนูของป๋าเลยเถอะ
“หึหึ” เสียงหัวเราะหื่นๆ นี่มันอาร๊ายยย
“อาบน้ำไปซื้อของเนอะ” เมื่อนึกหาข้ออ้างที่จะรอดจากอีกคนได้ก็รีบลอดใต้แขนวิ่งไปปิดปิดประตูอย่างฉับไว บรือ เกือบไปแล้ว ได้แต่ยิ้มเอ็นดูตามหลัง
รถยนต์หรูทะยานไปตามท้องถนนในตัวเมืองคนนั่งข้างคนขับตัวเกร็งอย่างทำอะไรไม่ค่อยถูกกลัวทำรถอีกคนเป็รอยเพลงเปิดคลอเบาๆ แต่เป็
เพลงที่เขาฟังแล้วไม่อินเอาซะเลย อย่างเขามันต้องเพลงพี่มนต์แคน โฮ๊ะๆ สากลอะไรฟังไม่ออกวุ๊ๆๆ
รถเลี้ยวข้าจอดที่โรงจอดรถห้างสรรพสินค้าแห่งนึ่ง เขายึกยัก พยายามจะเอาสายเบล ออกเองแต่ไม่เป็อย่างที่ใจคิด ก็คนมันไม่เคยมีนี่
“เฮียทำให้” ลุงทำไงไม่รู้ทำไมดูง่ายกว่าเขาทำอีก ลุงลงจากรถแล้วเปิดประตูให้ เขาไม่เขินเล๊ยยยยย
เขาใส่เสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงขาวสีครีม ที่แรกเขาจะใส่ขาสั้นเหนือเข่านิดหน่อยแต่พอลุงเห็นดันถูไล่ให้ไปเปลี่ยน บอกว่าเขาใส่ตัวนี้แล้วมันไม่เข้ากันเลย มันดูแย่ขนาดนั้นเลยหรอวะ ลุงถึงทำหน้าทะมึนทึงขนาดนั้น
เราเดินซื้อของกันโดยมีลุงอาสาว่าจะเข็นรถตามส่วนเขาเป็คนเลือกของ เขาก็มีถามลุงว่าอยากกินอะไร ลุงก็ตอบมาแค่ประโยค เฮียกินอะไรก็ได้
“ลุงแพ้อะไรมั้ย”
“ไม่”
“งั้นเย็นนี้กิน ยำวุ้นเส้นทะเล แกงจืดเต้าหู้เนอะ”
ใบหน้าที่อยู่ใกล้กันในจังหวะที่อีกคนหันมาถามส่วนอีกคนเดินมายืนช้อนหลังเพื่อจะช่วยหยิบของให้ เลยกลายเป็ว่าตอนนี้เหมือนโดนกักขังไว้กลายๆ
สายตาสองคู่มอง สบมองกันก่อนจะเป็ร่างเล็กที่หันหน้าหนีสายตาดุคม ใจที่เต้นโครมครามอย่างกลัวว่าคนตรงหน้าที่ยังกดสายตามองเขาไม่ละห่างจะได้ยินเสียงมัน โอ้ยยย หัวใจบ้าเอ้ยย จะมาเต้นอะไรตอนนี้ บอกว่าเดี๋ยวจะพาไปหาหมออยู่ทำไมไม่ฟังกันเลย
“จะเอาอะไรบ้างเฮียหยิบให้ มันสูง” โอ้ะ นี้คือกำลังขิงเขาอยู่หรอว่าสูงกว่า ก็ไม่ได้เตี้ยขนาดนั้นมั้ย ตั้งร้อยหกสิบ เชอะๆ
เขาบอกว่าจะเอาอะไรบ้างลุงก็เป็คนหยิบใส่ให้ถ้าอันไหนเขาหยิบไม่ถึง เราซื้อของกันจนครบหมดเข็มมายกขึ้นรถซึ่งเป็ลุงอีกน่ะแหละที่ทำส่วนเขาถูกสั่งว่ายื่นเฉยๆ เพราะเจ็บก้น
เขาเลยเดินหน้างอคอง้ำมานั่งรอด้านข้างคนขับ อยากทำนักทำไปเลย ั้แ่ย้ายมาอยู่กับไอ้ลุงหื่นนี่ รู้สึกตัวเองอารมณ์ไม่คงที่เอาซะเลย ชอบหาเื่มาแกล้งเขาตลอด อย่าให้ถึงทีเขาบ้างจะแกล้งคืนให้เข็ดเลย
ลุงโยนขนมที่ซื้อมาลงบ่นตักเขา จะรอช้าทำไมเล่าหิวนะสิ เขากินอย่างออกรสออกชาติ เห็นลุงหันมองอยู่หลายครั้งคงอยากกินด้วยล่ะสิ เขายื่นไปจ่อปากหนา
ก่อนที่จะชักมือกลับ ในจังหวะที่อีกคนเอาปากจะงับของในมือ แล้วส่งมันเข้าปากตัวเอง
“55555555”
เขาหัวเราสะใจเมื่อเห็นหน้าลุงที่คิวกระตุกหยิกๆ เลย คงไม่คิดว่าจะมีใครกล้าแกล้งล่ะสิ เขาเนี่ยแหละจป็นผู้บุกเบิกเอง
“หนู เฮียหิว”
เสียงเรียกชื่อเขาที่กดต่ำลง กว่าเวลาปกติอยู่หลายส่วน เขายอมเลิกแกล้งส่งขนมชิ้นใหม่ไปจ่อที่ปากหนา
“อ่ะ แบ่งก็ได้” ก่อนที่เหตุการณ์ไม่คาดคิดจะเกิดขึ้น ปากที่ควรจะงับขนม
แต่กลับเคลื่อนมางับปากเขาแทนอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว เพราะมัวแต่ใอ้าปากค้างเลยยิ่งเป็การเปิดโอกาสให้ลิ้นร้อนสอดใส่เข้ามาไล่ต้อนลิ้นเล็กดูดดึงหนักๆ สลับเบา
สมองขาวโพลนอย่างคนทำอะไรไม่ถูกตัวอ่อนปวกเปียกไปกับเบาะหนังหรูราคาแพง กว่าที่ริมฝีปากเขาจะไปเป็อิสระก็บวมเจ่อหมด คนตัวหนายอมผละออกมาอย่างเสียดาย หึ เดี๋ยวไก่ตื่นหมดพอดี
“อื่ม อร่อยดีเดี๋ยวเฮียพามาซื้ออีก”
“ไม่กินแล้ว!!”
เขาที่เริ่มกลับมาหายใจได้ปกติ ตอบกลับอย่างแค้นเคือง เขาจะไม่มีทางเสียรู้ไอ้ลุงหื่นนี่อีกแน่
Writer talk
#นุ้งทะเลก็กลัวผี ส่วนอิลุงก็หาโอกาสแต่จะจับน้องยัดลงท้องอย่างเดียว อุ๊ปส์
#ฝากรีดเดอร์ที่น่ารัก คอมเม้นต์เป็กำลังใจให้ ไรท์มือใหม่คนนี้ด้วยนะคะ
ขอบคุณล่วงหน้าฮัฟ
#รักรีดเดอร์
1K
