[จบแล้ว] นครแห่งบาป - City of Sin

คริสตัลเวทมนตร์ไม่เพียงแต่จะทำให้การออกแบบง่ายขึ้นเท่านั้น แต่มันยังสามารถทำให้ใครบางคนอย่างสตอร์มแฮมเมอร์ผู้ที่ไม่มีความรู้ด้านเวทมนตร์มาก่อนสามารถที่จะรู้สึกประทับใจไปกับสิ่ง ๆ นี้ได้มากกว่ารูนแบบหนังสัตว์เสียอีก ในความเป็นจริงแล้วหากรูนอันนี้ถูกสักลงบนผิวของโฟลว์แซนด์มันก็อาจจะมีพลังที่ไม่ได้ชัดเจนเท่าไหร่นัก และเมื่อมันถูกเปิดใช้งานก็อาจจะเกิดเพียงแค่แสงเลือนรางออกมาเท่านั้น

สำหรับริชาร์ดนั้น เขาไม่ได้ต้องการให้รูนที่มีพลังแข็งแกร่งกับสตอร์มแฮมเมอร์ตั้งแต่แรกเพราะภายในเพลนแห่งนี้ไม่มีรูนมาสเตอร์ ดังนั้นการเสริมพลังแค่ 20% ก็ถือว่ามากเพียงพอที่จะสร้างความประหลาดใจให้กับคนในที่แห่งนี้ได้แล้ว ส่วนการเพิ่มขึ้นอีกสัก 40% ก็ดูเหมือนจะไม่ได้มีผลที่แตกต่างกัน แทนที่เขาจะสร้างรูนที่ทรงพลังโดยใช้ทรัพยากรถึง 6 เท่าและใช้เวลาในการสร้างถึง 8 เท่า เขาจึงเลือกใช้การตกแต่งให้ดูดีมากกว่าพร้อมทั้งสร้างออกมาด้วยความละเอียดอ่อนและดูเหมือนจะซับซ้อน ซึ่งมันเพียงพอที่จะทำให้ทุกคนลืมสนใจประสิทธิภาพที่แท้จริงไปได้

เนื่องจากริชาร์ดเรียนศิลปะมาเป็นเวลานาน ดังนั้นการออกแบบของเหล่านี้จึงไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา อีกทั้งยังทำให้เวลาในการพยายามสร้างของเขาน้อยลงไปจากเดิมมาก ซึ่งส่วนประกอบหนึ่งที่ทำให้ผลงานออกมาได้รวดเร็วมากขึ้นเช่นนี้ก็มาจากเลือดเอลฟ์ของเขาเช่นเดียวกัน เป็นที่รู้กันดีในประวัติศาสตร์ในนัวแลนด์ว่าเอลฟ์นั้นสามารถสร้างหรือผลิตสิ่งต่าง ๆ ออกมาได้ดีกว่าเผ่าพันธุ์อื่น

สำหรับในเฟเลอร์นั้น การใช้ศิลปะช่วยในการสร้างรูนดูเหมือนจะได้ผลมากกว่าการสร้างรูนที่มีประสิทธิภาพจริง ๆ ซะอีก

สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่ไร้ความหมาย เพราะการที่สตอร์มแฮมเมอร์สามารถยึดของเหล่านี้มาอยู่ในโกดังของเขาได้นั่นแสดงให้เห็นแล้วว่าเหล่าเมจในเพลนแห่งนี้ดูจะมีความสุขในการออกแบบอุปกรณ์เพื่อแสดงให้เห็นถึงสถานะของพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นม้วนกระดาษเวทมนตร์ อาวุธ หรือของเวทมนตร์อื่น ๆ ต่างก็ดูสวยงามและสะท้อนสถานะของพวกเขาที่เป็นเหมือนกับสินค้าชั้นสูงได้เป็นอย่างดี  สตอร์มแฮมเมอร์และคนอื่น ๆ ที่เคยเห็นสิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์มาก่อนหน้านี้นั้น เมื่อได้มาเห็นรูนของริชาร์ดที่ถูกสร้างอย่างซับซ้อนอีกทั้งยังมีการเรียกใช้คริสตัลเวทมนตร์ของแท้พวกนี้ที่มีราคาสูงถึง 10,000 เหรียญต่อชิ้นนั้น พวกเขาคงจะชื่นชอบและประหลาดใจกับมันอย่างแน่นอน

……

ในเวลามื้อค่ำ เมื่อโฟลว์แซนด์เคาะประตูห้องของริชาร์ดก่อนจะเดินตรงเข้ามาในห้องของเขา รูนที่เขากำลังสร้างก็ใกล้จะเสร็จพอดี รูนอันนี้ไม่สมควรที่จะถูกเรียกว่าผลิตภัณฑ์ที่บกพร่องในนัวแลนด์เพราะแม้แต่ในนัวแลนด์เองก็ยังสามารถขายมันออกไปได้ในราคาสูงถึง 400,000 เหรียญ เขาใช้เวลาไป 3 ชั่วโมงกับวัสดุที่มีมูลค่าไม่ถึง 1,000 เหรียญเพื่อสร้างสิ่ง ๆ นี้ขึ้นมาและใช้เวลาอีก 1 ชั่วโมงในการออกแบบตกแต่งมันให้เรียบร้อย ทว่าเมื่อนำระยะเวลาในการสร้างรูนอันนี้มาเทียบกับการสร้างรูนของแกงดอร์แล้วถือว่ามีความแตกต่างกันอย่างมากเพราะเขาใช้เวลาทำให้แกงดอร์ถึง 1 อาทิตย์โดยที่จำนวนวัสดุที่ใช้ในการสร้างนั้นก็มีราคาสูงกว่าของสตอร์มแฮมเมอร์ถึง 5 เท่า ! 

เมื่อโฟลว์แซนด์จ้องมองมาที่รูนอันนี้ นางก็อุทานออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “นี่มัน... เอ่อ... รูนอันนี้...”

“กระจอกรึ ?” ริชาร์ดถามขึ้นแล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ “ข้าไม่จำเป็นต้องสร้างรูนที่มีคุณภาพมากขนาดนั้นให้กับสตอร์มแฮมเมอร์หรอก พวกเราแค่ทำตามความต้องการของเขาเพราะเขาบอกเองว่าต้องการความแข็งแรงที่เพิ่มขึ้นเพียงแค่ 5 นาทีเท่านั้น”

โฟลว์แซนด์พยักหน้าทว่าสายตาของนางยังคงจับจ้องไปที่รูนอันใหม่ตรงหน้าอยู่เช่นเดิม รูนอันนี้ดูแตกต่างจากงานปกติของริชาร์ดที่เขาเคยทำอย่างมากจนเป็นเรื่องยากที่จะเชื่อว่านี่คือสิ่งที่ริชาร์ดสร้างขึ้น 

ในสายตาของนาง แสงที่สวยงามและลวดลายต่าง ๆ ไม่ได้ดูน่าตรึงตาตรึงใจอีกต่อไป พวกมันดูเหมือนยังต้องได้รับการตกแต่งและขัดเกลาอีกมาก สิ่งที่นางเห็นในเวลานี้คือความเรียบง่ายของแกนหลักของรูนที่ถูกสร้างขึ้น สำหรับนางแล้ว รูนที่สมบูรณ์แบบจะต้องเป็นรูนที่เรียบง่ายแต่มีลายเส้นที่แม่นยำและแสดงให้เห็นถึงความเป็นตัวตนของผู้ที่สร้างมันขึ้นมา

ถึงแม้ว่ารูนอันนี้จะไม่ได้มีความประณีตหรือใช้วัสดุชั้นดีในการสร้างทว่าริชาร์ดยังคงความแม่นยำในการลงเส้นอยู่เช่นเดิม และแกนหลักของรูนก็ยังคงความเป็นตัวตนของริชาร์ดไว้อยู่ โฟลว์แซนด์เข้าใจความหมายเกี่ยวกับการสร้างรูนอันนี้ที่ริชาร์ดบอกทว่านางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่ามันเป็นเหมือนงานศิลปะที่ถูกลอกเลียนแบบมาจากงานเขียนของเด็กจนทำให้นางรู้สึกแปลกใจอย่างบอกไม่ถูก 

นางใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะถามขึ้นว่า “เฮ้ ! รูนอันนี้มีต้นทุนเท่าไหร่ ?”

“น้อยกว่า 1,000 เหรียญ” ริชาร์ดตอบอย่างใจเย็น 

“ถูกเกินไปแล้ว ! เหตุใดถึงมีต้นทุนที่ต่ำเช่นนี้ล่ะ ?” โฟลว์แซนด์อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงกับราคาที่ได้ยินเพราะในนัวแลนด์ไม่มีรูนอันใดที่มีต้นทุนต่ำกว่า 10,000 เหรียญเลยด้วยซ้ำทว่าในเวลานี้ดูเหมือนว่าริชาร์ดจะได้รับผลประโยชน์สูงมากจากการร่วมมือกับสตอร์มแฮมเมอร์

“แล้วพลังที่จะเพิ่มขึ้นล่ะ ?”

“20% และมันจะเปิดการใช้งานด้วยคริสตัลเวทมนตร์” 

หลังจากได้ฟังคำอธิบายของริชาร์ด โฟลว์แซนด์ก็เข้าใจในทันทีว่ารูนนี้มีการจำกัดขีดความสามารถเอาไว้ เพราะหากสตอร์มแฮมเมอร์ที่เป็นวอริเออร์ระดับ 14 มีรูนที่เหมาะสม เขาก็สามารถเป็นรูนไนท์ได้เลย และสำหรับความสามารถของกองกำลังของริชาร์ดในเวลานี้ก็สามารถที่จะถูกรูนไนท์ระดับ 14 กวาดล้างออกไปได้อย่างง่ายดาย

ถึงแม้ว่าเหตุผลต่าง ๆ ที่มีมันจะสมเหตุสมผลจนทำให้นางเห็นด้วยกับแนวคิดในการสร้างรูนของเขา แต่พรีสต์สาวก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่ารูนนี้ขัดหูขัดตาเป็นอย่างมาก หลังจากที่นางสงบสติตนเองได้แล้ว นางก็เปิดกล่องวิเศษที่ถือมาก่อนหน้านี้และหยิบม้วนกระดาษเวทมนตร์ 3 ม้วนออกมาและพูดขึ้นว่า “นี่คือม้วนกระดาษเวทมนตร์ที่ข้าได้เตรียมไว้ให้กับสตอร์มแฮมเมอร์ ม้วนแรกเป็นม้วนกระดาษแห่งพร ม้วนที่ 2 เป็นโล่เวทมนตร์ และม้วนสุดท้ายเป็นม้วนกระดาษแห่งการรักษา ของเหล่านี้ล้วนเป็นม้วนกระดาษเวทมนตร์ระดับ 3 และสามารถใช้ได้กับวอริเออร์สามัญธรรมดา”

“ม้วนกระดาษคาถารึ ?” ในเวลานี้กลับเป็นริชาร์ดที่เกิดอาการตกตะลึงเสียเองหลังจากที่ได้เห็นของตรงหน้า เขาจ้องไปที่โฟลว์แซนด์ก่อนที่จะกล่าวตำหนิออกมาว่า “เราจำเป็นต้องให้ของมีค่ากับเขาขนาดนี้เชียวหรือ ? เจ้าไม่กลัวว่าเขาจะใช้ของเหล่านี้กลับมาทำร้ายพวกเรารึไง ?”

“หึ ๆ ทำไมเจ้าถึงไม่มองดูให้ละเอียดอีกครั้งล่ะ ?” นางพูดออกมาอย่างใจเย็น

ริชาร์ดเปิดม้วนกระดาษดูอย่างช้า ๆ และรอบคอบอีกครั้ง เขาถือเป็นผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับเวทมนตร์และการรับรู้สิ่งต่าง ๆ ของเขาก็อยู่ในขั้นสูงจึงทำให้เมื่อเขากวาดสายตามองเพียงแวบเดียวก็รู้ได้ว่าถึงแม้ม้วนกระดาษเหล่านี้จะอยู่ในระดับ 3 ทว่ามานาที่อยู่ภายในนั้นมีน้อยจนน่าสมเพชเสียเหลือเกิน อีกทั้งองค์ประกอบของคาถาก็ดูแตกต่างไปจากเดิมอีกด้วย โดยเฉพาะการเปลี่ยนแปลงขนาดเล็กนั่น...

ก่อนที่เขาจะถามอะไรออกมา โฟลว์แซนด์ก็พูดขึ้นว่า “มีการเปลี่ยนแปลงคาถาที่ข้าได้รับมาจากวิหาร คาถาเหล่านั้นเป็นคาถาที่ดีและเหมาะสมแต่ข้าเพิ่มมานาเข้าไปเพียงเล็กน้อยเพื่อให้มันสามารถเปิดใช้งานได้ ม้วนกระดาษนี้จะดึงพลังชีวิตจากสตอร์มแฮมเมอร์มาใช้และม้วนกระดาษแต่ละม้วนจะลดอายุของเขาลงตามระดับของพวกมัน โดยแต่ละอันอยู่ที่ระดับ 3 ซึ่งนั่นหมายความว่าเขาจะสูญเสียพลังชีวิตไป 9 ปีหากเขาใช้ม้วนกระดาษนี้ทั้งหมด 

โดยปกติแล้วอายุขัยของคนในเพลนแห่งนี้จะสั้นกว่าคนในนัวแลนด์ และคนที่มีอายุยาวนานเกินกว่า 60 ปีก็หายากมากด้วย ในเวลานี้สตอร์มแฮมเมอร์มีอายุเกิน 40 ปีแล้วซึ่งนี่จะทำให้ความสามารถในการต่อสู้ของเขาลดลง”

ริชาร์ดถอนหายใจออกมาก่อนที่จะเก็บม้วนกระดาษกลับเข้าสภาพเดิมอย่างระมัดระวังเพราะเขากลัวว่าจะเผลอเรียกใช้งานมัน ก่อนหน้านี้เขาต้องสังเวยของชิ้นใหญ่เพื่อให้ได้รับชีวิตเพิ่มอีก 20 ปีจากมังกรนิรันดร หากเขาเผลอเปิดใช้งานม้วนกระดาษพวกนี้โดยไม่ตั้งใจ เขาก็จะสูญเสียอายุขัยของตนเองไปในทันที 

ม้วนกระดาษเวทมนตร์ที่มีความน่ากลัวเหล่านี้ถูกดัดแปลงมาจากม้วนกระดาษเวทมนตร์ของวิหารแห่งความกล้าหาญซึ่งยังคงเครื่องหมายอยู่บนม้วนกระดาษเอาไว้ โฟลว์แซนด์ให้ความสำคัญกับรายละเอียดเป็นอย่างมากจึงทำให้ทุกอย่างออกมาแนบเนียนสมบูรณ์ไร้ที่ติ หากมองจากภายนอกแล้วสัญลักษณ์นี้เป็นสิ่งหนึ่งที่จะต้องแลกมาด้วยราคาที่สูงลิ่วเพื่อให้ได้คาถาจากเทพเจ้าแห่งความกล้าหาญ ในความเป็นจริงแล้วม้วนกระดาษเวทมนตร์ของวิหารมีเพียงเคลริคเท่านั้นที่สามารถใช้มันได้ ทว่ากลับไม่มีใครเชื่อว่าสิ่ง ๆ นี้เป็นเรื่องจริง 

หลังจากที่คิดอยู่ครู่หนึ่งริชาร์ดก็มองไปที่โฟลว์แซนด์ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ดีนะที่ข้าไม่ได้เป็นศัตรูกับเจ้า”

โฟลว์แซนด์ยิ้มออกมาก่อนจะตอบกลับไปว่า “แต่เจ้าอยากจะเป็นผู้ชายของข้า ซึ่งมันเป็นสิ่งที่แย่กว่า !”

หลังจากได้ยินสิ่งที่นางพูด เขาก็เงียบไปโดยไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาอีก