บทที่ 8 ยิ่งกว่าโรงงานนรก (1/2)
ถึงเขาจะเป็เ้านายเธอแต่กิริยาท่าทางดูไม่น่าเชื่อถือนักในสายตาเกรเทล ไหนจะสภาพชุดที่เขาสวมใส่ขาด ๆ ไม่ต่างจากทาสในตลาด ถ้าไม่บอกว่าเขาเป็หัวหน้าเธอก็ไม่มีทางเชื่อได้ลงหรอก
ร่างเล็กเดินเอี่ยวตัวหลบนายหัวผักไปทางด้านซ้ายเล็กน้อยเพื่อกลับไปยังบ้านพัก คือเธอี้เีพูดคุยกับเขาอีกอย่างมันเป็เวลาพักส่วนตัวของเธอด้วย ถ้าเขาจะมากวนประสาทค่อยมาพรุ่งนี้ได้ไหมตอนนี้เธอเหนื่อยมาก
พรึบ! อั๊ก
“เดี๋ยวสิไอ้เด็กใหม่ข้ายังพูดไม่ทันจบเลย”
แรงกระชากเสื้อตรงหลังคอทำเอาจุกคอหอยเพราะวอลล็อคจับปกเสื้อกระชับแน่น เมื่อเขาออกแรงดึงเพียงนิดเดียวร่างทั้งร่างของลูกน้องตัวน้อยก็ลอยปลิวติดมือ
…ผอมอยู่แล้วแต่ไม่คิดว่าจะเบาได้ขนาดนี้…
แรงเสียดสีจากเสื้อเกิดเป็รอยแดงบริเวณคอเกรเทลแต่ไม่นานมันก็ค่อย ๆ จางหายไป เขาคิดภายในใจว่าเ้านี่ผิวมันช่างบอบบางแท้โดนนิดโดนหน่อยก็มีรอยขึ้น แล้วดันมีแผลตามตัวเยอะแบบนี้คงทิ้งรอยแผลเป็ถาวร
เขาเคยเห็นพวกทาสมีาแมาเยอะแต่เ้านี่น่าจะเยอะที่สุดไม่รู้มันไปทำอะไรมาบ้าง
“ไหน ๆ เ้าก็เข้ามาเป็ลูกน้องข้าแล้ว ฉะนั้นข้าจะสั่งงานล่วงหน้าตอนนี้คงไม่เสียหายอะไรมั้ง”
หัวทุยเล็กเลิกคิ้วสงสัยหันขวับกลับมามองใบหน้าหล่อว่าเขาจะสั่งงานอะไร
…สั่งได้นะนายแต่อย่างเยอะ…
ตอนที่เธอทำงานกับบริษัท่แรก ๆ เซนส์เธอดีทุกครั้งเวลาหัวหน้าสั่งงาน สมมติว่าสั่งวันนี้ตอนเย็นแต่เขากำชับว่าจะเอาตอนเช้าหรือใช้ให้เธอไปซื้อกาแฟให้ทั้งที่เธอก็ไม่ได้ว่างวิ่งลงไปซื้อให้ได้ ครั้งนี้ก็เช่นกันกลิ่นเค้าลางหายนะกำลังมา
“พอดีว่าพรุ่งนี้ไม่มีคนจัดเรียงกรงเหล็กขังทาสเ้าก็ไปทำงานตรงนั้นแล้วกัน แค่เรียงให้เป็ระเบียบมันคงไม่ยากเกินความสามารถเ้าสินะ?”
เด็กสาวพยักหน้าเข้าใจเนื้องานแต่กรงเหล็กที่ขังทาสมีขนาดค่อนข้างใหญ่และหนักมาก ร่างกายเธอเป็เพียงผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แถมร่างกายยังไม่ฟื้นฟูดีผอมบางไม่มีทางที่จะยกมันได้หมดภายในวันเดียว ฉะนั้นถ้าให้เธอช่วยจัดเรียงมีหวังโดนทับตายแน่จึงเอ่ยถามออกไปว่ามีคนช่วยยกไหมหรือเธอต้องทำคนเดียว
“เ้าลองทำก่อนสิยังไม่ได้ลองเลยจะรู้ได้ไงว่าทำได้หรือไม่ได้?”
อื้อหื้อสุดปังเธออยากยื่นฝ่ามือไปตบปากอีตาหัวผักเสียตอนนี้ เธอทำได้แต่ก่นด่าในใจว่าไอบักห*เอ็งพูดออกมาได้ว่าให้ลองก่อนเหลือจะเชื่อ
แค่งานแรกเกรเทลก็ปวดจิตแล้วไม่อยากนึกสภาพเวลาเขาสั่งงานต่อไปเลยว่าจะพิสดารแค่ไหน
พูดเสร็จเขาก็ปล่อยคอเสื้อในมือด้วยสภาพยับยู่ยี่ เห็นคนผมสั้นพยักหน้าหงึกหงักเข้าใจก็สั่งงานถัดไปโดยทันทีไม่สนใจว่ามันจะเกินตัวอีกฝ่ายเลยสักนิด
…ข้าอยากแหย่มันเล่น…
ทุกครั้งที่เขาพูดอะไรก็ตามกับเด็กหนุ่มมันก็มักจะแสดงสีหน้าแปลก ๆ เสมอสงสัยจะทำออกมาโดยไม่รู้ตัว
“เสร็จแล้วเ้าก็ไปเอาพวกโซ่ทั้งหมดในโกดังมาขัดทำความสะอาด”
หน้าหวานเริ่มซีดเผือดเรื่อย ๆ ดูแล้วเขาจะยังร่ายงานยาวสั่งเธอไม่จบเสียที
“ต่อด้วยเ้าไปขัดห้องน้ำทุกห้องส่วนนี้เ้าไปขออุปกรณ์จากพวกป้าแม่บ้านแล้วกัน…แล้วมีไรอีกนะข้านึกสักครู่”
วอลล็อคส่งยิ้มร้าย ๆ มาให้แบบนี้ทำเอาเกรเทลขนแขนลุก
…อีตาหัวผักเป็บ้าเหรอสั่งงานเยอะขนาดนี้…
เธออยากพูดว่าพอก่อนเถอะพ่อหนุ่มแค่นี้เธอคนเดียวก็จะทำไม่ทันแล้ว โชคดีแค่ไหนที่เขาไม่ได้กำหนดเวลาว่าต้องทำให้เสร็จภายในกี่โมง
“อ่อจริงสิ! เ้าไปเอาพวกขนมปังกับน้ำไปแจกพวกทาสด้วยก็ดีนะ”
สั่งงานปกติไม่ได้เขายังทำเสียงยียวนกวนประสาทอีกเพิ่มดีกรีความน่าหมั่นไส้ไปอีก
“งานทั้งหมดเ้าจะทำอย่างใดก่อนก็แล้วแต่เ้าจัดสรร”
นี่ถ้าวอลล็อคอยู่ในโลกของเธอเขาคงได้รับการตั้งสมญานามชื่อใดสักชื่อจากพนักงานแน่นอนเกรเทลฟันธง
“เมื่อทำอะไรเสร็จแล้วก็แวะมาหาข้าอีกทีนะเ้าหนูข้าจะได้สั่งงานเ้าเพิ่ม”
สังหรณ์ใจว่าอีกฝ่ายจงใจแกล้งเธอแน่ ๆ สั่งตั้งสามสี่งานในหนึ่งวันอยากจะเป็บ้า
นี่มันยิ่งกว่าโรงงานนรก
แต่จะปฏิเสธเ้านายได้ไงเธอเป็แค่ลูกน้องก็ต้องยอมรับกรรมทำตามไปแบบคอตก ตื่นมาแค่ไม่กี่วันก็งานหยาบขนาดนี้ถ้าเธออยู่เป็ปีไม่รู้จะเจอเหตุการณ์ชวนปวดขมับอีกเยอะแค่ไหน
“ขอรับแล้วมีอะไรจะบอกข้าอีกไหม”
เกรเทลกัดฟันตอบ รู้สึกหัวร้อนขึ้นมาดื้อ ๆ เงยหน้ามองร่างสูงยืนทำหน้าคิดสักพักแต่เขาก็ส่ายหน้า
จังหวะที่เขากำลังจะเอ่ยปากพูดต่อเกรเทลก็พูดดักคอเพื่อตัดบทสนทนา
“ถ้างั้นราตรีสวัสดิ์ขอรับ”
เกรเทลไม่อยากยืนเสวนากับนายหัวเขียวนานเท่าไรยิ่งคุยนานเท่าไรดูทรงแล้วจะประสาทกินกว่าเดิม เธออยากรีบไปล้มตัวลงบนเตียงนอนแทบใจจะขาด หลังจากที่ร่างกายได้รับสารอาหารที่้าท้องตึงหนังตาก็เริ่มหย่อน
เธอเพลียแถมเหนื่อยสุด ๆ การยืนคุยต่อพานจะทำให้เธอเมื่อยล้ากว่าเดิม
ขอเสียมารยาทหน่อยจะเป็อะไรไปเล่า คนเขาจะหลับจะนอนถ้าเขาไม่อยากพักผ่อนก็ให้เขาเล่นสนุกไปคนเดียวเถอะ
เธอขอตัวลาจ้า
เหมือนเขามาแกล้งแหย่ให้เธอหงุดหงิดใจเล่น ฉะนั้นอย่าหวังว่าเธอจะเป็ไปตามที่เขาคาดหวังเลยคิดว่าเธอรู้ไม่ทันเขาเหรอกระจอกไปย่ะ
วอลล็อคแทบกลั้นขำไม่อยู่กับท่าทางเบื่อโลกของเด็กหนุ่มตรงหน้า
…ถ้าไม่กลัวเสียฟอร์มข้าแทบไหลลงไปนอนขำบนพื้นดินจะแย่…
มันจะรู้ตัวบ้างไหมว่าสีหน้าตัวเองมันโคตรจี้เส้นชาวบ้าน วันนี้รู้สึกคุ้มค่าแล้วที่แวะมาคุยกับมันก่อนอาบน้ำนอนเพราะอย่างไรก็ตามเขาก็ต้องคอยจับตาดูมันอยู่เรื่อย ๆ ไม่ให้คลาดสายตามีบางอย่างผิดปกติแต่เขาไม่สามารถระบุได้ว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไร
นอกจากนี้ตอนรับมันมาเขาพลาดเองที่ไม่ได้ใส่ใจประวัติของมัน เนื่องจากวันนั้นเขาติดธุระออกไปคุยงานนอกพื้นที่จึงฝากฝังให้ลูกน้องดูแลแทนชั่วคราว จังหวะก็ดันพอดีกับมีขบวนแลกเปลี่ยนตลาดทาสมาลงพอดีทำให้ขั้นตอนการรับซื้อขายทาสตกหล่นไปหลายส่วน
ลางสังหรณ์เขาไม่เคยผิดพลาดมันต้องมีอะไรมากกว่านี้แน่ตอนนี้ทำได้แค่สังเกตการณ์ไปก่อน
ร่างบางเดินผ่านไปโดยไม่หันหลังมามองเขาจนอดแซวท่าทางการเดินของมันไม่ได้
“หึ เดินให้มันดี ๆ เดินอย่างกับสตรีเดี๋ยวก็โดนแซวหรอก”
เกรเทลชะงักไปเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเลือกรีบวิ่งจ้ำอ้าวกลับไปที่พักแทน วันนี้ขนแขนลุกรอบสองแล้วมั้งเธอดันผิดพลาดอีกแล้วพรุ่งนี้จะต้องไม่หลุดอีกเด็ดขาด!
------
กดหัวใจ ❤️ หรือคอมเมนต์เป็กำลังใจให้ไรท์ได้นะคะ
หากพบคำผิด แปลพลาด แก้ไขหรือติชม โปรดคอมเมนต์อย่างสุภาพไรท์ยินดีปรับปรุงแก้ไขค่ะ
Talk with writer
ปวดประสาทชนิดที่ว่าไรท์เขียนเองยังปวดหัวเลยค่ะถถถ
แบบว่าจะเขียนยังไงให้ฮีแกกวนบาทาได้มากที่สุด ชอบมากผู้ชายขี้เล่น
653
