นางโจรปล้นรัก.........ตอนที่ 26
นภัสหยิบซองเอกสารที่สามียื่นให้ ไม่เปิดดูแต่กลับส่งสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามให้แทน อนิรุทธ์สบตาคู่หวานจากนั้นก็ทรุดกายลงนั่งที่โซฟาฝั่งตรงกันข้ามด้วยรอยยิ้ม
“อะไรคะ”
“เปิดดูเองและคุณจะรู้ว่าคุณแต่งงานกับผู้ชายที่สุดยอดแค่ไหน”
เธอหยิบเอกสารในซองออกมาช้าๆ และกวาดสายตาอ่านสิ่งที่อยู่ในนั้นอย่างละเอียด ถึงแม้จะไม่เข้าใจศัพท์บางตัวมากนักเพราะเป็ศัพท์ทางการแพทย์ แต่สิ่งที่ได้อ่านก็ทำให้รู้ว่าร่างกายของอนิรุทธ์นั้นแข็งแรงมากแค่ไหน
“ทีนี้คุณก็ไม่มีทางเลือกหรือบ่ายเบี่ยงแล้วนะ”อนิรุทธ์ขยับเข้ามาใกล้
“ฉันจะนอนกับคุณหนึ่งเดือน เพื่อให้เราเป็สามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์” เธอรีบทบทวนความจำของเขาทันที
“ใช่ คุณบอกแบบนั้นแต่ผมไม่ได้ตกลงด้วย และในหนึ่งเดือนมันก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะนอนกับคุณได้ครั้งเดียวด้วย”สายตาอนิรุทธ์กรุ้มกริ่มจนนภัสรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วร่าง
“คุณ”
“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นผมจะให้เวลาคุณเตรียมตัวสักสามสี่วัน แล้วจากนั้นผมค่อยจัดหนักๆ หลายๆ ยก ่นี้ก็บำรุงร่างกายของตัวเองให้มากๆ หน่อยนะ”
“พูดบ้าๆ” นภัสเสียงเข้มพยายามกลบความอาย
“รู้ไหมเวลาคุณอายหรือโกรธนี่ผมชอบ หน้าแดงๆ ตาหวานๆ เหมือนมีลูกไฟน้อยๆ อยู่ข้างใน แต่มันก็มีหยาดน้ำผึ้งปนอยู่ด้วย ดูสวยกว่าปกติมากขึ้นไปอีก” เขา
“คุณจงใจยั่วโมโหฉัน”
“ใช่ ผมจงใจ แต่ขอพักยกก่อนนะ ไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันเถอะนะ ไปกินข้าวนอกบ้านกัน” เขายื่นมือมาตรงหน้า นภัสมองมือของเขาเล็กน้อยก่อนที่จะยื่นมือส่งให้แต่ยังไม่ทันทรงตัวให้ดีก็ถูกดึงเข้าไปกอดเสียดื้อๆ
“คุณ”
“อย่าเพิ่งบ่นนะเมียจ๋า ขอกอดหน่อยนะ วันนี้ทำงานเหนื่อยจังเลย” คำพูดของเขาทำให้นภัสนิ่งไป รู้สึกเป็ห่วงคนที่กำลังกอดเธออยู่มากเหมือนกัน
“งานหนักมากหรือคะ”
“นิดหน่อย วันนี้มีประชุมหุ้นส่วนของเรา และทุกคนลงความเห็นว่าตลาดที่แอฟริกาใต้น่าสนใจความจริงเื่นี้ผมวางแผนล่วงหน้าไปมากแล้ว แต่ถ้าเรา้าเป็ผู้นำมันที่นั่นก็ต้องรุกตลาดมากขึ้น”เขาบอกออกมาอย่างไม่ปิดบัง
“วันนี้ฉันเข้าไปห้องทำงานของคุณและจัดการเรียบเรียงเอกสารให้เป็หมวดหมู่ไว้ให้ เวลาที่คุณอยากดูจะได้หาง่ายๆ หวังว่าคุณคงไม่หาว่าฉันจุ้นจ้านนะคะ”
“ไม่ ดีแล้ว เป็ระเบียบจะได้หาง่าย” เขาส่ายหน้าช้าๆพอใจที่เห็นว่าเธอใส่ใจ
“ขอเวลาสักสามสี่วันนะผมขอจัดการและวางแผนการตลาดที่รุกหนักกว่านี้อีกหน่อย แล้วผมจะพาคุณไปฮันนีมูน”
“ถ้าคุณเหนื่อยก็ไม่ต้องหรอกค่ะ” เธอพูดออกมาอย่างเกรงใจ
“วันนี้คุณใจดี ยอมให้กอดนาน” เขาเปลี่ยนเื่ดื้อๆ นภัสอมยิ้มกับอกของเขาเล็กน้อย
“ดิ้นไปก็ไม่หลุดจากคุณอยู่ดีดังนั้นเลยไม่อยากหนีให้เหนื่อยค่ะ”
“มันจะดีกว่านี้ถ้าคุณกอดตอบผมด้วย”
“คุณโลภมากจัง”
“ผมก็เป็แบบนี้แหละ” เขาพูดออกมาอย่างอารมณ์ดี
“ตอนนี้คุณต้องปล่อยฉัน เพราะฉันเริ่มหิวแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นคุณควรไปแต่งตัวสวยๆ ”
“ต้องแต่งตัวด้วยหรือคะ”
“ใช่ แต่งสวยๆเลยนะ ให้เวลาคุณแต่งตัวสองชั่วโมงเลยก็ได้” คำพูดของเขายิ่งทำให้เธอแปลกใจมากขึ้น แต่ไม่ทันจะพูดอะไรเพราะถูกเขาใช้นิ้วชี้เตะที่ริมฝีปากของเธอเบาๆเป็การบอกให้หยุด
“ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น ทำตามที่ผมบอกนะ” เขาพูดเสียงหวาน ในขณะที่คนฟังพยักหน้าและรับฟังอย่างง่ายดาย
นภัสมองคนที่กำลังเลือกเสื้อผ้าของเธอในห้องแต่งตัว ใบหน้าหวานอมยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะเดินมาหยุดข้างๆ
“ทำอะไรคะ”
“เลือกชุดให้คุณอยู่ แต่ทำไมมันไม่มีชุดสวยๆเลยมีแต่ชุดวันพีชเรียบๆทั้งนั้น ไม่ได้แล้ว ผมจะต้องให้ช่างตัดเสื้อมาวัดตัวตัดชุดให้คุณแบบจริงจังความจริงผมควรจะทำั้แ่วันแรกที่พาคุณมาแล้ว ผมนี่แย่จริงๆ ลืมเื่นี้ไปสนิท เป็เมียผมทั้งทีจะแต่งเรียบๆ มันก็ใช่ที่”
“ถ้ามันลำบากนักก็อย่าเลยค่ะ มันไม่สำคัญอะไรและฉันจะไม่แต่งตัวแบบโป๊เปลือยแน่นอน”
“มันจะไม่โป๊เปลือย แต่มันจะทำให้คุณสง่างามราวกับนางพญา”
“แค่อยู่บ้านจะต้องแต่งตัวอะไรมากมายคะ แบบที่ฉันใส่อยู่ก็ได้” อนิรุทธ์มองภรรยาั้แ่หัวจรดเท้าเมื่อเธอพูดจบก่อนที่จะส่ายหน้าออกมาอย่างปลงๆ นภัสอยู่ในชุดเสื้อยืด กางเกงยีนต์สามส่วนสวมรองเท้าที่ใส่เดินในบ้านคิตตี้ดูเหมือนเด็กสาวมากกว่าที่จะเป็เมีย
“ถึงอยู่บ้านคุณก็ควรจะแต่งตัวนิดหน่อยๆก็ยังดี เลิกเสียเวลาเถียงกับผมได้แล้ว คุณต้องไปอาบน้ำและผมจะไปเตรียมตัวบ้างเหมือนกัน”
“เตรียมตัวอะไรคะ”
“ห้ามถามเพราะผมจะไม่บอก” เขาจงใจยั่วโมโห
“คุณกำลังจะทำให้ฉันโมโห ตั้งใจไว้แบบนั้นใช่ไหมคะ”
“ใช่ รู้แล้วจะถามให้มากเื่ทำไม รู้ไหมว่าคำถามของคุณจะทำให้ผมอารมณ์เสีย”
“จริงเหรอคะ” เธอกวนตอบบ้าง
“จริง และถ้าคุณไม่ทำตามที่ผมบอก ผมจะปล้ำคุณในห้องแต่งตัวนี่เลย” ดูเหมือนจะได้ผลเพราะเธอไม่ถามอะไรต่อ และเดินเขาไปในห้องน้ำทันที
อนิรุทธ์มองภรรยาในชุดวันพีชสีหวานอย่างพอใจ ผมนุ่มสลวยของเธอถูกปล่อยให้สยายลงทำให้ใบหน้าหวานดูหวานมากกว่าเดิมหลายเท่า
“พร้อมหรือยัง” เขาเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม เธอไม่ตอบมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ
“พร้อมอะไรหรือคะ”
“พร้อมที่จะออกไปดินเนอร์กับผม หลับตาก่อนนะ”เขาสั่งเสียงเข้ม
“ทำไมต้องทำแบบนั้น” นภัสสงสัย
“อย่าถามอะไรอีกนะ ทำตามที่ผมบอก ไว้ใจผม รับรองว่ามันไม่ใช่เื่ที่ร้ายอะไรเลย” เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหูก่อนที่จะขบเม้มไปที่ติ่งหูของเธออย่างหมั่นเขี้ยว
“คุณ”
“อย่าต่อว่าผมเลย มันอดไม่ได้” เขารีบพูดแทรกออกมาอย่างรู้ทัน
“หลับตาลง” อนิรุทธ์สั่งอีกครั้ง หญิงสาวถอนหายใจแต่ก็ยอมทำตามโดยดี
“เดินไปข้างหน้าช้าๆ นะ ทำตามที่ผมบอก” เขากระซิบ
นภัสลืมตาขึ้นช้าๆดวงตาคู่หวานมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างคาดไม่ถึง มันคือระเบียงของอพาร์ทเม้นต์ ตรงระเบียงมีโต๊ะรับประทานอาหารสำหรับสองที่ บนโต๊ะมีแจกันทองเหลืองที่ใส่ดอกกุหลาบสีแดงกำมะหยี่ไว้หนึ่งดอกและมีเชิงเทียนตั้งอยู่ด้วย
“คุณจัดมันตอนไหน” นภัสถามด้วยความประหลาดใจ
“มันเกิดขึ้นตอนที่คุณเข้าห้องน้ำ เกือบไม่ทันรู้ไหม”
“คุณทำเองทั้งหมดเลยหรือคะ” หญิงสาวแทบไม่อยากเชื่อว่านี่เป็ฝีมือเขา
“ใช่ แค่จัดโต๊ะไม่ใช่เื่ยาก ส่วนดอกไม้ก็เอามาจากแจกันในห้องรับแขกเชิงเทียนก็มีอยู่ในตู้”
“ดูเหมือนว่าคุณจะทำบ่อยๆ” หญิงสาวประชด
“ถ้ากับผู้หญิงอื่นแบบนี้ยังไม่เคยทำ”เขาอมยิ้มรู้ดีว่าถูกประชดเข้าให้แล้ว
“แล้วทำไมต้องแต่งตัวขนาดนี้คะ เราแค่กินข้าวที่ระเบียงเท่านั้นไม่ได้ออกไปข้างนอกสักหน่อย” นภัสก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี
“คุณดูบรรยากาศสิเมียจ๋าโรแมนติกขนาดนี้จะให้ใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นมานั่งกินหรือไง” เขาถามกลับกวนๆ
“มันก็ไม่เห็นจะแปลกอะไรอยู่ที่บ้านเราก็แต่งตัวสบายๆ ได้” เธอกวนเขาอย่างจงใจ
“แต่ตอนนี้คุณแต่งตัวแล้วผมก็แต่งแล้วเหมือนกัน”
“แล้วอาหารล่ะคะ” เธอถามต่อ
“หิวแล้วล่ะสิ” คำถามของเขาได้รับคำตอบโดยการพยักหน้าแทน
“ผมให้เขาทำและให้แช่ตู้เย็นไว้ ตอนนี้เอาเข้าไมโครเวฟเรียบร้อย”
“มิน่า วันนี้ฉันเห็นแม่ครัวทำอาหารหลายอย่างมาก พอทำเสร็จก็รีบเอาเข้าตู้เย็นเลย” นภัสนึกได้วันนี้แม่ครัวที่จ้างมาทำอาหารที่บ้านนั้นคลุกอยู่ในครัวนานกว่าปกติ ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงเป็แบบนั้น
“มานั่งลงก่อน วันนี้ผมจะบริการคุณนายน้อยด้วยตัวเองเลยครับ” เขาพูดเสียงหวานพร้อมทั้งจูงมือเธอมาหยุดที่เก้าอี้และเลื่อนให้
“รอก่อนนะ”
เมื่อภรรยานั่งลงเรียบร้อยแล้วเขาเดินจากไปและกลับมากลับออกมาพร้อมรถเข็นอาหารในเวลาไม่ถึงห้านาที นภัสมองการกระทำของเขาด้วยสายตาที่ดูอ่อนโยนขึ้นเธอไม่เคยเห็นสามีทำตัวแบบนี้มาก่อน
“ฉันช่วยนะคะ” แต่ยังไม่ทันทีจะลุกขึ้นจากเก้าอี้เขาก็ห้ามไว้เสียก่อน
“อยู่เฉยๆ เดี๋ยวผมจะบริการคุณเอง”
“แต่คุณจะลำบาก”
“มันไม่ลำบากอะไรเลย ทำตามที่ผมบอกนั่งเฉยๆ ให้ผมบริการคุณ”
บรรยากาศในการรับประทานอาหารเป็ไปอย่างเงียบสงบ สองสามีภรรยานั่งกินอาหารค่ำด้วยความสุข อนินิรุทธ์พอใจที่เห็นภรรยายิ้มแย้มและอารมณ์ดี
“อร่อยไหม”
“มากค่ะ”
“ผมดีใจที่คุณชอบ จิบไวน์ก่อนสิ ไวน์นี่คือไวน์ของฝรั่งเศส Chateau Mouton Rothschild 1945เป็หนึ่งในสิบห้าไวน์ที่ราคาแพงที่สุด รสชาติมันละมุนดีคุณน่าจะชอบ” อนิรุทธ์ลุกขึ้นมารินไวน์ใส่แก้วให้อย่างประณีต
“มันแพงมากเหรอคะ”
“ก็พอสมควร ตกขวดและเกือบแปดแสน”
“มันแพงมาก ราคาของมันเท่ากับฉันต้องทำงานหลายปีเลยกว่าจะซื้อมันได้สักขวด” คำตอบของเขาทำให้เธอไม่กล้าจับแก้วที่แบบจุน้ำสีแดงเข้มเพราะใเื่ราคา
“เป็ไวน์ที่ดีมากยี่ห้อหนึ่งที่มันแพงส่วนหนึ่งเป็เพราะปีที่ระบุไว้ด้วย ลองจิบสิ แล้วคุณจะรู้ว่ามันเป็อย่างไร” เขาพูดอย่างใจดี
“แต่ฉันไม่เคยดื่มไวน์ค่ะ”
“ผมจะสอนคุณเอง” เขาพูดอย่างใจเย็น
“คุณควรจะจับที่ก้านของแก้วแทนเพราะถ้าคุณจับที่ตัวแก้ว อุณหภูมิของมืออาจจะทำให้รสชาติของมันเพี้ยนไปได้ ลองทำตามผมนะ” เขาสอนพร้อมทั้งทำเป็ตัวอย่างให้ดู ซึ่งนภัสก็ดูเหมือนว่าจะตั้งใจทำตามที่บอกเป็อย่างดี
“จากนั้นก็แกว่งแก้วเบาๆ ให้ไวน์ในแก้วไว้ััอากาศบ้างเพื่อรสชาติที่ดีขึ้น ใช่ คุณทำถูก” เขาเอ่ยชมเหมือนเห็นเธอทำตามที่บอก
“ทีนี้ลองดมกลิ่นมันนิดหน่อยแล้วค่อยๆจิบทีละนิด ใช่ ทำอย่างนั้นแหละ” เขาพูดออกมาอย่างพอใจ
ท่าจิบไวน์ของเธอนั้นทำให้เกิดปฏิกิริยาบางอย่างริมฝีปากบางที่ัักับขอบแก้วช่างยั่วยวนใจอย่างที่สุด ลำคอระหงส์ของเธอก็น่าเอาจมูกเข้าไปซุกไซร้เสียเหลือเกิน ชายหนุ่มพยายามกลืนน้ำลายอย่างอยากลำบาก ต้องพยายามอดกลั้นความรู้สึกที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้เอาไว้เสียก่อนเพราะมันยังไม่ถึงเวลา และรู้ดีว่าเธอเองก็คงจะยังไม่พร้อม อนิรุทธ์กระดกไวน์เข้าปากรวดเดียวหมดแก้วคงมีแต่วิธีนี้เท่านั้นที่จะหยุดความฟุ้งซ่านของตัวเองได้
“มันรสชาติแปลกๆ นะคะ”
“ชอบไหม” เขาพยายามปรับเสียงให้เป็ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้
“จะว่าไปก็ชอบค่ะ”
“ผมดีใจที่คุณชอบ ตอนนี้เรามากินกันดีกว่าเดี๋ยวอาหารจะเย็นเสียหมด”
อนิรุทธ์มองคนที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามผ่านแสงเทียนทำให้เธอดูสวยขึ้นกว่าเดิม แสงเทียนนวลตากับหน้าหวานมันช่างเข้ากันดีเหลือเกิน
อนิรุทธ์มองคนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสน่หา เขาเดินมาหยุดที่ด้านหลังเอื้อมไปหยิบแปรงหวีผมที่วางอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งจากนั้นก็ค่อยๆ ใช้มันบรรจงหวีผมให้เธอเบาๆ นภัสนั่งนิ่งใจเริ่มเต้นไม่เป็จังหวะ
“กลัวเหรอ” เขาถามอย่างรู้ทัน
“หลายอย่างค่ะ” เธอพูดตามตรง
“ฉันยังไม่พร้อมและยังอยากขอเวลาอีกสักนิด” หญิงสาวพยายามหาข้ออ้าง เขาอมยิ้มรู้ดีว่าเธอกำลังกลัว
“ถ้าอย่างนั้นก็นอนเถอะ แต่ก่อนนอนขอรางวัลนิดหน่อยนะ อย่าห้ามผมเลยรับประกันว่าวันนี้จะไม่ล่วงเกิน เก็บไว้พรุ่งนี้แทน” เขาพูดทีเล่นทีจริงเหมือนเคย แต่นั่นยิ่งทำให้เธอเกร็ง
ลมหายใจร้อนเป่ารดที่ต้นคอจากนั้นก็ตามมาด้วยริมฝีปากที่ประทับลงไปมือข้างหนึ่งลูบไล้ไปที่ต้นแขน ในขณะที่อีกข้างหนึ่งกอดเอวบางของเธอไว้หลวมๆ นภัสนิ่งราวกับรูปปั้น หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ
เขาละมือข้างที่ลูบไล้ต้นแขนของเธอจากนั้นค่อยๆเลื่อนมาเลื่อนมาลูบแก้มนวลแทน ความอ่อนโยนของเขากำลังทำให้เธอลืมตัว นภัสหันหน้ามาสบตาคมของผู้เป็สามีนิ่ง เขาเองก็มองสบตาเธอเช่นกัน มือแข็งแรงเชยคางมนเพื่อให้ใบหน้าหวานอยู่ในระดับที่้าก่อนที่จะค่อยๆริมฝีปากบางสีชมพูสวยด้วยริมฝีปากได้รูปของเขา
“เปิดปากของคุณสิ ที่รัก” เขากระซิบเสียงสั่นเมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมเปิดปากรับจูบของเขา ในขณะที่มือก็ลูบไล้ไปทั่ว
“เปิดรับผม ให้ผมได้ััคุณ ได้โปรดเถิด”
เสียงหวานนั้นทำให้คนฟังตกอยู่ในภวังค์ นภัสทำตามที่บอกอย่างว่าง่าย ไม่นานนักเรียวลิ้นร้อนก็สามารถเข้าไปััและควานหาความหวานได้อย่างง่ายดาย นภัสเลื่อนมือไปโอบกอดเขาไว้อย่างลืมตัว ััที่ได้รับทำให้เคลิบเคลิ้ม และก่อนที่อารมณ์ของทั้งคู่ไปไกลกว่านั้น ชายหนุ่มก็ถอนริมฝีปากของตัวเองออกมาอย่างเสียดาย
“ผมเคยจูบคุณมาแล้วก็จริง แต่ครั้งนี้มันช่างหวานจับใจ”
“มันไม่เหมือนกันค่ะ ตอนนี้กับตอนนั้นมันต่างกัน” นภัสตอบออกมาอย่างแ่เบา ตอนนั้นเธอไม่เต็มใจแต่ครั้งนี้มันต่างกัน เขายิ้มพร้อมทั้งลุกขึ้นยืนเต็มก่อนที่จะโน้มตัวลงมาอีกครั้งพร้อมทั้งอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน
“ได้เวลานอนแล้ว เ้าหญิง” เขาอุ้มเธอไปที่เตียงและวางลงช้าๆ
นภัสไม่พูดอะไรเริ่มรู้สึกวูบวาบในใจอย่างบอกไม่ถูก ดวงตาคู่หวานมองสบตาคมสีสวยของเขานิ่ง อนิรุทธ์ใช้มือลูบไล้ที่แก้มนวลเบาๆ เขาจูบเธออีกครั้งอย่างไม่สามารถอดใจได้ ก่อนที่จะเลื่อนริมฝีปากไปตามแนวซอกคอ นภัสหลับตาลง ตอบรับรับััของเขาอย่างกล้าๆ กลัว อนิรุทธ์หยุดการกระทำของตัวเองอย่างยากเย็นเพราไม่อยากผิดคำพูด เขาพลิกตัวลงมานอนข้างๆ เพื่อสงบอารมณ์ในขณะที่นภัสถอนหายใจออกมาเบาๆ
“คุณ”
“อย่าเพิ่งพูดอะไรขอสงบใจและความรู้สึกสักครู่ ผมจะต้องอดทนไปก่อนเพราะไม่อยากผิดคำพูด ผมอยากให้คุณเต็มใจแบบเต็มที่” เขาพูดออกมาเบาๆ พร้อมทั้งพยายามสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ และปล่อยลมหายใจออกมาแรงๆ เพื่อระงับความ้าที่พลุ่งพล่านอยู่ในตัว สักพักก็พลิกตัวมาหาเธอ
“อะไรคะ”
“ขอนอนกอดได้ไหม”
“ฉัน” เธอพูดอะไรไม่ออกจะให้ตกลงก็อายแต่ถ้าบอกว่าไม่ก็สงสารเพราะสายตาที่มองมานั้นอ้อนวอนเหลือเกิน
“นะ”
“แค่กอดเท่านั้นนะคะ”
“แค่กอด วันนี้จะทำแค่นี้ สัญญา”เธอมองหน้าเขาอีกครั้งอย่างช่างใจก่อนที่จะค่อยๆพยักหน้าตกลงอย่างเอียงอาย
เมื่อได้รับอนุญาตชายหนุ่มก็ขยับตัวเข้าใกล้ดึงร่างบางเข้ามาหาตัวช้าๆไม่รีบร้อนพร้อมทั้งกอดเธอไว้หลวมๆเพื่อไม่ให้คนตัวเล็กอึดอัด
“ที่ผ่านมาคุณไม่เคยขาดผู้หญิงเคียงข้างเลยใช่ไหมคะ” เธอถามเบาๆ
“ถามแบบนี้อีกแล้ว ถ้าผมบอกว่าขาดมันก็จะเป็การโกหก แต่ไม่ต้องห่วงนะ ไม่มีใครที่เหมือนคุณ ผมไม่เคยคิดที่จะแต่งงานกับใครเหมือนคิดกับคุณ”
“แล้วทำไมถึงอยากแต่งงานกับฉันคะ” เธอถามต่อ แอบลุ้นในคำตอบเป็อย่างมาก
“เพราะคุณไม่เหมือนใครคุณไม่เหมือนผู้หญิงที่ผมเคยเจอ”
“เท่าที่รู้มาผู้หญิงของคุณเข้าขั้นนางแบบกันทั้งนั้น คุณท่าจะชอบของแปลกนะคะเลยมาเลือกฉัน”
“ผมชอบเสียงของคุณ ตอนที่ไม่ได้เห็นหน้าก็หลงรักเสียงกับดวงตาของคุณ”
“เสียงกับตาของฉันนี่นะคะ” เธอลอบยิ้มเมื่อได้ฟังคำตอบของเขา
“ใช่ ไม่รู้ตัวเลยหรอว่าเสียงคุณหวานน่าฟังมากแค่ไหน แล้วยังดวงตาของคุณอีก มันหวานกว่าเสียงของคุณด้วยซ้ำ ใครบ้างจะอยากละสายตา”
“แต่ฉันไม่ได้ตาโตแบบนั้น”
“ถึงมันจะไม่โตแต่มันสวยและหวานมากกว่าคนตาโตเสียอีกและคุณไม่วิ่งเข้าหาผมเหมือนคนอื่น คุณ้าจะไล่ผมไปไกลๆ ด้วยซ้ำ มันเลยทำให้ผมชอบคุณ อยากได้คุณมาเป็ผู้หญิงของผม อยากเอาชนะคุณ และผมเคยบอกคุณแล้วว่าถ้าไม่แต่งงานกับคุณ คุณคงไม่ยอมเป็ผู้หญิงของผมแน่ๆ”
“คุณก็เอาชนะฉันได้แล้วนี่คะ” นภัสยิ้มเยาะตัวเองเมื่อฟังสิ่งที่เขาพูดจบ แค่นี้เองสิ่งที่เขาคิด แค่อยากเอาชนะ
“ผม้ามากกว่านั้น ผม้าชนะใจของคุณด้วย”
“มันมากเกินไป คุณชนะในเกมชีวิตก็น่าจะพอใจแล้ว” เธอพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น ไม่เคยรู้สึกน้อยใจใครแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้งในชีวิต
“ตอนนี้ผม้าชนะทั้งเกมชีวิตและเกมหัวใจ” เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น
“ไม่มีใครชนะไปทั้งหมดหรอกค่ะ” น้ำเสียงเธอเ็าเล็กน้อย
“แต่ผมไม่เคยแพ้” อนิรุทธ์พูดอย่างมั่นใจ
นภัสนิ่งคำพูดและน้ำเสียงนั้นบ่งบอกถึงความมั่นใจในตัวเองเป็อย่างมาก ถ้าเอาชนะได้แล้วเธอจะเป็อย่างไร คงจะถูกปล่อยทิ้งไว้เหมือนบรรดาผู้หญิงที่ผ่านมาอย่างนั้นหรือ
“รู้ไหมคุณไม่ใช่สามีที่ฉัน้า และก่อนแต่งงานฉันตั้งใจไว้แล้วว่าฉันจะไม่มีวันรักคุณ ดังนั้นคุณจะไม่มีวันชนะ” จู่ๆนภัสก็เอ่ยคำนี้ขึ้นมา ทำเอาอนิรุทธ์เจ็บที่ใจขึ้นมาดื้อๆ เมื่อได้ยินแบบนั้น
“ผมไม่สนหรอกแต่ผมมั่นใจว่าคุณจะต้องรักและ้าผมไปชั่วชีวิต”
------------------------------------------------
????นางโจรปล้นรัก???? โดย กุหลาบแก้ว
#ตอนนี้ปิดจองแล้วนะคะ
????♀️ราคาเล่มละ 299 บาท จากราคาปก 329 รวมค่าจัดส่งลงทะเบียน????♀️
แต่ยังสามาถ inbox เข้าไปจองได้ที่ FB : ตะวันเปรมปรีดิ์ พับบลิชชิ่ง ได้อยู่นะคะ
????หนังสือพร้อมส่ง 20 กรกฏาคม 2563????
????ช่องทางการสั่งจอง????
????เพจ ตะวันเปรมปรีดิ์
????Line@ :@tawan9645
????เวปไซต์ ตะวันเปรมปรีดิ์
www.tawanpreampree.com
????ฝากลิงค์อีบุ๊ค????
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMjA3NzE5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMTIxOTc0Ijt9
630
![กฎรักพันธะเลือด เล่ม 1-3 [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1665225730_75393690.webp)
