เกิดใหม่ยุค 70 เป็นสาวน้อยดวงดี ชาตินี้จะเป็นเศรษฐีนีพร้อมสามีคลั่งรัก

        หญิงชราคนนั้นด่าว่า“แกรู้อะไรบ้าง!จางหงอวี้ก็แค่กลัวว่าถ้ายุวชนเยว่สอบติดมหาวิทยาลัยแล้วจะไม่เอาเธอไงเลยโยนใบอนุญาตสอบทิ้งไป!”

        ทุกคนได้ยินเช่นนั้นก็เงียบเสียงลงทันทีแล้วก็พากันถอนหายใจ

        ใช่แล้วถ้าเป็นพวกเขาเอง ก็คงกลัวเหมือนกัน

        ก็แหงอยู่แล้วเพราะยุวชนเยว่ยังหนุ่ม มีความรู้ แถมยังเป็นคนในเมืองมาก่อนแม้ฐานะทางบ้านจะไม่ร่ำรวยมากนัก แต่ก็ดีกว่าชีวิตในชนบทมากแล้ว

        หากยุวชนเยว่สอบติดมหาวิทยาลัยได้ดิบได้ดีในอนาคต เป็นกำลังสำคัญของประเทศ และในเมืองใหญ่ก็มีสาวสวยมากมายเกรงว่าเขาจะถูกความสวยงามเหล่านั้นทำให้ลุ่มหลงดังนั้นความกังวลของจางหงอวี้จึงใช่ว่าจะไร้เหตุผล

        แม้เยว่เผิงไห่จะเดินจากไปไกลแล้วเขาก็ยังได้ยินเสียงคนพูดคุยกัน ถ้อยคำเหล่านั้นล้วนแต่พูดถึงเขาอีกทั้งสายตาที่มองมาก็เต็มไปด้วยความเห็นใจปนกับความสมเพชซึ่งทำให้เยว่เผิงไห่อารมณ์เสียยิ่งกว่าเดิม ใบหน้าของเขาบึ้งตึงสุดขีดเพลิงโทสะในดวงตาแทบจะปะทุออกมาเป็นเปลวไฟ

        ตลอดสองเดือนที่ผ่านมาเขาทุ่มเทแรงกายแรงใจอ่านหนังสือดึกดื่นแต่สุดท้ายกลับน่าขันที่แม้แต่สนามสอบก็ยังไม่ได้ก้าวเข้าไป!

        แต่ซูเจียวเจียวฮั่วเจี้ยนจง เว่ยหงปิง พวกเขาทุกคนสอบติดมหาวิทยาลัย! จ้าวอวี้เฟินก็สอบติดด้วย!

        แม้แต่เซียวหยวนหมิงที่เป็นแค่นักเรียนมัธยมต้นก็ยังสอบติดมหาวิทยาลัยจิงเฉิง!

        ส่วนเขาน่ะหรือกลับยังคงต้องมาถือจอบพรวนดินอยู่ที่นี่!

        ถ้าเขาได้ไปสอบละก็ตอนนี้จดหมายตอบรับจากมหาวิทยาลัยจิงเฉิงจะต้องมีชื่อของเขาแน่นอน!

        เพราะแม้แต่เซียวหยวนหมิงก็ยังสอบติดมหาวิทยาลัยจิงเฉิงแล้วเขาจะสอบไม่ติดได้อย่างไร?

        ยิ่งคิดเยว่เผิงไห่ก็ยิ่งโกรธแค้นประหนึ่งลาวากำลังปะทุพลุ่งพล่านทำให้เขาทรมานใจเป็นที่สุด

        “เผิงไห่ ฉันเอาข้าวมาส่งให้แล้วนะ” ไม่ไกลนักจางหงอวี้ถือตะกร้าเดินเข้ามา ใบหน้าของเธอแย้มยิ้มพลางเดินมาหยุดตรงหน้าเขา

        จางหงอวี้เห็นเขานั่งหน้าบึ้งตึงอยู่บนคันนาก็เอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยนว่า“ถ้าเหนื่อยก็กลับบ้านไปพักผ่อนนะ…”

        ขณะพูดจางหงอวี้ก็หยิบกับข้าวที่ทำเสร็จแล้วออกมาจากตะกร้า“นี่ดูสิ มื้อเที่ยงวันนี้ฉันอุตส่าห์ทำหมูสามชั้นตุ๋นจานใหญ่ที่คุณชอบกินมาให้เลยนะ…”

        ‘เพล้ง!’

        คำพูดของเธอยังไม่ทันจบลงจานหมูสามชั้นตุ๋นหอมๆ ในมือก็ถูกปัดกระเด็นตกลงพื้นทันที

        จางหงอวี้มองด้วยความตกใจและงุนงง

        เยว่เผิงไห่ยืนขึ้นดวงตาของเขาเต็มไปด้วยโทสะที่ไม่อาจยับยั้งได้ “กิน กินกิน! รู้แต่เรื่องกิน! ถ้าไม่ใช่เพราะคุณโยนใบอนุญาตสอบของผมทิ้งตอนนี้ผมคงสอบติดมหาวิทยาลัยไปแล้ว! ผู้หญิงโง่เขลาไร้เดียงสาอย่างคุณนี่มัน!มันช่างโง่เง่าเหลือเกิน!”

        ดวงตาของจางหงอวี้พลันมีน้ำตาเอ่อคลอ“เผิงไห่ คุณ คุณอย่าโกรธเลยนะ… ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว…อย่าโกรธฉันเลยนะคะ… ต่อไปฉันจะเชื่อใจคุณเสมอ”

        “ต่อไป ต่อไป... ไม่มีต่อไปอีกแล้ว!” เยว่เผิงไห่โกรธจัด“หย่ากันเถอะ! ผมขอหย่ากับคุณ!”

        พอได้ยินคำว่า‘หย่า’ จางหงอวี้ก็ตื่นตระหนกทันทีเธอร้องไห้คร่ำครวญพลางคว้ามือของเยว่เผิงไห่ไว้ “ฉันขอร้องนะคะอย่าหย่ากับฉันเลยนะเผิงไห่ ฉันรู้แล้วว่าฉันผิด ฉันรู้แล้วจริงๆฉันขอร้องคุณอย่าหย่ากับฉันเลยนะ ฉันไม่หย่า! ถ้าคุณหย่ากับฉันแล้วฉันกับลูกจะทำยังไง! แม่ลูกสองคนจะอยู่ยังไง!”

        เยว่เผิงไห่สะบัดมือของเธอออกด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์“อย่ามาเซ้าซี้! ยังไงเราก็ต้องหย่ากันอยู่ดี!”

        จางหงอวี้ร้องไห้คร่ำครวญขอร้องอีกครั้งเยว่เผิงไห่ก้าวเท้าเดินจากไปอย่างรวดเร็ว จางหงอวี้กลัวว่าผู้ชายคนนี้จะไปจริงๆเธอจึงพุ่งเข้ากอดขาเขา ร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตาไหลพราก น่าสงสารสุดประมาณ

        ความวุ่นวายตรงนี้ดึงดูดผู้คนที่กำลังทำงานในไร่นาให้เข้ามามุงดูแต่ละคนต่างพากันเกลี้ยกล่อมว่า “ยุวชนเยว่นายอย่าไปโกรธจางหงอวี้เลย เธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง คงไม่เข้าใจนายไปเสียทั้งหมดหรอก”

        “ใช่แล้วๆ เธอแค่รักนายมาก จึงกลัวว่านายจะทิ้งเธอไปน่ะ”

        จางหงอวี้ได้ยินคำปลอบโยนของทุกคนก็รีบพยักหน้าเห็นด้วยพลางร้องไห้ว่า “ใช่แล้วค่ะฉันแค่รักคุณมาก เผิงไห่ ฉันขาดคุณไม่ได้จริงๆ นะคะ!”

        “ยุวชนเยว่ ถ้าคุณไปแล้วเหลือจางหงอวี้เลี้ยงลูก เธอจะใช้ชีวิตยังไง!ถึงอย่างไรจางหงอวี้ก็ให้กำเนิดลูกชายให้คุณแล้วไม่ใช่หรือ? ดูเสี่ยวหมานสิเด็กคนนั้นน่ารักขนาดไหน พอขวบหนึ่งก็หัดเดินแล้ว หัดพูดก็ชัดเจนแถมยังหน้าตาเหมือนคุณอีกด้วยนะ โตขึ้นต้องฉลาดหลักแหลมแน่นอน!”

        ทุกคนต่างพากันช่วยพูดปลอบประโลมคนละคำสองคำ

        ราวกับนึกถึงเสี่ยวหมานลูกชายสีหน้าเย็นชาบึ้งตึงของเยว่เผิงไห่ก็ดีขึ้นเล็กน้อย แต่เมื่อนึกถึงเรื่องบางอย่างสีหน้าของเขาก็กลับมาบึ้งตึงอีกครั้ง “จางเสี่ยวหมานแซ่จางไม่ใช่แซ่ฉันสักหน่อย”

        จางหงอวี้รีบตอบทันที“เผิงไห่ ตอนที่เราแต่งงานกันก็ตกลงกันแล้วนี่คะว่าลูกคนแรกจะใช้แซ่ของฉัน ลูกคนที่สองจะใช้แซ่ของคุณน่ะ”

        เมื่อมีคนคอยเกลี้ยกล่อมและจางหงอวี้ก็เอาแต่ขอโทษขอโพยและรับปากว่าจะไม่ทำอีกเยว่เผิงไห่ก็ไม่อยากจะให้เรื่องมันวุ่นวายไปมากกว่านี้ สุดท้ายก็กลับบ้านไป

        จางหงอวี้รีบก้มลงเก็บชามที่ตกอยู่บนพื้น

        หญิงชราคนหนึ่งมองเห็นหมูสามชั้นตุ๋นที่ตกอยู่บนพื้นก็รู้สึกเสียดายอย่างยิ่งเธอเดินเข้าไปช่วยเก็บหมูสามชั้นตุ๋นทีละชิ้นอย่างใจดี“หงอวี้ เนื้อนี่มันเปื้อนดินไปหน่อย แต่ก็ยังไม่เสียนะเธอเอาไปล้างแล้วเอาไปผัดใหม่ ก็ยังกินได้อยู่นะ”

        จางหงอวี้พยักหน้าด้วยดวงตาแดงก่ำ“ขอบคุณค่ะคุณป้า”

        แล้วจางหงอวี้ก็รีบวิ่งตามเยว่เผิงไห่ไป

        ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันส่ายหน้าถอนหายใจแม้จางหงอวี้จะง้อเยว่เผิงไห่ได้แล้วในครั้งนี้แต่ดูท่าทางเยว่เผิงไห่ก็คงไม่อยากจะอยู่กับจางหงอวี้แล้วจริงๆแต่จางหงอวี้ก็ช่างกล้าโยนใบอนุญาตสอบของเยว่เผิงไห่ทิ้งไปจริงๆนั่นมันเท่ากับเป็นการทำลายอนาคตของเขาเลยนะ เหมือนหักปีกเขาไม่ให้บินได้แล้วเขาจะไม่โกรธได้อย่างไร?

        ถ้าเป็นพวกเขาเองก็คงโกรธเหมือนกัน!

        แต่พอย้อนกลับไปคิดในมุมมองของจางหงอวี้ก็พอจะเข้าใจสิ่งที่เธอทำได้ ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าใครผิด ใครถูกคงพูดได้แค่ว่าทั้งสองคนไม่ควรแต่งงานกันตั้งแต่แรก

        ถ้าไม่แต่งงานกันก็คงไม่มีเรื่องราวมากมายขนาดนี้หรอก!

        แต่พอพูดถึงเรื่องแต่งงานทุกคนก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเยว่เผิงไห่ถึงไปชอบจางหงอวี้ได้?

        แต่ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็คิดไม่ออกก็เลยเลิกคิดไปเอง

        ไม่นานนักเรื่องราวนี้ก็ล่วงรู้ถึงหูของซูเจียวเจียวและคนอื่นๆซูเจียวเจียวก็ไม่รู้จะพูดอะไร นอกจากถอนหายใจอยู่ครู่หนึ่งและรู้สึกเสียดายแทนจางหงอวี้

        เห็นได้ชัดว่าตอนนั้นเยว่เผิงไห่ยอมมาแต่งงานกับจางหงอวี้เพียงเพื่อจะได้มีชีวิตที่ดีขึ้นเท่านั้นเยว่เผิงไห่ไม่คิดเลยว่าอีกสองปีข้างหน้าจะมีการฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยอย่างกะทันหันไม่อย่างนั้นเขาคงไม่แต่งงานกับจางหงอวี้หรอก

        เยว่เผิงไห่ใฝ่ฝันที่จะกลับไปใช้ชีวิตในเมืองมาตลอดและเมื่อโอกาสอันดีเช่นนี้ถูกทำลายลงไปก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกรังเกียจและชิงชังจางหงอวี้มากขึ้นเท่านั้น

        ในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยปีหน้าเยว่เผิงไห่ก็ยังคงจะไปสอบเช่นเดิม และเมื่อถึงตอนนั้นเขาก็คงจะจากชนบทแห่งนี้ไปโดยไม่ลังเล ส่วนความสัมพันธ์ของทั้งสองคนจะลงเอยอย่างไรเธอก็ไม่รู้เช่นกัน เพราะนี่ไม่ใช่เส้นทางเดิมในชาติที่แล้วแล้ว

        ตกกลางคืนซูเจียวเจียวกำลังจัดกระเป๋า หลังจากวันขึ้นปีใหม่ผ่านไปเธอกับอาหมิงก็จะต้องกลับเมืองแล้ว เมื่อถึงตอนนั้นเธอจะพาอาหมิงกลับตัวเมืองมณฑลก่อน แล้วเมื่อใกล้ถึงช่วงเปิดเทอมก็ค่อยเดินทางไปยังจิงเฉิง