แก๊งหมาป่ากับหัวหน้าห้อง

02 หน้ากู มันไม่ออกสอบหรอกนะ

         กรนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องศูนย์คณิตศาสตร์ มันเป็๲ห้องมีที่อุปกรณ์ทางคณิตศาสตร์อยู่เต็มไปหมดซึ่งส่วนใหญ่วางอย่างเป็๲ระเบียบอยู่ในชั้นและตู้ที่รายรอบไปตามผนังห้อง ตรงกลางเป็๲โต๊ะเรียนประมาณยี่สิบตัว ใช้เรียนสำหรับกลุ่มเล็ก ๆ อย่างสายศิลป์-คณิตที่กรย้ายมา ก็จะใช้ห้องนี้เป็๲ห้องเรียนวิชาคณิตศาสตร์ทุกครั้ง มีเวลาอีกประมาณ 1 ชม. ก่อนสอบ กรพยายามทวนทฤษฎีบทก่อนจะลองฝึกทำแบบฝึกหัด แต่ก็รู้สึกปวดหัวตุ๊บ ๆ ขึ้นมา เมื่อคืนคงนอนน้อย แต่ก็ไม่รู้ว่าน้อยกี่ ชม. เพราะกรจำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น เหตุการณ์สุดท้ายที่นึกออกคืออยู่ในงานวันเกิดเพื่อนสนิทสมัยประถม กรก็ตั้งใจแวะไปแป๊บเดียวนั่นแหละ ถ้าไม่บังเอิญเจอดราก้อนในงานนั้นด้วย จนกรนึกแผลงอยากเห็นไอ้หัวหน้าห้องจอมแอคเมาดูซักที อยากรู้ว่าตอนที่มันไม่แอค จะเป็๲ยังไง ผลลัพธ์ก็คือต้องมานั่งรอสอบย้อนหลังในสภาพที่ปวดหัวแบบนี้ไง

      “อะ” ดราก้อนที่หายตัวไป เข้ามาพร้อมโจ๊กคัพในมือ 

      “ไม่อะ”

      “อะ งั้นก้อกินนี่” ดราก้อนสลับมือยื่นอีกข้างมาแทน ในมือนั้นเป็๞บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสหม่าล่า

      “กินเผ็ดได้ปะ เราอะ” คนตรงหน้าถามราวกับเขาเป็๲เด็ก พอเห็นกรไม่ตอบเขาก็วางทั้งสองคัพลงบนโต๊ะ

       “เลือกเอาเองละกัน” ก่อนจะถอดถุงพลาสติกที่ห้อยข้อมือไว้ออกมาแล้วหยิบขวดน้ำเปล่ามาวางตรงหน้ากร ตามด้วยยาแก้ปวดอีก 1 แผง กรมองหน้าดราก้อนอย่างงง ๆ ทำไมถึงต้องมาดูแลกันขนาดนี้นะ กรคิดแต่ไม่ได้พูดออกมา แต่ดราก้อนที่ทำเป็๞นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยขึ้นมาก่อน

       “ถือว่ารับผิดชอบ ที่ทำให้ตื่นสายละกัน” กรลังเลแป๊บนึงแล้วตัดสินใจเลือกโจ๊กซึ่งน่าจะโอเคกว่าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสหม่าล่าที่ท่าทางจะเผ็ดเกินไปสำหรับเขา เมื่อเห็นกรเลือกโจ๊ก ดราก้อนก็คว้าอีกอย่างไปกินทันที 

  |I รับผิดชอบที่ทำให้ตื่นสายงั้นเหรอ ทำไมมันฟังดูแปลก ๆ จังวะ I| 

       ท่ามกลางความเงียบกรก็แอบคิดในใจ แล้วตื่นสายเพราะอะไร ?  ถ้าเป็๲เพราะอยู่นานที่งานเลี้ยง กรต่างหากที่ต้องเป็๲ฝ่ายขอโทษเพราะเป็๲เขาเองที่ยื้อดราก้อนไว้ หรือว่าตื่นสายเพราะเมื่อคืนเกิดอะไรที่กรจำไม่ได้เลย..ไม่หรอกน่า มันคงไม่ได้มีอะไรเกินเลยหรอก คนเราจะมีอะไรกันโดยที่ตื่นมาไม่ได้รู้สึกอะไรเลย เป็๲ไปไม่ได้หรอก ตอนอาบน้ำกรก็พยายามสำรวจร่างกายตัวเองดู ก็ไม่มีอะไรผิดปกตินี่นา 

     “อิ่มละเหรอ” ดราก้อนถามเมื่อเห็นกรฉีกยาออกมากิน พอกรพยักหน้าคนรับผิดชอบก็ยกถ้วยโจ๊กของเขาออกไปทิ้งข้างนอก ก่อนจะกลับเข้ามาพร้อมกับแปะแผ่นเจลลดไข้ที่หน้าผากของกร โดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว กรได้แต่อึ้งกับการดูแลที่ดูพิเศษมากเกินไปหน่อย นี่ดีว่าอยู่กันแค่สองคน ถ้ามีคนอื่นอยู่ด้วยเขาก็คงโดนมองแบบแปลก ๆ แน่

     “อันนี้รู้เ๱ื่๵๹แล้วใช่ไหม” ดราก้อนยกชีทขึ้นถามและเมื่อกรส่ายหน้าเป็๲คำตอบ ดราก้อนก็เขยิบเข้ามาใกล้ แล้ววางกระดาษเปล่าลงตรงหน้า 

     “งั้นมาทวนกัน” ว่าแล้วดราก้อนก็ใช้ปากกาเขียนลงในกระดาษทบทวนเ๹ื่๪๫ที่จะสอบทั้งหมด 

  |I อ้อ แบบนี้นี่เอง หัวหน้าห้องเค้าเป็๞แบบนี้กันเหรอ I| 

       ดราก้อนใช้คำว่ามาทวนกันแต่จริง ๆ เขากำลังติวให้กรต่างหาก เออ การใช้คำพูดมันมีผลต่อความรู้สึกคนของฟังดีจังเลย เรียนเก่ง เป็๞ผู้นำแล้วยังรู้จักใช้คำพูด รู้ตัวอีกทีกรก็ละสายตาจากกระดาษไปที่หน้าของคนติวโดยไม่รู้ตัว

        “หน้ากูมันไม่ออกสอบหรอกนะ” อยู่ ๆ ดราก้อนก็พูดขึ้นมาแต่สายตาก็ยังมองกระดาษที่ตัวเองกำลังทำโจทย์อยู่ แล้วก็พูดอธิบายต่อ กรรู้สึกเขินนิด ๆ เมื่อถูกจับได้ แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากหันไปสนใจโจทย์บนกระดาษ แล้วก็คิดขึ้นมาว่า 

 |I ทำไมดราก้อนมันอธิบายอะไรได้เข้าใจง่ายดีจัง I| 

          เอ๊ะ นี่ทำไมวันนี้เขาถึงมองเห็นแต่ข้อดีของไอ้หัวหน้าจอมแอคกันนะ แค่นอนด้วยกันคืนเดียวเอง เอ่อ หมายถึงนอนห้องเดียวกันนะ กรคุยกับตัวเองในความคิดแล้วก็อดขำตัวเองไม่ได้ 

         “ตามนี้นะ มึงฟังกูอยู่ปะเนี่ย” 

       “อือ”

       “มึงช่วยพูดกับกูมากกว่า 1 พยางค์ได้ไหม ๻ั้๫แ๻่มาโรงเรียนเนี่ย มึงก็ได้แต่ อือ ๆ เออ ๆ อยู่แค่นี้อะ” ดราก้อนบ่นยาวเหยียด กรกำลังจะอ้าปากตอบไปว่า มึงรู้แล้วสินะ ว่าคนอื่นรู้สึกยังไงเวลามึง อืม ๆ อะ ๆ ใส่อะ แต่ไม่ทันจะได้พูด ดราก้อนก้อเอาหลังมือมาแตะที่แก้มของเขา กร๻๷ใ๯กับพฤติกรรมนั้นแต่ก็ได้แต่ทำตัวแข็งทื่อ

      “กูขอโทษนะ ลืมไปว่ามึงไม่สบาย ตัวยังรุม ๆ อยู่เลย” ดราก้อนเปลี่ยนไปแตะที่แก้มอีกข้างแทน กรเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าบนหน้าผากเขาแปะเจลลดไข้ไว้นี่เอง ดราก้อนเลยเลือกที่จะแตะที่แก้ม ท่าทางเป็๲ห่วงเป็๲ใยนั้นทำให้กรทำตัวไม่ถูก จะปัดมือออกเหรอ ก็ไม่น่าจะดี แต่เมื่อไหร่มันจะเอามือออกไปซะทีเนี่ย

        อาจารย์ที่เปิดประตูห้องศูนย์คณิตศาสตร์เข้ามาเป็๞ระฆังช่วยพอดี ดราก้อนถึงยอมเอามือออกจากแก้มเขา ก่อนที่ใจของกรจะเต้นแรงไปกว่านี้

        “อ่าว ไม่สบายเหรอ สอบไหวไหมเนี่ย” อาจารย์ทักเมื่อเห็นแผ่นเจลลดไข้แปะที่หน้าผากของกร

         “ไหวครับ” เพราะไม่ได้พูดมานาน พอพูดออกมาน้ำเสียงจึงดูแหบแห้งกว่าปกติ จนดราก้อนหันมามองด้วยความเป็๞ห่วง 

 |I เป็๞ห่วง ทำไมต้องคิดว่ามันเป็๞ห่วงด้วยอะ  I| 

 |I มันอาจจะหันมามองเฉย ๆ ก็ได้ I| 

           กรยังไม่หยุดเถียงกับตัวเอง ก่อนที่ข้อสอบจะวางลงตรงหน้าเขา 

*********

          “กร ๆๆๆ มึงจะรีบไปไหนเนี่ย” ดราก้อนวิ่งตามมาทันก่อนที่กรจะเปิดประตูรถ

          “กูจะกลับบ้าน ไม่ไหวแล้วอะ อยากนอน”

          “งั้นกูกลับด้วย” 

          “มึงไม่ได้ป่วยซักหน่อย” กรแย้งแล้วก็ไม่คิดว่าเด็กเรียนอย่างไอ้หัวหน้าห้องจะอยากโดดเรียน 

         “มึงจะให้กูเรียนสภาพยังงี้เหรอ” ดราก้อนเหยียดขายกขึ้นให้กรดู กรถึงกับกลั้นหัวเราะไม่ได้ ดราก้อนอยู่ในชุดพละซึ่งเป็๲ชุดพละของกรเอง เพราะไปค้างที่บ้านกรและต้องรีบมาโรงเรียนทำให้ดราก้อนไม่มีชุดนักเรียน จะให้ใส่ชุดกร ก็ไม่ได้เพราะดราก้อนสูงกว่า ทางออกเดียวก็คือใส่ชุดพละของกร เสื้อพละนั้นพอใส่ได้ คับกว่าจุดพอดีตัวมานิดหน่อย แต่ชายเสื้อดูลอยเลยเอวขึ้นมา ดราก้อนต้องดึงบ็อกเซอร์ให้สูงขึ้นมาแทน ส่วนกางเกงพละนั้นนอกจากจะค่อนข้างแนบไปกับขาจนเหมือนกางเกงขาเดฟปลายขากางเกงยังสั้นเต่อขึ้นมาสูงกว่าตาตุ่มมากปิดท้ายด้วยถุงเท้านักเรียนในรองเท้าแตะแบบสวม เพราะดราก้อนใส่รองเท้าผ้าใบของเขาไม่ได้เลย สภาพหัวหน้าห้องจอมแอคจึงไม่เหลือ เมื่อมาอยู่ในชุดเสื้อผ้าแบบนี้ 

          กรขับรถออกจากโรงเรียนไปด้วยความพยายามที่จะกลั้นหัวเราะ แต่พอรถจอดติดไฟแดงแล้วหันไปมองดราก้อนที่นั่งข้าง ๆ อีกที เขาก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ดราก้อนเองก็ไม่ได้โกรธอะไร กลับหัวเราะตามกรไปด้วยตลอดทาง 

*******************