ในคืนที่แสงจันทร์ส่องสว่างเต็มดวงคืนหนึ่งมีหญิงสาวผมสีน้ำตาลประกายทองดุจคาราเมลและดวงตาสีอำพัน นั่งอยู่ในป่าท่ามกลางกระดูกและเศษเนื้อที่กระจัดกระจายหากมองให้ดีที่ปากและมือของเธอเองก็มีคราบเือยู่เช่นกัน
“อืมมมม เหยื่อคราวนี้รสชาติไม่เลวเลยนะไม่เสียแรงที่อุตส่าห์เปลืองเนื้อเปลืองตัวหลอกล่อมาตั้งหลายเดือน”หญิงสาวยิ้มแย้มออกมาด้วยความพออกพอใจ และดูดนิ้วที่มีคราบเืเปรอะเปื้อน“เหยื่อคราวนี้รสชาติดีกว่าหลายๆคนที่ได้ชิมมาเลยแฮะคงเพราะคนนี้เป็พวกลูกคุณหนูที่ได้รับการดูแลอย่างดีล่ะมั้ง”
หญิงสาวแสยะยิ้มเ้าเล่ห์พลันร่างของหญิงสาวก็สลายไปกลายเป็หมาป่าขนสีคาราเมล ดวงตาสีอำพันอยู่แทนที่ และพูดขึ้นว่า“เตรียมตัวไปหลอกล่อเหยื่อคนใหม่ดีกว่า”
พูดจบก็กระโจนเข้าไปในป่าทันทีเหลือทิ้งไว้เพียงเศษผ้าที่ขาดวิ่น กระดูก เื และเศษเนื้อเอาไว้ดูต่างหน้าสำหรับผู้ที่พบเห็นในวันถัดมา
“เอาล่ะ... พรุ่งนี้นอกจากจะหาเหยื่อใหม่แล้วยังต้องแสดงละครเป็ผู้หญิงที่น่าสงสารอีกสินะเฮ้อออ” หมาป่าพึมพำออกมาอย่างเบื่อหน่าย
“หรือจะเปลี่ยนที่ใหม่เลยดีนะ?ไม่ได้สิๆ ที่นี่ยังมีเหยื่อที่น่าสนใจอยู่อีกคนไว้เบื่อแล้วค่อยไปก็ยังไม่สายนี่นะ” พูดขึ้นมาด้วยความสดใสร่าเริง เมื่อนึกถึง‘เหยื่อ’ที่น่าสนใจไม่น้อยมันเลียปากด้วยความกระหาย “เอาล่ะ ไปล่าเหยื่อใหม่กันเถอะ”