ตอนที่ 47 เสียงครวญคราง
“กลับมาแล้วหรอฝ้าย คิดถึงจังเลย”
แมนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น ฝ้ายหันมามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึงและความเสน่หาเช่นกัน
“ฝ้ายก็คิดถึงพี่แมนเหมือนกันค่ะ”
เธอตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่สดใส
ทั้งสองคนต่างก็ส่งสายตาให้กันอย่างไม่ปิดบัง พวกเขาเดินเคียงข้างกันไปตามทางเดินที่เงียบสงบ มุ่งหน้าไปยังห้องพักของฝ้าย
หลังจากทั้งคู่มาถึงห้องพักของฝ้าย แมนวางกระเป๋าลงบนพื้นอย่างรวดเร็วแล้วเดินตรงเข้าไปหาเธอด้วยใจที่ตื่นเต้น
“พี่ขอกอดหน่อยนะ”
ฝ้ายเองก็ไม่ได้ถอยหนี เธอทิ้งตัวลงในอ้อมกอดของแมนอย่างเต็มใจ
แมนโอบเอวของฝ้ายเข้ามาหาตัวอย่างแนบแน่น ก่อนจะก้มลงจูบริมฝีปากของเธออย่างดูดดื่มด้วยความคิดถึงที่เก็บสะสมมา ฝ้ายจูบตอบเขาอย่างรุนแรงไม่แพ้กัน ราวกับจะบอกว่าเธอเองก็โหยหาเขามากเหมือนกัน
ทั้งสองจูบกันอย่างดูดดื่ม เนิ่นนานจนกระทั่งต่างฝ่ายต่างเริ่มหอบหายใจแรงขึ้น แมนผละริมฝีปากออกมาเพียงเล็กน้อยเพื่อหายใจ
เขามองฝ้ายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสน่หา ฝ้ายในเวลานี้สวมเสื้อยืดสีขาวเรียบ ๆ กับกางเกงขาสั้นผ้าฝ้าย เป็นชุดที่เธอสวมใส่เพื่อความสบายระหว่างเดินทาง แต่กลับยิ่งเน้นรูปร่างอันเย้ายวนของเธออย่างชัดเจน แมนไม่อาจจะทนได้อีกต่อไป
“พี่ทนไม่ไหวแล้วฝ้าย...พี่ขอเอาฝ้ายนะ”
แมนกระซิบเสียงแหบพร่าข้างหูเธอ ฝ้ายยิ้มอย่างยินยอม
“ได้เลยค่ะ ฝ้ายก็อยากเหมือนกัน”
คำตอบของฝ้ายยิ่งทำให้ไฟปรารถนาในตัวแมนลุกโชนขึ้น เขาก้มลงจูบริมฝีปากของเธออย่างดูดดื่ม พวกเขาเริ่มช่วยกันถอดเสื้อผ้าของอีกฝ่ายออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพากันขึ้นไปบนเตียงอย่างไม่รอช้า
ในขณะเดียวกัน วาสนา ผู้เป็นนายหญิงของคฤหาสน์ก็เดินมาที่ห้องพักคนรับใช้พอดี เธอตั้งใจจะมาหาแมนเพื่อสอบถามเรื่องราวบางอย่าง
แต่เมื่อมาถึงเธอก็ได้ยิน เสียงแปลก ๆ ดังออกมาจากห้องพักของฝ้าย วาสนาหยุดชะงักด้วยความสงสัย เธอได้ยินเสียงครวญครางที่แผ่วเบา เธอจึงเดินไปที่หน้าต่างของห้องพักฝ้าย แล้วค่อย ๆ แอบชะโงกหน้าเข้าไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น