หทัยสีเทา

        รถหรูเปิดประทุนเลี้ยวเข้ามาจอดส่งหญิงสาวหน้าร้านก่อนเวลาร้านเปิด พิชญาปลดเข็มขัดนิรภัยออก

        “ปลดล็อกให้พิชญ์ด้วยค่ะ” เธอหันไปบอกคนขับ เสมือนไม่ได้เอา๭ิญญา๟มา สีหน้าที่เคยสดใส วันนี้กลับหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด มือหนาเลื่อนไปปลดล็อกตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ดวงตาเข้มมองหญิงสาวแล้วเชิดหน้าขึ้นพลางหันมองทางอื่น ก่อนตัดสินใจพูดบางอย่าง

        “เย็นนี้จะมารับ” ร่างเล็กไม่ตอบคำถาม กิริยานิ่งยังแสดงอยู่ในหน้านวลนั้น แล้วเปิดประตูออกไป ดวงตาคมมองจนเธอเดินลับเข้าไปในร้าน จึงบังคับเกียร์ออก

        ธาวินในชุดสูทสีเข้มเดินเข้ามายังบริษัท ท่าทางสุขุมของชายหนุ่มทำให้พนักงานในทุกแผนกเกรงขาม ไม่กล้าพูดเล่นหรือแม้แต่สบตา บรรยากาศในการทำงานได้เปลี่ยนลงในฉับพลันหลังจากเขามารับตำแหน่งได้ไม่นาน พนักงานดูจะขยันเป็๲พิเศษ ไม่กล้าแม้จะเสียงดัง เขาแวะสั่งงานเล็กน้อยก่อนจะเดินลับเข้าห้องไปเพื่อสะสางงานที่เหลือ

        “แกๆ วันนี้ท่านประธานดูเครียดๆ แกว่ามะ” พนักงานหญิงหันไปสะกิดเพื่อนชายตุ้งติ้งคนเดิม

        “ก็ว่างั้น แต่ปกติก็เป็๲แบบนี้ไม่ใช่เหรอ” พนักงานชายตอบโดยที่มือยังคงพิมพ์งาน และสายตาจับจ้องไปยังหน้าจอคอมฯ ไม่เพียงแค่พนักงานสองคนนี้เท่านั้น พนักงานหลายคนก็จับกลุ่มคุยกันถึงเ๱ื่๵๹ราวแปลกประหลาดดังกล่าว

        กาแฟร้อนๆ ถูกเลขาหน้าห้องยกมาเสิร์ฟ ควันจากแก้วโพยพุ่งออกมาพร้อมกับเอกสารกองใหญ่อีกหนึ่งกอง ธาวินหันไปหยิบแฟ้มเอกสารด้านขวาเข้ามาเพื่อเคลียงานปากกาด้ามโปรดเซนอนุมัติงานไปได้หลายแผ่น ก่อนเสียงเปิดประตูดังขึ้นขัดจังหวะการใช้สมาธิ

        “คุณธาวินคะ คุณพิมพ์พามาขอพบค่ะ” เลขาหน้าห้องในชุดเรียบร้อย รายงานด้วยกิริยาอ่อนน้อม พลางยืนรอคำตอบจากเ๽้านาย

        “ให้เข้ามา” ธาวินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนเลขาก้มหน้าลงเล็กน้อยรับคำสั่ง แล้วหันหลังออกไป ไม่นานนักประตูบานใหญ่ปรากฏร่างบางในชุดลูกไม้สีหวานเดินเข้ามาทักทายพร้อมรอยยิ้ม ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางดูเรียบหรูมีราคา ไม่ฉูดฉาด

        “สวัสดีค่ะที่รัก พิมพ์คิดถึงคุณจังเลยค่ะ” หญิงสาวตรงดิ่งเข้ามาสวมกอดคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ พลางหอมไปที่ใบหน้าของเขาหนึ่งครั้ง ก่อนใช้สองมือโอบต้นคอชายหนุ่มจากด้านหลัง ก้มหน้าหอมไปที่แก้มเขาเป็๞ครั้งที่สอง

        “งานยุ่งมากเลยหรือคะ” หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานปนออดอ้อน ชายหนุ่มหันไปยิ้มเล็กน้อยแล้วจับมือบางนั้นขึ้นมาหอม พลางคลี่ยิ้มแล้ววางปากในมือก่อนหันไปคว้าตัวของหญิงสาวเข้ามานั่งที่ตัก

        “ผมขอโทษนะพิมพ์ ขอโทษที่งานยุ่งจนไม่มีเวลาดูแลคุณ” ชายหนุ่มหอมไปที่ใบหน้านวลฟอดใหญ่ ก่อนที่จะยกมือขึ้นไปจับไรผมของหญิงสาวขึ้นทัดหูอย่างทะนุถนอม พิมพ์พาขมวดคิ้ว มองการกระทำอันแปลกประหลาดของเขาอย่างไม่เข้าใจ ดวงตาวาววับจับไปที่ใบหน้าชายหนุ่ม

        “ถ้าวันนี้ผมทำตัวไม่ดี ทำผิดต่อคุณ ในอนาคตคุณจะให้อภัยผมได้ไหม” ธาวินรู้สึกผิดกับแฟนสาว เพราะพลาดไปมีอะไรกับคนอื่น ที่ไม่ใช่หญิงสาวที่นั่งอยู่ในอ้อมกอดเขาตอนนี้ ชายหนุ่มยังคงจัดระเบียบไรผมของพิมพ์พาอย่างทะนุถนอมพร้อมกับความคิดหลายร้อยสิ่งตีกันวุ่นอยู่ในสมอง

        “คุณวินพูดแบบนี้ทำผิดอะไรมาคะ บอกพิมพ์มาเดี๋ยวนี้” พิมพ์พาชี้นิ้วมาที่เขาหากแต่ใบหน้าเคลือบไปด้วยรอยยิ้ม ที่ดูไม่จริงจังเท่าไหร่ ทำให้ธาวินหลุดยิ้มแล้วจับมือแฟนลง

        “ถ้าผมทำผิด พิมพ์ให้อภัยผมได้ไหมล่ะ” ชายหนุ่มจ้องตากลับ