ม่านหมอก_End

        ภรรตรี นอนหลับๆ ตื่นๆ ตลอดทั้งคืน พอรุ่งเช้าจึงทำให้รู้สึกว่าร่างกายพักผ่อนไม่เพียงพอ มันทั้งเหนื่อยทั้งเพลีย และทั้งง่วงด้วย จนไม่อยากจะลุกขึ้นจากที่นอนเลย แต่เมื่อได้ยินเสียงดังของนาฬิกาปลุก ถึงจะเหนื่อยจะเพลีย จะง่วงสักเพียงใด ก็จำต้องเด้งตัวตื่นขึ้นมา เพราะวันนี้เป็๲วันที่เธอจะต้องเริ่มงานเป็๲วันแรก

        “โอ้ย! อยากได้กาแฟสักแก้วจังเลย”

        ภรรตรี บ่นอุบอิบกับตัวเองขณะที่เดินออกจากห้องพักของตนเอง เดินไปตามถนน ซึ่งเมื่อคืน ตฤณภาส ได้พาเธอขับผ่านบ้านหลังใหญ่นั้นมา ซึ่งจากตรงที่เธอพักอยู่กับบ้านใหญ่หลังนั้นมันก็ไกลกันอยู่พอสมควร น่าจะราวๆ สองกิโลได้ ก็หากเดินไปก็ได้เหงื่อดีๆ นี่เอง แต่จะทำยังไงได้ล่ะ เธอไม่มีรถนี่นา ก็คงต้องยอมรับสภาพ ถือว่าเป็๲การออกกำลังกายไปด้วยในตัวแล้วกัน

        ภรรตรี เดินมาถึงบ้านหลังใหญ่ ก็ตาสว่างขึ้นมาจริงๆ ยืนหอบแหกๆ อยู่หน้าบ้าน

        “อ้าวหนู มาหาใคร? แล้วไปทำอะไรมาล่ะนั้นหอบแหกๆ เชียว” จำปา ซึ่งเป็๲แม่บ้านของที่นี่ เปิดประตูลงจากรถกระบะของ สรชัย ที่พาไปจ่ายตลาดกันมา ร้องถาม ภรรตรี เมื่อเห็นเ๽้าหล่อนเหมือนมายืนรอใครอยู่ยังไงยังงั้น

        “สวัสดีค่ะ มาพบคุณตฤณภาสค่ะ พอดีภรรตเป็๲พนักงานใหม่พึงมาทำงานวันนี้เป็๲วันแรกน่ะค่ะ” ภรรตรี ยกมือไหว้ผู้สูงวัยกว่า พร้อมกับกล่าวทักทายและส่งยิ้มมาให้อย่างเป็๲การผูกมิตร

        “คุณภาสไปวิ่งน่าจะกำลังกลับมาแล้วล่ะ ถ้ายังไงเราเข้าไปในบ้านก่อนก็แล้วกัน แล้วนี้กินอะไรมาแล้วหรือยังล่ะ?” จำปา ชักชวนผู้มาเฝ้ารอเ๽้าของบ้านให้เข้าไปในบ้าน พร้อมกับเอ่ยถามด้วยความเป็๲ห่วงกลัวว่าจะหิว

        “ยังค่ะ ภรรตช่วยถือค่ะป้า” ภรรตรี กล่าวบอกยิ้ม พร้อมกับตรงเข้าไปช่วยถือตะกร้าผักให้ ซึ่ง จำปา ก็ยอมให้ช่วยแต่โดยดี และก็แอบชื่นชมในน้ำใจที่หญิงสาวผู้นี้อยู่ภายในใจ ที่ยื่นมือเข้ามาช่วยโดยไม่ต้องร้องขอเลยแม้แต่น้อย

        “มาแล้วเหรอ มาเช้าดีนี่” ซึ่งพอทั้งสองสาวผู้ต่างวัยกัน กำลังจะเดินไปในบ้าน ก็ได้ยินเสียงของ ตฤณภาส ส่งเสียงร้องออกมาจากข้างในบ้าน ซึ่งชายหนุ่มกำลังเดินลงบันไดมา โดยที่ได้ใส่เสื้อผ้าพร้อมสำหรับจะออกไปทำงานแล้ว

        “อ้าว! คุณภาส กลับมาจากไปวิ่งนานแล้วเหรอค่ะ วันนี้ทำไมกลับมาเร็วล่ะคะ?” จำปา ร้องถามผู้เป็๲เ๽้านายอย่างงงสงสัย เพราะทุกที ณ เวลานี้ชายหนุ่มออกไปวิ่งออกกำลังกายยังไม่กลับเข้ามาเลยด้วยซ้ำ

        “กลับมาได้สักพักแล้วล่ะ พอดีมีพนักงานคนใหม่จะต้องสอนงานน่ะ เลยไม่อยากจะเสียเวลา” ชายหนุ่มว่าพลางจับจ้องมองมายัง ภรรตรี 

        “แล้วนี้รู้จักกันแล้วใช่ไหม?” ตฤณภาส เอ่ยถามขึ้น มองหน้าทั้งสองสาวผู้ต่างวัยสลับกันไปมา

        “ก็พึงได้แค่ทักทายน่ะค่ะ ยังไม่รู้จักชื่อกันเลย” จำปา ตอบชายหนุ่มเ๽้าของบ้านออกไปตามความเป็๲จริง

        “นี้คือป้าจำปา เป็๲แม่บ้านของที่นี่” ตฤณภาส ได้เดินเข้ามาใกล้ทั้งสองสาวผู้ต่างวัยกัน แล้วก็หันไปแนะนำ จำปา ให้พนักงานคนใหม่ได้รู้จัก

        “ส่วนนี้เป็๲พนักงานคนใหม่ชื่อภรรตรี เขาจะมาทำงานในออฟฟิศน่ะ” แล้วค่อยหันกลับมาแนะนำ ภรรตรี ให้ จำปา ได้รู้จักบ้างเช่นกัน

        “ภรรตรี ชื่อเพราะดีนะ แล้วหนูมีชื่อที่เรียกง่ายๆ ไหมล่ะ?” จำปา เอ่ยชมชื่อพนักงานคนใหม่ ก่อนจะถามหาชื่อเล่น เพื่อว่าตนจะได้เรียกขานง่ายๆ

        “เรียกว่าภรรตก็ได้ค่ะ” ภรรตรี แจ้งชื่อเล่นให้บุคคลทั้งสองได้รับทราบยิ้มๆ

        “โอเค ถ้ายังไงเราไปกินข้าวกันก่อนแล้วค่อยไปที่ออฟฟิศ” ตฤณภาส กล่าวตัดบท ก่อนจะเดินนำไปยังห้องรับประทานอาหาร จึงทำให้ทั้งสองสาวผู้ต่างวัยกันพากันเดินตามไปด้วยอย่างเสียไม่ได้

๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑