การประลองประตูั
มีรัฐต่างๆมากมายนอกจากต้าคุน,เช่นนั้นที่แห่งนี้จึงเต็มไปด้วยผู้แข็งแกร่งจำนวนมากเดินทางเข้าร่วมแข่งขัน.
ภายในหุบเขาแห่งนี้,มีสนามกลางแจ้งที่มีขนาดใหญ่มาก,เส้นผ่านศูนย์กลางน่าจะมากกว่าพันเมตรด้วยซ้ำ,เหมือนกับสนามกีฬาขนาดในชาติก่อนของจงซาน.
ด้านล่างของหุบเขานั้น,กว้างและโล่ง,พื้นที่รอบๆนั้นเต็มไปด้วยก้อนกวาดมากมาย.
พื้นที่รอบๆเป็ูเาที่ตั้งตระหง่านเป็กำแพง,มีความสูงหลายร้อยเมตร,ล้อมรอบสนามเอาไว้.
ูเาสูงหลายร้อยเมตรนั้นมีระเบียงยื่นเป็ที่ราบขนาดยาวห้าสิบเมตร,ซึ่งที่ราบดังกล่าวน่าจะสามารถบรรจุคนได้แห่งล่ะห้าสิบคน,ซึ่งสลับกับูเาที่สูง 200 เมตร,กระจายออกไปตั้งแทรกูเาขนาดเล็กทั้งแปดทิศ,ล้อมรอบพื้นที่ดังกล่าว.
ระเบียงแปดทิศ,สลับกับพื้นที่ลุ่มห้าสิบเมตร.
บนระเบียงด้านล่างในเวลานี้,เริ่มมีคนจำนวนหนึ่งยืนอยู่แล้ว,เสื้อผ้าของพวกเขาที่กำลังโบกสะบัดไปมาตามแรงลม,พวกเขาที่ยืนอย่างสง่า,ในมือแต่ละคนมีกระบี่ครบทุกคน,ดูน่าเกรงขามเป็อย่างมาก.
ด้านล่าง,ในสนามแข่งขัน,มีคนกว่า 3000 คน,แต่ละคนต่างก็ยืนกระจายอยู่รอบๆขอบเวที.
เหล่าเยว่จื่อจงเองก็นำบุตรบุญธรรมทั้งแปดไปที่มุมแห่งหนึ่งเช่นกัน.
พี่ใหญ่จงเทียนที่นำหินก้อนใหญ่มาให้เหล่าเยว่จื่อจงนั่ง.
เขาที่นั่งเบาๆบนก้อนหินก่อนที่จะเริ่มแนะนำเื่ต่างๆกับบุตรบุญธรรมทั้งเจ็ดที่ได้ก้าวไปถึงระดับโหวเทียนระดับปลายแล้ว.
"ที่แห่งนี้คือหุบเขาประตูั,ที่ระเบียงนั้นจะมีไว้ให้กับเหล่าศิษย์ของสำนักเซียน,ซึ่งจะแยกออกเป็ระเบียง้าและระเบียงด้านล่าง,ระเบียงด้านล่างสำหรับสำนักเซี่ยเซียนและผู้ฝึกตนอิสระ,ส่วน้านั้นสำหรับสำนักซ่างเซียนสำนักใหญ่ทั้งห้า,ไม่ใช่ว่าสมาชิกทุกคนจะมา,ทว่าใครก็ตามที่มาที่นี่ก็เพื่อที่จะมองหาศิษย์นั่นเอง."จงซานอธิบาย.
ทุกคนรู้สึกตื่นเต้นเป็อย่างมาก,ขณะที่พวกเขาจ้องมองไปยังเหล่าคนที่ยืนอยู่บนระเบียงด้านล่าง,คนเหล่านี้คือศิษย์ของสำนักเซียนอย่างงั้นรึ?
"อี้ฟู,อะไรคือสำนักซ่างเซียน? อะไรคือสำนักเซียเซียนอย่างงั้นรึ?"จงซีจิวสอบถามออกไป.
"สำนักซ่างเซียนหรือเซี่ยเซียน,เป็คำเรียกขานแบ่งแยกสำนักขนาดใหญ่และขนาดเล็ก,หากว่าสำนักใหนทรงพลังแข็งแกร่งก็จะได้รับการเคารพ,สำนักซ่างเซียนนั้นเป็กองกำลังที่แข็งแกร่งและเต็มไปด้วยเกียรติและความอหังการ."เหล่าเยว่จื่อจงอธิบายพร้อมรอยยิ้ม.
"พวกเ้าจ้องมองคนที่อยู่ข้างล่างในที่แห่งนี้,สำหรับสำนักเซียนแล้ว,พวกเ้ารู้ใหมว่าในสายตาของพวกเขาเห็นทุกคนเป็อะไร?"เหล่าเยว่จื่อจงสอบถาม.
ทุกคนต่างก็ส่ายหน้าไปมา.
"ปศุสัตว์" เหล่าเยว่จื่อจงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง.
"ปศุสัตว์?" เหล่าบุตรบุญธรรมของพวกเขาที่ขมวดแสดงความประหลาดใจ.
"เป็ความจริง,ในสายตาของสำนักเซียนนั้น,คนทุกคนเป็แค่ปศุสัตว์,คนธรรมดาทั่วไปในดินแดนมนุษย์ทุกคนล้วนแล้วแต่เป็ปศุสัตว์,ที่รอพวกเขามาเลือกเอาไป,ในความคิดของพวกเขา,สำหรับกลุ่มพวกเขา ก็คือกลุ่มคนที่วิวัฒนาการและเติบโตขึ้นเรื่อยๆ,ทว่าพวกเราก็คือคนที่อยู่จุดต่ำสุด,เช่นเดียวกัน,สำหรับพวกเขานั้นไม่ต่างจากมาดูนกหรือสัตว์เลี้ยง,นั่นคือสถานะของพวกเราที่พวกเขามอง? พวกเขาจะยังเห็นคนเหล่านี้เป็ญาติพี่น้อง,สามารถที่จะพูดคุยกันได้อย่างสนุกสนานอีกเหรอ,ในเมื่อคนเหล่านี้เป็เพียงแค่ปศุสัตว์? แน่นอนว่าไม่,เหล่าสำนักเซียนที่มาเลือกศิษย์นั้น,คนที่โชคดีถูกเลือกนั้นไม่มีมาตรฐานอะไรทั้งนั้น,พวกเขาเลือกเพราะพอใจอยากเลือกเท่านั้น,"เหล่าเยว่จื่อจงที่กล่าวออกมาอย่างช่วยไม่ได้.
หลังจากที่ได้ยินคำอธิบายของเหล่าเยว่จื่อ,เหล่าบุตรชายถึงกับนิ่งงันพูดไม่ออก.
ระหว่างที่พวกเขาพูดคุยกันนั้น,ทุกคนเห็นคนธรรมดาทั่วไปที่ระเบียงด้านล่าง,มีคนนำสมาชิกสองคนของตระกูลเจาไป,อาจะเป็ไปได้ว่าเพราะพวกเขานั้นมีเส้นสายอยู่ด้านใน.
เหล่าเยว่จื่อจงที่รอคอยอย่างอดทน.
หลังจากนั้นสองชั่วโมงผ่านไป,ท้ายที่สุด,ที่ขอบฟ้าไกล,ก็มีประกายแสงของกระบี่บินมากมายที่กำลังเหินมา,แสงกระบี่ที่พุ่งมากจากทิศทางทั้งสี่.เหล่าผู้เยาว์ของสำนักเซียนแต่ละคน,ที่เหยียบอยู่บนกระบี่บิน,พร้อมกับค่อยๆเหินลงมาหยุดที่ระเบียง,เหมือนๆกัน,มีคนมากมายที่มีอาวุธวิเศษ,มีทั้งนักพรตชายหญิง,ที่เหินลงมายืนอยู่บนระเบียงขุนเขา.
"ในการชุมนุมหุบเขาันั้น,หากว่าพวกเขาไม่ถูกเลือกในตอนแรก,จากนั้นก็จะเป็การต่อสู้เดิมพันชีวิตเพื่อที่จะมีสิทธิ์ที่จะเข้าสำนักเซียน,หากว่าเ้ามีทักษะไม่พอ,เ้าจะต้องตายแน่นอน,มันเป็เื่ธรรมดาที่เกิดขึ้น,คนสามพันคนที่อยู่ที่นี่,จะถูกคัดออกมาเหลือไม่ถึงสองร้อยคนให้มีชีวิตรอดออกไป,ดังนั้นหากใครไม่้าเสี่ยงก็ไม่ต้องไป."เหล่าเยว่จื่อจงกล่าวต่อบุตรชาย.
"อี้ฟูอย่าได้กังวล"เหล่าบุตรบุญธรรมต่างก็กล่าวอย่างมั่นคง,นี่เป็โอกาส,ที่ไม่ได้มีบ่อย,พวกเราจะยอมแพ้ไปเฉยๆได้อย่างไร?
"อืม."เหล่าเย่จื่อจงพยักหน้าตอบรับ.
มีคนสามสิบกว่าคนจากหลากหลายสำนักที่ยืนอยู่บนระเบียงห้าสิบเมตร,ส่วนบนระเบียง้านั้น,มีแค่เพียงคนเดียวในชุดขาว,เขาที่ยืนอยู่อย่างสง่าจ้องมองมายังด้านล่างไร้ซึ่งความสนใจใดๆ.
หลังจากนั้นไม่นาน,ก็มีกลุ่มคนของระเบียง้ามาถึง,เป็กลุ่มของนักพรตชายและนักพรตที่สวมเสื้อผ้าที่โออ่าสง่างาม,ส่วนนักพรตชายนั้นสวมชุดสีดำ,มีเหล่าสมาชิกของสำนักใหญ่ทั้งสี่ได้มาถึงระเบียง้าแล้ว.
ราวกับว่ากำลังจะเริ่มการแข่งขัน,ในเวลานั้น,ก็มีหญิงสาวในชุดสีม่วงเหินอยู่บนอากาศที่ว่างเปล่า,นางไม่จำเป็ที่ใช้กระบี่ในการบิน,แต่เป็การบินมาด้วยตัวเอง.
การมาของนางนั้นสร้างความสนใจกับทุกคนเป็อย่างมาก,ชุดผ้าแพรสีม่วงที่รัดพันไปทั่วร่างทำให้นางดูงดงามเป็อย่างมาก,เท้าเปลือยเปล่าที่ไม่ต่างจากหยกสลัก,ดูน่าดึงดูดและสง่างาม,ใบหน้าที่ผุดผ่องไร้ซึ่งสิ่งเจื่อปน.
ดูเหมือนว่าคำบรรยายใดๆในโลกนี้ไม่สามารถบรรยายความงามของนางได้,เป็ความงดงามที่ทุกคนแทบมองจนลืมหายใจ.
ข้อบกพร่องเพียงอย่างเดียวคือใบหน้าที่เ็ามากจนเกินไปเท่านั้น,ท่าทางราวกับเห็นทุกคนในหุบเขาแห่งนี้ไม่ต่างจากมดแมลง,สายตาที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ.
คนมากมายตลอดจนคนที่อยู่ระเบียงด้านล่างรวมถึงทุกคนที่อยู่ใต้หุบเขาต่างก็ต้องจ้องมองด้วยความปรารถนา,แม้แต่บุตรชายบุญธรรมทั้งเจ็ดของเหล่าเยว่จื่อจงก็จ้องมองตาไม่กระพริบ,มีเพียงเหล่าเยว่จื่อจงที่ไม่หันไปมองนางแม้แต่นิดเดียว,ทั้งที่เขาจ้องมองไปยังสำนักเซียนอื่นๆเกือบทั้งหมด,ส่วนจงเทียนนั้นไม่ได้สนใจในความงามของนางแม้แต่น้อย,เขายังคงคอยดูแลอี้ฟูอย่างดีที่สุด.
เหล่าสมาชิกสำนักเซียนทั้งสี่ที่อยู่บนระเบียง้าต่างก็มองไปที่นางเช่นกัน,ทว่าหลังจากที่พวกเขาเห็นใบหน้าของนางอย่างชัดเจนแล้ว,ทุกคนต่างก็สั่นเทิ้มจนเห็นได้อย่างชัดเจนและหลังจากนั้นก็ไม่กล้าหันกลับไปมองอีกเลย.
การประลองประตูันั้นจะเริ่มอย่างเป็ทางการเมื่อสมาชิกของสำนักเซียนใหญ่ทั้งห้ามาถึงครบแล้ว.
คนผู้หนึ่งที่ระเบียงด้านล่าง,เป็ชายชราหนวดขาว,เป็คนกล่าวออกมาก่อน.
"ทุกๆคนที่ไปถึงระดับเซียนเทียนก่อนอายุ 60 ปีและจุดสูงสุดระดับโหวเทียนก่อนห้าสิบปีขอให้เดินมายังใจกลางสนาม," ชายชราหนวดขาวที่ทำการประกาศออกมาเสียงดัง.
เสียงของเขาที่ดังก้องกังวานได้ยินทั่วทั้งหุบเขา.
ทุกคนรู้ว่าการแข่งขันประตูักำลังจะเริ่มก็รู้สึกตื่นเต้นเป็อย่างมาก.
"ไปกันได้แล้ว."เหล่าเย่วจื่อจง,กุมไม้เท้าั,กล่าวต่อบุตรบุญธรรมทั้งเจ็ด.
"ครับ."ทุกคนตอบรับด้วยความดีใจก่อนที่จะเร่งรีบออกไปในทันที.
ที่ใจกลางสนามต่อสู้นั้น,มีแถวสามสิบแถว,แต่ละแถวมีคน 100 คน.
มีคนหลายร้อยคนเช่นกันที่อยู่ขอบเวที,ซึ่งพวกเขาก็เหมือนกับเหล่าเยว่จื่อจงที่ไม่มีโอกาสเข้าสู่สำนักเซียนแล้ว,เดินทางมาเพียงแค่ส่งบุตรชายเท่านั้น.
"ใครที่ไปถึงระดับเซียนเทียนก่อนอายุ 50 ปี,ก้าวออกมา."ชายชราหนวดขาวยังคงกล่าวต่อ.
ได้ยินคำพูดดังกล่าว,คน 20 คน,ที่ตื่นเต้นดีใจก็เดินแยกออกมาจากฝูงชน.
คนเหล่านี้คือผู้แข็งแกร่งที่ก้าวไปถึงระดับเซียนเทียนก่อนห้าสิบปีทั้งหมด.
หลังจากนั้นเหล่าสำนักเซียนบนระเบียงต่างก็โยนสิ่งของมากมายลงมา,มีดอกไม้เหล็ก,กระบี่ขนาดเล็ก,หรือแม้แต่ลูกประคำขนาดเล็กลงมา,ให้แก่เหล่าคนที่ไปถึงระดับเซียนเทียนก่อนห้าสิบปี.
หลังจากได้สิ่งของดังกล่าวแล้วก็นับได้ว่าถูกคัดเลือกให้เข้าสู่สำนักเซียนแล้ว,ทุกคนที่ไปถึงระดับเซียนเทียนก่อนอายุ 50 ปี ต่างก็ดีใจเป็อย่างมาก.
"ระดับสูงสุดของระดับเห่าเทียนก่อนอายุ 35 ปี ก้าวออกมา."ชายชราหนวดขาวยังกล่าวต่อ.
กับพูดดังกล่าวนั้น,ร่างของเหล่าเย่วจื่อจงที่สั่นเล็กน้อย,ใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความดีใจ.
จงซีจิว! จงซีจิว ที่มีอายุเพียง 32 ปี.
จงซีจิวที่ก้าวออกไปด้านหน้า,พร้อมกับคนอีก 11 คน,ใบหน้าของจงซีจิวเต็มไปด้วยความตื่นเต้น, 32 ปี,เขามีอายุเพียง 32 ปี.
เป็ไปตามคาด,คนทั้งสิบสองได้รับการคัดเลือกจากสำนักเซียน,สิ่งของต่างๆที่ถูกโยนลงมานั้น,จงซีจิวได้รับกระบี่ไม้ขนาดเล็กเล่มหนึ่ง,เขาจ้องมองไปยังระเบียงที่โยนกระบี่ไม้ลงมาด้วยความประหลาดใจ.
จงซีจิวได้รับเลือกแล้ว,เขาได้รับเลือกแล้ว! เหล่าเยว่จื่อจงที่นั่งอยู่ข้างๆ,ปากที่บ่นพึมพำไปมาดวงตาเปล่งประกายด้วยความสุข,คนอีกกว่าสองพันคนที่จ้องมองเหล่าผู้ถูกเลือกด้วยความอิจฉา.
"เอาล่ะ,ที่เหลือ,เซียนเทียนประลองกับเซียนเทียน,โหวเทียนประลองกับโหวเทียน,เลือกคู่ต่อสู้เองและแยกออกมา."ชายชราหนวดขาวกล่าวกล่าวอีกครั้ง.
"ครับ"ทุกคนะโขานรับ.
เหล่าผู้ถูกเลือก 32 คนนั้นยืนรออยู่ทางด้านข้าง,รอคอยคนอื่นๆที่จะคัดเลือกคนอีกจำนวนสองพันคนด้วยการต่อสู้.
สังหาร,นี่คือการสังหารกันอย่างแน่นอน,เหล่าผู้แข็งแกร่งเข้าโจมตีฝ่ายตรงข้าม,โดยแลกด้วยชีวิต,เพื่อที่จะคว้าโอกาสที่จะได้รับเลือกเข้าสำนักเซียน.
แทบจะในทันที,สนามการต่อสู้ก็เต็มไปด้วยโลหิต,กลิ่นคาวโลหิตที่ฟุ้งกระจายไปทั่วท้องฟ้า,แมลง,ปศุสัตว์,ชีวิตของพวกเขามีอะไรให้เห็นใจสำหรับสำนักเซียนอย่างงั้นรึ? มีอะไรที่พวกเขาต้องให้ความเคารพ?
สายตาของพี่ชายคนโต,จงเทียน,ไม่สามารถที่จะทนมองได้เลย.
"อ๊ากกก"
ที่ไกลออกไปนั้น,จงเสวียนตัดแขนของฝ่ายตรงข้ามเพียงแค่การโจมตีเดียว,ทำให้สำนักเซียนบนระเบียงด้านล่างโยนมีดไม้ขนาดเล็กมาให้จงเสวียน,จงเสวียนที่ตื่นเต้นดีใจ,คว้าเอาไว้ในทันที.
เมื่อมีดไม้อยู่ในมือ,จงเสวียนก็เร่งรีบวิ่งไปยังฝั่งเดียวกันกับจงซีจิว.
"อ๊ากกก,อ๊ากก,อ๊ากก!"………………….
เสียงหวีดร้องโหยหวน,คนหลายร้อยคนถูกสังหารไปในทันที,ทว่าก็มีคนอีกเป็จำนวนมากที่ได้รับสิ่งของจากสำนักเซียน.
ท่ามกลางเสียงะโของจงเทียน,จงซีป้าและจงหลิวถูกฝ่ายตรงข้ามสังหาร,จงเทียนที่ดวงตาแดงซาน,ไร้ซึ่งสติพร้อมที่จะพุ่งออกไป,ทว่าถูกเหล่าเยว่จื่อจงห้ามเอาไว้,แม้ว่าภายในหัวใจของเขาจะเ็ป,ทว่าก็ยังคงห้ามไม่ให้จงเทียนเข้าไป.
อีกอย่างเขาไร้ซึ่งความสามารถที่จะห้ามได้,มีเพียงแค่เข้าไปให้ถูกสังหาร,นี่คือเส้นทางที่พวกเขาได้เลือกแล้ว,หากไม่้า,พวกเขาจะต้องไม่ก้าวเข้าไป,ทว่าเหล่าบุตรบุญธรรมของพวกเขาได้เลือกที่จะแสวงหาโอกาสเพื่อเข้าสำนักเซียน,ความะนั้นช่างเป็ความยั่วยวนยิ่งนัก.
หลังจากนั้น,จงตี้ก็ได้รับสิ่งของ,ทว่าจงหวงและจงอี้ถูกสังหารไป.
การต่อสู้นี้ครั้งนี้,พวกเขาจะต่อสู้ไปเรื่อยๆอย่างบ้าคลั่ง,หากไม่ได้สิ่งของลอยลงมา,พวกเขาจะต้องสังหารฝ่ายตรงข้ามไปเรื่อย,ต่อสู้กับคนอื่นๆไปเรื่อยจนกว่าจะได้สิ่งของหรือหมดแรงไป.
หลังจากผ่านไปสองชั่วโมง,มีเพียงแค่ห้าร้อยคนที่ได้รับเลือก,ที่เหลืออีกสองร้อยคนยังคงต่อสู้กันอยู่,ทุกคนที่อาบไปด้วยโลหิต,บนพื้นเต็มไปด้วยเศษชิ้นส่วนของร่างกายพร้อมกับแอ่งโลหิตที่โชลมไปทั่วสนาม.
โหดร้าย,โหดร้ายเกินไปแล้ว.
"หยุดได้แล้ว."ชายหนวดขาวที่ออกคำสั่ง.
คนหนึ่งร้อยคนที่ยังคงอยู่นั้น,ทุกคนอาบไปด้วยโลหิต,พวกเขาหยุดในทันที,หยาดน้ำตาแห่งความเศร้าโศกที่หลั่งไหล,ทุกคนต่างก็ถูกนับว่าเป็วีรบุรุษในโลกมนุษย์,พวกเขาที่เร่งรีบวิ่งไปหาเหล่าร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น.
พวกเขาที่ไม่ได้ถูกเลือก,หนำซ้ำสมาชิกในครอบครัวและสหายยังได้ตายไปแล้ว.
เป็ภาพฉากเหตุการณ์ที่ดุร้ายทารุณ,นี่คือการสังหารหมู่,การประลองประตูัที่ทุกคนโหยหา,ใครก็ตามที่้าที่จะวิวัฒนาการก้าวขึ้นไปเป็ั,เหล่าคนที่ไม่สามารถก้าวข้ามประตูัได้จะต้องกลายเป็คนตาย.
ในเวลาเดียวกันนั้น,จงเทียนที่เร่งรีบวิ่งขึ้นไปยังสนาม,เพื่อที่จะมองหาร่างของจงหวง,จงอี้,จงหลิวและจงซีป้า.
อย่างรวดเร็ว,จงเทียนที่นำร่างของทั้งสี่มายังข้างๆของเหล่าเยว่จื่อจง,พร้อมกับหลั่งน้ำตาออกมาแทบจะเป็สายโลหิต.
"ฮึม...."เหล่าเยว่จื่อจงที่ถอนหายใจเบาๆ,นี่คือชะตาที่พวกเขาได้เลือกด้วยตัวเอง.
"อี้ฟู."จงเทียนจ้องมองไปยังเหล่าเยว่จื่อจง.
"นำพวกเขากลับไปกลับพวกเราด้วย,และทำพิธีศพอย่างดี."เหล่าเยว่จื่อจงกล่าว.
"ฮือๆ."จงเทียนพยักหน้าตอบรับ.
ในเวลาเดียวกัน,เหล่าคนจากระเบียง้าทุกคนที่เหินลอยลงมาบนพื้น.
พวกเขาลงมาพบกับคนที่พวกเขาได้โยนสิ่งของต่างๆให้,พร้อมกับนำไปยังสถานที่แตกต่างกัน.
"อาจารย์,รับการคำนับจากศิษย์." "อาจารย์รับการคำนับจากศิษย์" ............
ทุกหนแห่ง,พวกเขาที่ทำการเชื่อมสัมพันธ์ศิษย์อาจารย์,จงตี้,จงเสวียน,และจงซีจิว,พวกเขาได้เข้าสำนักที่ต่างกัน,จงตี้และจงเสวียนนั้นได้เข้าสำนักเซี่ยเซียน,ส่วนจงซีจิวที่โชคดีได้เข้าร่วมหนึ่งในสำนักซ่างเซียนที่สวมชุดสีขาว.
หลังจากได้สร้างความสัมพันธ์กันเรียบแล้วแล้ว,ก็ถึงเวลา การจากลากับทุกคนที่มาส่งพวกเขา,นับจากนี้ไป,หลังจากที่พวกเขาได้เข้าสู่สำนักเซียน,และก้าวเดินไปสู่วิถีผู้ฝึกตนเพื่อที่จะกลายเป็เซียน,หลังจากนี้พวกเขาจะต้องละทิ้งทุกอย่างที่มีอยู่ในโลกทั้งหมด.
หลายคนที่ได้อาจารย์ใหม่ก่อนจากไปก็ได้มากล่าวลาตระกูลของพวกเขา.
เหล่าเยว่จื่อจงที่ถือไม้เท้าัรออยู่ชั่วขณะจ้องมองไปยังบุตรบุญธรรมทั้งสาม.
เม็ดยาโพวจวิน,จะต้องขอเม็ดยาโพวจวินจากอาจารย์กลับมา.
ทว่า,จงตี้,จงเสวียนและจงซีจิว,กลับไม่มีใครกลับมาลาอี้ฟูเลย,พวกเขาที่ก้าวไปยืนบนกระบี่บินหรือของวิเศษต่างๆเหินขึ้นไปบนระเบียง้า.
280
