ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        "รักษา"

        เฮ่อเจี้ยนหมิงกระทืบเท้าอย่างแรง"ฉันบอกเธอไว้ก่อนเลยนะ เธอต้องรักษาฉันให้หายจริงๆไม่งั้นฉันเอาเรื่องเธอแน่"

        "พูดมากจริง"

        "ถ้าพูดอีกคำเดียวฉันจะไล่นายออกไป"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวกลอกตาเฮ่อเจี้ยนหมิงก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก

        เขานั่งพิงเก้าอี้ ต่งเสี่ยวเสี่ยวค่อยๆป้ายยาที่ทำไว้บนคอของเขาอย่างเบามือ

        ทันทีที่ยาแตะลงบนผิวเขาก็ได้กลิ่นเหม็นสาบของอึลาแทบจะทันที จนถึงกับอ้วกออกมาอย่างอดไม่ได้

        แต่เพื่อจะรักษารอยแผลเป็นขนาดใหญ่บนคอของเขาให้หายเขาจึงต้องอดทน 

        เขายกมือขึ้นปิดจมูก ฉินไห่หยางและคนอื่นๆเห็นเข้าก็อดไม่ได้ที่จะถอยห่าง

        "แบบนี้จะรักษาแผลได้จริงๆ เหรอ"เฉินเฉินเริ่มสงสัย

        แต่ฉินไห่หยางและฉินไห่เยว่กลับแสดงสีหน้าหนักแน่น"แผลนี้แม่ฉันเป็นคนลงมือรักษา เธอจะต้องรักษาได้แน่นอนยาต่างๆ มีคุณค่าของมัน"

        ฟังดูแล้วก็เหมือนจะจริง

        เฉินเฉินเกาหัว"ต่อไปฉันจะตั้งใจเรียนจากน้าต่ง ฉันก็อยากเป็นหมอเหมือนกัน"

        เด็กน้อยทั้งสามกำลังคุยกันอย่างสนุกสนานป้าเฮ่อคอยจับตาดูการรักษาของลูกชายอยู่ เธอกลัวว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวจะทำอะไรไม่ดี

        แต่กลิ่นอึลากลับวนเวียนอยู่แถวๆปลายจมูกเธอไม่หยุด จนแทบอยากจะอ้วกออกมา

        เธอยกมือขึ้นปิดปากแล้ววิ่งออกไปหน้าประตูก่อนจะอ้วกออกมาเสียงดัง

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวป้ายยาจนหมดแล้วโยนกระปุกยาทิ้งไปด้านนอก ก่อนจะไปล้างมือทันที

        ถ้าไม่ใช่เพราะว่ามันลำบากเธอก็อยากจะไปอาบน้ำจริงๆ

        โชคดีที่แค่ทายาตัวนี้ ติดต่อกันสามวันอาการก็จะดีขึ้นแล้ว

        เมื่อคืนเธอเก็บสมุนไพรมาแล้วก็ปรุงยาเสร็จทาให้ตัวเองเล็กน้อย รอยแผลเป็นบนมือของเธอก็เกือบจะหายแล้ว

        "ไปได้แล้วๆยาพวกนี้นายเอาไปทาเองอีกสองวันก็แล้วกัน" ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดจบก็ผลักพวกเขาออกไปนอกประตูแล้วปิดประตูอย่างไม่ไยดี

        เฮ่อเจี้ยนหมิงยืนอยู่หน้าประตู

        บังเอิญมีป้าๆที่ทำงานในไร่นาสองคนเดินกลับมา

        พอมาถึงก็ได้กลิ่นอึลาพวกเธอหันมาก็เห็นว่ามีอึลาโปะอยู่บนคอของเฮ่อเจี้ยนหมิง

        "เจี้ยนหมิง พวกเธอทำอะไรกันน่ะ?"ป้าๆ ทั้งสองคนยกมือขึ้นปิดจมูก กลิ่นมันเหม็นเกินไป

        "ที่คอผมมีรอยแผลเป็นก็เลยมาให้ต่งเสี่ยวเสี่ยวดูให้ครับ" เฮ่อเจี้ยนหมิงพูดจบก็เอามือปิดหน้าแล้วรีบเดินกลับบ้านไป

        ยานี้ต้องทาเอาไว้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงพรุ่งนี้เวลาเดิมเขาจะมาหาต่งเสี่ยวเสี่ยวอีกรอบ

        ถ้าไม่ได้ผลอะไรเลยความแค้นวันนี้เขาจำไว้แน่นอน!

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวปิดประตูจัดการกับสมุนไพรในลานบ้านต่อ ฉินไห่หยางกับฉินไห่เยว่กลับเข้าไปในบ้านเด็กทั้งสองคนเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้อย่างออกรสออกชาติ

        ส่วนเฉินเฉินนั่งยองๆ อยู่ข้างๆต่งเสี่ยวเสี่ยว เรียนรู้วิธีการใช้ยาจากเธอ

        "สนใจเหรอ?" ต่งเสี่ยวเสี่ยวมองเฉินเฉินที่ทำหน้าจริงจัง "ถ้าสนใจฉันจะสอนให้"

        เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึงแต่การแยกแยะสรรพคุณของยา ยังไงก็ต้องมีประโยชน์ในอนาคตแน่

        "ใช่ครับๆ" ดวงตาของเฉินเฉินเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น "ถ้ารู้แบบนี้ผมให้น้าต่งสอนไปนานแล้วครับ"

        "ผมนึกว่าน้าจะไม่ยอมสอนซะแล้ว" 

        ทั้งสองคนคุยกันอย่างสนุกสนาน

        หลังจากกินอาหารเช้าต่งเสี่ยวเสี่ยวก็พาเด็กทั้งสามคนไปที่หน้าหมู่บ้าน เธอตั้งใจจะไปรอหวังเต๋อจู้เพื่อขอให้เขาช่วยซื้อของ

        ระหว่างที่เดินผ่านริมแม่น้ำฉินไห่หยางกับฉินไห่เยว่เห็นเพื่อนๆ ที่พวกเขาเล่นด้วยเป็นประจำพวกเขาจึงพาเฉินเฉินไปเล่นด้วยกัน

        แล้วค่อยให้ต่งเสี่ยวเสี่ยวมาเรียกพวกเขาตอนขากลับ

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ เด็กๆชอบเล่นซนเป็นธรรมดา เธอจึงไม่ว่าอะไร

        เมื่อถึงหน้าหมู่บ้านเธอรออยู่ประมาณหนึ่งชั่วโมง รถม้าของหวังเต๋อจู้ก็ค่อยๆ ขับมาให้เห็นเขาเห็นเธอจากระยะไกลก็โบกมือ "น้องสาว!"

        รถม้าของหวังเต๋อจู้ขับเข้ามาใกล้พอรถมาหยุดตรงหน้าเธอ เขาก็แสดงสีหน้าตื่นเต้น "ฉันลองบอกชาวบ้านตามที่เธอแนะนำแล้วตอนนี้ทุกคนได้ขึ้นราคาอีกสองเหมา ฉันเองก็ได้กำไรมากขึ้นหน่อย"

        ต้องยอมรับจริงๆ ว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวคือผู้มีพระคุณของเขา

        ไม่ใช่แค่รักษาโรคเรื้อรังของเขาหายขาดด้วยยาชุดเดียวแต่ยังทำให้เขามีรายได้มากขึ้นด้วย

        "วันนี้ฉันอยากจะขอรบกวนให้พี่ช่วยซื้อลูกหมูกับลูกไก่สองตัวแล้วก็ซื้อเมล็ดพันธุ์ผักพวกนั้นให้ฉันหน่อยค่ะ" ต่งเสี่ยวเสี่ยวเขียนใบรายการไว้แล้ว"ฉันไม่ค่อยสะดวกไปที่ตลาด ต้องรบกวนพี่แล้วค่ะ"

        "ได้เลย!"

        หวังเต๋อจู้เป็นคนซื่อตรงต่งเสี่ยวเสี่ยวจึงวางใจ ทั้งสองคนคุยกันเล็กน้อย จากนั้นเธอก็เดินกลับบ้าน

        ยังไม่ทันจะเดินไปถึงริมแม่น้ำเด็กอายุสิบกว่าขวบในหมู่บ้านคนหนึ่งก็วิ่งมาเธอ

        "น้าต่งฉินไห่หยางกับพวกเถียหนิวกำลังทะเลาะกันอยู่!"

        "แม่ของเถียหนิว ไปดูก่อนแล้วน้ารีบไปดูเถอะ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวจำได้ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกหลานของบ้านที่อยู่ข้างๆบ้านผู้ใหญ่บ้าน อายุสิบสองปี

        ชื่อต้าหยา

        "ฉันจะรีบไปดูเดี๋ยวนี้เลยขอบใจนะต้าหยา" ต่งเสี่ยวเสี่ยวรีบวิ่งไปที่ริมแม่น้ำ

        ตอนนี้ริมแม่น้ำวุ่นวายไปหมด

        เถียหนิวเปียกปอนไปทั้งตัวฉินไห่หยางยืนอยู่ริมแม่น้ำ แก้มซ้ายของเขาบวมปูด

        ฉินไห่เยว่จับมือพี่ชายไว้แน่น ใบหน้าเล็กๆของเธอดูตึงเครียดมาก แต่พอหลับตาน้ำตาก็ไหลออกมาไม่หยุด

        เฉินเฉินที่อยู่ข้างๆ ก็กำหมัดแน่น

        "ฉินไห่หยาง" หวังฮุ่ยแม่ของเถียหนิวยืนอยู่ตรงนั้น แล้วพูดว่า “เด็กไม่มีแม่สั่งสอนแกผลักลูกชายฉันตกน้ำทำไม?"

        "เขาจะผลักเสี่ยวเยว่ลงน้ำก่อนเสี่ยวเยว่ยังเด็ก ถ้าถูกเขาผลักลงไป จะเป็นยังไงครับ?"

        ฉินไห่หยางแค่นเสียง"ผมไม่ได้ผลักเขาตกน้ำนะ

        แค่สะกิดนิดเดียวก็กลิ้งลงไปเองก็เพราะเขาอ้วนกลมเหมือนลูกบอลไง!"

        พอเห็นท่าทางที่ดื้อรั้นของฉินไห่หยางแล้ว

        หวังฮุ่ยกัดฟันแน่น เถียหนิวโผเข้ากอดแม่กอดเอวเธอไว้แน่น "แม่ไอ้เด็กนี่มันผลักผมลงไป ดูสิเสื้อผ้าผมเปียกหมดเลย"

        "แม่ต้องช่วยผมเอาคืนให้ได้นะ!"

        เถียหนิวกัดฟัน แล้วมองฉินไห่หยางกับคนอื่นๆ

        เฉินเฉินมีของเล่นที่ดูดีมากๆ อยู่ชิ้นหนึ่งเมื่อกี้ยังเล่นกับต้าหยาและคนอื่นๆ อยู่ แต่พอเห็นเขามา เฉินเฉินก็รีบเก็บของเล่น

        เถียหนิวอายุมากกว่าพวกเขาประมาณสองปีแน่นอนว่าเรื่องนี้ทำให้เขาเจ็บใจสุดๆ

        ตั้งแต่เด็ก เขาก็เป็นแก้วตาดวงใจของที่บ้านอยากได้อะไรก็ได้ อยากซื้ออะไรก็ซื้อ

        ไม่เคยมีเรื่องแบบนี้มาก่อน เขาจึงไม่ยอม

        และตั้งใจจะผลักเสี่ยวเยว่ลงน้ำ

        ใครจะรู้ว่าวันนี้ฉินไห่หยางจะสู้เขาไหวและพลิกตัวกดเขาลงบนพื้น พอแม่เขามาเห็น เขาก็กลิ้งลงไปในน้ำแล้ว

        "ป้าคะ" ฉินไห่เยว่เห็นหวังฮุ่ยเดินเข้ามาเธอก็เข้าไปขวางด้านหน้าฉินไห่หยาง "พี่ชายหนูโดนป้าตีไปทีหนึ่งแล้วป้าจะตีเขาอีกไม่ได้นะคะ"

        หวังฮุ่ยชี้หน้าเธอ"อย่าให้มากนักนะ เดี๋ยวฉันจัดการแกไปด้วยเลย คอยดูเถอะ!"

        พูดจบเธอก็ยื่นมือไปกระชากเสื้อของฉินไห่เยว่

        "หยุดนะ!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยววิ่งมาตะโกนเสียงดังหวังฮุ่ยตกใจสะดุ้ง ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

        ต่งเสี่ยวเสี่ยววิ่งเข้ามาด้วยความเร็วยืนขวางอยู่ข้างหน้าเด็กทั้งสามคน "พวกเธอทำอะไรกัน?"

        "ไอ้เด็กเวรสองคนนี้ผลักลูกชายฉันลงน้ำเธอบอกมาซิว่าจะจัดการเรื่องวันนี้ยังไง ถ้าไม่สั่งสอนพวกมัน ฉันไม่ยอมแน่!"

        "แต่เขาตีพี่ชายไปแล้วค่ะ"