บทที่ 24 การประมูล
หลังจากที่คุยกับจ้าวก่างอยู่พักใหญ่ๆ ฉิงเทียนก็เดินทางกลับบ้าน
ทันทีที่เขากลับมาถึงที่บ้านซูเสวี่ยก็ได้โทรศัพท์มาหาเขา และทันทีที่ฉิงเทียนรับสายเขาก็ได้ยินแต่คำถามของซูเสวี่ยที่เต็มไปด้วยน้ำเสียงใ "ฉิงเทียน ทำไมคุณถึงยังมีเห็ดหลินจือศตวรรษเหลืออยู่อีก"
ฉิงเทียนคิดว่าตอนนี้ซูเสวี่ยนั้นคงอยู่ในอารมณ์ที่ใจึงได้พูดออกไปพร้อมกับยิ้ม "ใกับของขวัญของผมเหรอ?"
"คุณบอกมาเดี๋ยวนะ ว่าคุณไปได้เห็ดหลินจือนี้มาจากไหน!" ซูเสวี่ยถาม
"จริงๆแล้ว ผมได้เห็ดหลินจือ 100 ปีมา 3 ดอกน่ะ หนึ่งดอกผมขายให้ที่บ้านคุณไปแล้ว ส่วนอีกดอกก็อยู่กับคุณ ส่วนดอกสุดท้ายผมกำลังจะเอาไปประมูลขายครับ!" ฉิงเทียนอธิบาย
"ดังนั้นคุณไม่ต้องคิดมากก็ได้ ผมให้เห็ดหลินจือดอกนั้นกับคุณไป คุณจะเอาไปทำอะไรก็ได้ตามที่คุณ้าเลย"
"ฉิงเทียน นี่มันแพงมากเกินไปนะ! ฉันรับเอาไว้ไม่ได้หรอก!" ซูเสวี่ยกล่าว
เมื่อฉิงเทียนได้ยินที่ซูเสวี่ยพูดเขาจึงตอบกลับไป "คุณน่ะเป็ของผมนะ ผมไม่คิดว่าสิ่งนี้มันจะมีค่าไปมากกว่าคุณหรอก"
"ใครเป็ของคุณกันยะ?" ซูเสวี่ยตอบอย่างเขินอาย
แล้วเขาจึงได้บอกกับเธอวันพรุ่งนี้เขาไม่สามารถไปรับเธอกลับที่บริษัทได้
คืนพรุ่งนี้คือวันที่มีการประมูลที่ตลาดมืด จ้าวก่างบอกกับฉิงเทียนว่าเขานั้นรออยู่ที่สุพรีมKTVตอนเวลาบ่าย 3 โมงเพื่อไปที่นั่นพร้อมกันกับเขา
ในตลาดมืดเช่นนี้ เขานั้นไม่สามารถที่จะเข้าไปได้เลยหากปราศจากการแนะนำจากคนในวงการ
ตระกูลของจ้าวก่างนั้นฉิงเทียนรู้ว่าตระกูลของเขานั้นเคยทำธุรกิจใต้ดินอยู่ในเมืองโม๋ตูมาก่อน มีใน่ไม่กี่ปีมานี้ที่ทางรัฐได้เข้มงวดและทำการกวดขันอย่างหนักจึงได้ทำการซักฟอกธุรกิจตัวเองให้ขาวสะอาดขึ้นมา นั่นคือเหตุที่ทำไมฉิงเทียนถึงได้ถามเขาว่ารู้จักตลาดมืดในเมืองโม๋ตูไหม
วันต่อมา ฉิงเทียนได้ตื่นแต่เช้าตรู่ เพราะพลังิญญาของผืนดินและท้องฟ้านั้นจะมีหน้าแน่นมากที่สุดในตอนเช้า ถึงแม้ว่าจะมีเพียงน้อยนิดก็ตาม ไม่ว่ายุงจะตัวเล็กเพียงใดแต่มันก็ยังมีเนื้ออยู่ดี ฉิงเทียนพบว่าการฝึกวิชาในตอนเช้าตรู่นั้นให้ผลที่ดีมากสำหรับเขา
นั่งลงขัดสมาธิแล้วหันหน้าไปหาพระอาทิตย์ ฉิงเทียนนั่งอยู่ที่ตรงนี้เป็เวลา 2 ชั่วโมง
ณ สุพรีมKTVในตอนบ่าย ฉิงเทียนกับจ้าวก่างกำลังอยู่ในห้องห้องหนึ่ง
จ้าวก่างนั้นกำลังแนะนำตลาดมืดให้ฉิงเทียน
การประมูลตลาดมืดนั้นจัดขึ้นโดยเหล่าผู้มีอิทธิพลในเมืองโม๋ตู ทุกๆสิ่งสามารถซื้อและขายได้ที่นี่! ไม่มีใครที่จะถามคุณว่าไปได้ของชิ้นนี้มาจากที่ไหน และทุกๆคนที่เข้ามาที่ตลาดมืดนี้จะต้องสวมเสื้อนอกสีดำตัวใหญ่และสวมหน้ากากด้วย จึงไม่มีใครรู้ว่าใครเป็ใคร
ฉิงเทียนนั่งรถมากับจ้าวก่างและขับออกมาได้หัวมุมถนนหนึ่ง เมื่อมาถึงเขาก็พบคนหนึ่งที่อยู่ในห้องหนึ่งซึ่งเขาได้ส่งหน้ากากและเสื้อนอกให้กับเขา และยังมอบตราสัญลักษณ์บางอย่างให้ด้วย
จากนั้นพวกเขาก็ได้ถูกพามาที่ห้องโถงห้องหนึ่ง และพบว่ามีเก้าอี้มากมายอยู่ในห้องโถงใหญ่นี้ และยังมีเวทีขนาดใหญ่อยู่เหนือเก้าอี้ด้วย
ฉิงเทียนและจ้าวก่างนั้นได้ถูกพามาให้มานั่งที่ห้องโถงนี้ ฉิงเทียนนั้นสงสัยและถามจ้าวก่าง "ทำไมถึงไม่มีใครในตลาดมืดเปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงเลยล่ะ และตราสัญลักษณ์นี้มีเอาไว้ใช้ทำอะไรเหรอ?"
"นายคิดว่าทำตลาดมืดถึงถูกเรียกว่าตลาดมืดล่ะ?" จ้าวก่างอธิบาย "ก็เพราะว่าสิ่งของมากมายที่อยู่ที่นี่มักเป็ของผิดกฎหมายและต้องซื้อขายเป็ความลับเท่านั้น แน่นอนว่าผู้ซื้อและผู้ขายนั้นต่างก็ไม่้าที่จะให้รู้จักซึ่งกันและกันด้วย และก็เพื่อเป็การป้องกันศัตรูที่จะมาฆ่ากันในงานด้วย"
"ส่วนตรานี้ก็เหมือนกับบัตรประชาชนนั่นแหละ ถ้าเกิดนายถูกพบว่าไม่มีตรานี้อยู่ในตลาดมืด นายก็จะถูกขับออกจากที่นี่โดยผู้ดูแลตลาดมืดทันที! และสิ่งนี้ก็จะเป็สัญลักษณ์แทนตัวนายที่ใช้ในงานประมูลนี้ด้วย"
เมื่อได้ยินที่จ้าวก่างอธิบาย ฉิงเทียนก็ได้พูดในใจ: ตลาดมืดแห่งนี้ดูเหมือนจะเยี่ยมในเื่ของการรักษาความลับจริงๆ แต่ทว่าต้องหักค่าธรรมเนียมการประมูลถึง 10% นี่สิ เมื่อคิดเช่นนี้แล้วฉิงเทียนแทบอย่างจะร้องด้วยความเ็ป เพราะถ้าหากเห็ดหลินจือของเขานั้นขายได้อย่างต่ำ 1 ล้านหยวน ก็จะต้องถูกหักออกไป 1 แสนหยวนเลยทีเดียว ช่างมืดมนเสียจริงๆ!
เวลาผ่านไปได้สักพักหนึ่ง เก้าอี้เหล่านี้ก็ได้มีผู้มานั่งจนเต็ม ห้องโถงแห่งนี้สามารถจุคนได้ถึง 500 คนเลยทีเดียว
แล้วก็มีคนหนึ่งสวมชุดกี่เพ้าสุดเซ็กซี่และหน้ากากเดินขึ้นมากลางเวที
"ขอยินดีต้อนรับท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษทุกท่านเข้าสู่งานประมูลตลาดมืดแห่งนี้ค่ะ"
ทุกคนต่างก็ปรบมือ จ้าวก่างจึงได้หันหัวไปหาฉิงเทียนและพูดกระซิบกระซาบ "หญิงสาวคนนี้มีชื่อว่าแมวเปอร์เซีย เธอเป็ผู้ดำเนินงานการประมูลตลาดมืดของที่นี่"
ฉิงเทียนผงกหัวและมองดูแมวเปอร์เซียนั้นเดินบนเวที และเดินแบบบิดตัวไปมา จนมาถึงกลางเวทีแล้วพูดขึ้น "กฎการประมูลของพวกเราคือของจะถูกขายให้กับผู้ที่ให้ราคามากที่สุดเท่านั้น! และในการเพิ่มราคาแต่ละครั้งนั้นราคาจะต้องที่เพิ่มจะต้องไม่ต่ำกว่า 10000 หยวน!"
"เพื่อไม่เป็การเสียเวลา เรามาเริ่มการประมูลกันเถอะค่ะ"
หลังจากที่เธอพูดจบ ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินขึ้นมาบนเวทีพร้อมกับจานอะไรบางอย่าง
เมื่อแมวเปอร์เซียได้หยิบเอาผ้าที่คลุมอยู่ออกก็พบว่ามันคือชามหยก "นี่คือชามหยกที่อยู่ในสมัยของจักรพรรดิเฉียนหลง ซึ่งราคาเริ่มต้นอยู่ที่ 200000 หยวนค่ะ"
"ไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าของชิ้นแรกในวันนี้ก็เป็ของดีขนาดนี้แล้ว!" ชายคนหนึ่งที่ไม่รู้ว่าใครกล่าว
ฉิงเทียนมองดูชามหยกที่กำลังถูกประมูลอย่างตื่นเต้น และสุดท้ายราคาก็ถูกขายที่ 700000 หยวน
"ช่างเป็กลุ่มคนที่รวยอะไรอย่างนี้!" ฉิงเทียนพูดขึ้นมาอย่างอึดอัด
เมื่อได้ยินฉิงเทียนที่พูดขึ้นมาด้วยความอึดอัดใจ จ้าวก่างจึงได้หันหน้าไปหาเขาและพูดพร้อมกับยิ้ม: "คนที่มาที่นี่นั้นล้วนแล้วแต่ถ้าไม่ใช่คนร่ำรวยก็เศรษฐี มีบางคนที่สามารถซื้อของที่เขาอยากได้ไม่ว่าจะต้องทุ่มเงินมากเท่าไรก็ตาม!"
"ชักอยากจะรู้แล้วว่าเห็ดหลินจือของผมนั้นจะสามารถขายได้เท่าไรกันนะ?" ฉิงเทียนเองก็หันหน้าไปกระซิบกระซาบกับจ้าวก่าง
"ไม่ต้องกังวลไปหรอกน้องสี่ เดี๋ยวนายก็ได้รู้ในอีกไม่ช้า"
ในชณะที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่นั้น รูปภาพรูปหนึ่งกำลังถูกประมูลอยู่บนเวที ซึ่งฉิงเทียนไม่ได้สนใจของพวกนี้เท่าไรนัก
หลังจากที่ประมูลสินค้าไปได้ 3 ชิ้น แมวเปอร์เซียก็ได้ยื่นมือของเธอมายังสิ่งของชิ้นใหม่แล้วพูดขึ้น "สิ่งของที่จะประมูลชิ้นต่อไปนี้คือสิ่งของที่ยอดเยี่ยมมากสำหรับคนที่เป็โรคบางอย่างอยู่"
"มันคืออะไรน่ะ?" มีบางคนที่อยากจะรู้จนอดใจรอไม่ไหว!
"เอาล่ะ เพื่อไม่เป็การรอช้า นี่คือเห็ดหลินจือศตวรรษค่ะ! เห็ดหลินจือที่มีอายุ 100 ปีที่ว่ากันว่าสามารถกำจัดของเสียทุกอย่างในร่างกาย และว่ากันว่าเป็ยาดีที่สามารถรักษาโรคได้มากมายโดยที่ปราศจากผลข้างเคียงอีกด้วย!" แมวเปอร์เซียได้เปิดฝาครอบออกมาและกลิ่นของมันก็ได้ลอยออกมา มีหลายคนที่รู้สึกดีขึ้นมาหลังจากที่ได้กลิ่นของสมุนไพรนี้!
มองดูทีท่าของทุกคนแล้ว ฉิงเทียนก็รู้ได้ทันทีว่าการประมูลในครั้งนี้ได้ราคาไม่ต่ำแน่!
"ถ้าเช่นนั้น ก็มาเริ่มประมูลกันเถอะค่ะ! ราคาเริ่มต้นอยู่ 1 ล้านหยวนค่ะ!"
"ผมให้ 2 ล้านหยวน!" แล้วก็มีคนที่เพิ่มราคาเป็เท่าตัวทันที!
"ผมให้ 2.2 ล้านหยวน"
"ฉันให้ 2.5 ล้านหยวน"
ฉิงเทียนมองดูราคาที่สูงขึ้นเรื่อยๆ ก็รู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมา แล้วจ้าวก่างที่นั่งอยู่ข้างๆก็พูดด้วยรอยยิ้ม "น้อง 4 สงสัยนายจะได้เป็เศรษฐีใหญ่ในไม่ช้าแล้ว"
ฉิงเทียนยิ้มพร้อมกับพูดสวนกลับไป "ไปไหนก็ไปเลย ใครกันที่คุณบอกเป็เศรษฐีน่ะ!"
ราคาก็ได้สูงมากขึ้นเรื่อยๆจนตอนนี้ราคามาสุดอยู่ที่ 10 ล้านหยวนแล้ว!
"มีใครที่จะให้ราคาสูงมากกว่านี้ไหมคะ? นี่เป็ครั้งเดียวในรอบศตวรรษเลยนะคะ! สำหรับสิ่งที่เอาไว้ช่วยรักษาชีวิตชิ้นนี้" เสียงที่น่าหลงใหลของแมวเปอร์เซียกำลังทำการดึงดูดลูกค้า
หลังจากนั้นสักพักหนึ่งก็ไม่มีใครที่พูดอะไรออกมาอีก!
"10 ล้านครั้งที่ 1 10 ล้านครั้ง 2!"
"12 ล้าน" ทันใดนั้นเองก็มีเสียงแก่ๆดังขึ้นมา
"มีใครให้มากกว่า 12 ล้านของสุภาพบุรุษท่านนี้ไหมคะ?" แมวเปอร์เซียพูดอย่างตื่นเต้น
ในขณะที่ชายคนนี้เสนอราคาอยู่นั้น ฉิงเทียนก็รู้สึกได้ถึงพลังิญญาที่แผ่ออกมา นี่คือพลังิญญาของผู้ที่ฝึกวิชาเท่านั้นที่จะมีได้
และฉิงเทียนก็รู้สึกได้ว่าพลังิญญานี้แผ่ออกมาจากคนที่กำลังเสนอราคาอยู่
ฉิงเทียนนั้นใขึ้นมา "ไม่ผิดแน่ ยังมีผู้ที่ฝึกวิชาเซียนในโลกนี้อยู่!"
ท้ายที่สุด เห็ดหลินจือก็ได้ถูกขายให้ชายคนนั้นในราคา 12 ล้านหยวน แล้วการประมูลก็จบลงโดยที่ฉิงเทียนไม่ได้มีอารมณ์ที่จะสนใจการประมูลที่เหลืออีกเลย และมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับความใเมื่อสักครู่แทน
"ช่างเขาก่อนก็ละกัน!" ฉิงเทียนพูดกับตัวเอง
"หลังจากที่การประมูลจบลง จ้าวก่างก็ได้ยื่นบัตรใบหนึ่งให้เขาแล้วพูดว่า "น้องสี่ ในนี้่มีเงินอยู่ทั้งหมด 10.8 ล้านหยวน และได้หักค่าธรรมเนียมในการประมูลออกไปแล้ว 1.2 ล้านหยวน!"
ฉิงเทียนก็ผงกหัวและรับบัตรนั้นมาแล้วพูดขึ้น "วันนี้ผมได้เปิดหูเปิดตามากเลย! ไปกันเถอะพี่ใหญ่ วันนี้ผมจะพาคุณไปเลี้ยงมื้อค่ำเอง"
"เศรษฐีใหม่โว้ย ไปสิไปกัน วันนี้จะกินให้นายต้องหลั่งเืเลย!" จ้าวก่างยิ้มแล้วพูดออกไป
แล้วทั้งสองคนก็คุยกันและพากันออกไป!
โดยที่ทั้งสองคนนั้นไม่ได้รู้เลยว่ามีใครบางคนที่กำลังแอบจับตาดูพวกเขาอยู่ และคนคนนี้ก็เป็คนที่ซื้อเห็ดหลินจือของฉิงเทียนไปด้วย
1K
