น้าชาย

แกร๊ก...เสียงประตูบานเลื่อนอัตโนมัติที่เปิดออกและเสียงบทสนทนาของตัวละครดังมาจากทีวีขนาดใหญ่ทำให้เขาตื่นจากภวังค์ น้าเปิ้ลที่เอนร่างอยู่บนโซฟาตัวยาว ค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ส่งยิ้มกว้างมาให้เขา “เพิ่งคุยกับแม่เราเมื่อกี้ น้าก็สงสัยว่าเวียร์จะมาวันไหน จะได้ให้น้าชายไปรับได้ถูก เรานี่ใจร้อนมาเองเลยนะ” น้ำเสียงเชิงตำหนิของน้าเปิ้ลที่เขานั่งรถมาเองไม่โทรศัพท์บอกให้น้าชายไปรับ แฝงไว้ด้วยความเอื้ออารีทั้งจากน้ำเสียงและสีหน้าแววตา เขายกมือไหว้น้าสาวและยิ้มด้วยความสุข และเมื่อน้าเปิ้ลกางแขนออกเป็นสัญญาณว่าจะกอด เขาก็ไม่รอช้าค่อยๆ เข้าไปโอบกอดร่างอวบอัดใกล้คลอดในทันที พลางลูบหน้าท้องนูนๆ นั้นอย่างแสนรัก ก็เจ้าตัวน้อยในนี้เป็นน้องของเขา เป็นลูกของน้าสาวที่รักเขามาก และก็เป็นลูกของผู้ชายที่เขารักมากเช่นกัน“เวียร์ไม่ได้ลำบากอะไรเลยครับ บ้านน้าเปิ้ลกับน้าชายมาไม่ยากหรอก”“พี่ถามแล้ว เวียร์เขากลัวเปิ้ลเจ็บท้องกะทันหัน เลยมาเองน่ะ”น้าชายตอบแทน น้าเปิ้ลยิ้มพลางกระชับอ้อมแขนกอดเขาแน่นขึ้น ทั้งๆ ที่หน้าท้องนูนค้ำไว้ให้ไม่ถนัด“อยู่ที่นี่ด้วยกันนะเวียร์ มีอะไรก็บอกน้า บอกน้าชาย น้าอยากให้เวียร์อยู่อย่างสบายใจ ส่วนเรื่องเรียน จะไปลงเรียนวันไหนยังไงก็บอกน้าชายเขานะ เขาจะได้พาไป”น้าเปิ้ลพูดพลางหันไปยิ้มหวานให้น้าชายที่นั่งอยู่ด้านข้าง“ไม่ต้องเกรงใจน้านะเวียร์ น้าจะได้ไปทำบุญด้วย”“ทำบุญอะไรพี่”“อ้าว... ก็เพื่อน้องคนไหนไม่มีเงินค่าเทอม พี่จะได้ช่วยไง ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกันจะได้ขึ้นสวรรค์กันทั้งคู่”“อึ๊ยยยยย... พี่ชาย!”“โอ๊ยยยยย... ไม่กล้าแล้วจ้า กลัวแล้วจ้า... ไม่ขึ้นสวรรค์กับใครทั้งนั้น ขึ้นกับเมียคนเดียว”น้าเปิ้ลหยิบหมับที่ต้นขาของน้าชาย และน้าชายก็โอดโอยเข้ามากอดรัดร่างอวบอัดของน้าเปิ้ลอีกคน จนเหมือนกับว่าน้าชายกำลังกอดรัดเวียร์ไว้ด้วย นั่นทำให้เวียร์ค่อยๆ เคลื่อนตัวลงต่ำเพื่อแทรกร่างออก เพราะกลัวน้าเปิ้ลจะอึดอัด แม้จะอยากอยู่ในอ้อมกอดที่มีกลิ่นเหงื่อจางๆ ให้นานกว่านั้นก็ตาม“เวียร์จะไปเรียนวันไหนบอกน้าชายเขาเลยนะ น้าชายจะได้ให้เด็กมาดูร้านแทน”“ไม่เป็นไรหรอกครับน้าเปิ้ล ผมไปเองได้ จะได้หัดขึ้นรถด้วยครับ”“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเปิดเทอมค่อยไปเอง รายงานตัวไปสายไม่ดีหรอก ไม่ต้องเกรงใจ น้าเต็มใจอยู่แล้ว”น้าชายเอ่ยสนับสนุนคำพูดของน้าเปิ้ลพร้อมส่งยิ้มจริงใจมาให้ เวียร์ได้แต่พยักหน้ารับคำ เกรงใจแต่ก็สุขใจไปด้วย “น้าเปิ้ลน้าชายครับ ผมอยากรู้เรื่องงานที่ผมต้องทำด้วยครับ”“เฮ้ย! เพิ่งมาถึงวันแรกก็จะทำงานแล้วเหรอ จัดการเรื่องเรียนของเราให้เรียบร้อยก่อนเถอะ แล้วค่อยมาว่ากัน” น้าชายตอบและหันไปยิ้มให้น้าเปิ้ล นั่นทำให้เขายิ้มตามเพราะนั่นคือทั้งคู่เอ็นดูผมครับ ผมนึกถึงคำแม่ขึ้นมาทันที ‘ต้องช่วยงานทุกอย่างให้เต็มที่ ให้สมกับที่น้าทั้งสองคนเมตตาผม’“ผมกราบขอบคุณน้าชายกับน้าเปิ้ลอีกครั้งครับที่เมตตาผม ไม่อย่างนั้นผมคงไม่มีโอกาสได้เรียนต่อพร้อมๆ กับเพื่อน ผมมาอยู่ที่นี่ ผมสัญญาว่าจะทำงานให้เต็มที่ ผมจะขยันให้มาก ถ้ามีอะไรที่ผมทำไม่ดี น้าชายกับน้าเปิ้ลช่วยสอนผมด้วยนะครับ”น้าเปิ้ลยิ้มหวานและพยักหน้าให้น้าชาย “เรื่องงานไม่ต้องกลัว จะใช้งานให้คางเหลืองเลย ไปเถอะ จะพาไปดูห้องนอน” น้าชายพูดกับเขาก่อนจะหันไปพูดกับน้าเปิ้ล “เปิ้ลรออยู่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวรอให้เวียร์เก็บของเรียบร้อยแล้วค่อยไปข้างนอกกัน ปะเวียร์”

น้ำเสียงที่น้าชายพูดกับน้าเปิ้ล เต็มไปด้วยความอ่อนโยน เวียร์มองภาพความรักที่สื่อผ่านออกมาจากคนทั้งคู่ บอกตัวเองว่าที่รู้สึกอยู่ในใจนี้ไม่ใช่ความอิจฉาสักนิด เขายินดีที่น้าเปิ้ลมีความสุข ยินดีที่น้าชายเป็นผู้ชายที่รักเมียรักลูก ดีใจที่หลานจะได้เกิดมาในครอบครัวที่อบอวลไปด้วยความรักของพ่อแม่ และเขาก็จะช่วยทำให้ครอบครัวนี้มีความสุขมากขึ้น ให้สมกับความเมตตา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

น้าเปิ้ลแสนดี

นิยายแนะนำ

น้าชาย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

น้าเปิ้ลแสนดี

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้