อรภาเป็ผู้หญิงที่จัดว่าสวยเฉี่ยวเลยแหละ และมีความเชื่อมั่นในตัวเองสูง เชื่อว่าหากเธอไม่มีแฟนเลย เธอก็สามารถอยู่ได้ไม่เดือดร้อนอะไรอยู่แล้ว แต่ถึงจะบอกว่าไม่เดือดร้อนอะไร ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีมุมเหงาๆ กับใครเขานะ ยิ่งได้เห็นว่าเพื่อนๆ แต่งงานมีลูกมีเต้ากันไปจนหมดแล้วอย่างนี้ ยิ่งรู้สึกเหงาเอามากๆ
ก็จะไม่ให้เหงาได้ยังไงล่ะ ก็เพื่อนแต่ละคนพอแต่งงานไปแล้ว ก็เล่นไม่อยู่ที่ประเทศไทยกันเลยสักคน นานๆ จะมาเยี่ยมกันสักครั้ง ซึ่งเธอก็เข้าใจแหละ ก็คนมีครอบครัวน่ะนะ คนไม่มีครอบครัวอย่างเธอ ก็ต้องเหงาไปตามระเบียบ
อรภารู้สึกว่าวันนี้ทำไมช่างเหงาอะไรอย่างนี้ พอเลิกงาน จึงไปเดินเล่น ที่ห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ที่ตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมืองกรุง ไปเดินดูนั้นดูนี้ ซื้อของบ้างอะไรบ้าง และหาอาหารรับประทานบ้าง แล้วค่อยกลับบ้านไปพักผ่อน แล้วพรุ่งนี้ก็ตื่นไปทำงานต่อ ตามแบบฉบับของมนุษย์เงินเดือนทั่วๆ ไป
ตุ๊บ!!!!......
“อุ้ย!! หนูครับ เป็อะไรไหมครับ?”
อรภาเดินมองหาร้านอาหารไปเรื่อยๆ จึงไม่ทันได้เห็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ วิ่งมาทางที่เธอเดินอยู่ จึงถูกชนเข้าอย่างจัง จนร่างน้อยๆ ก้มจ้ำเบ้า นั่งอยู่กับพื้น เบ้ปากจะร้องไห้ออกมา อรภารีบเดินเข้าไปใกล้ๆ เด็กชายตัวเล็กๆ นั้น เธอมองดูคาดว่าอายุน่าจะไม่เกินสามสี่ขวบ
อรภานั่งยองๆ ยื่นมือไปลูบผมเด็กชายตัวน้อย พร้อมกับมองสำรวจตรวจตราร่างน้อยๆ ป้อมๆ อย่างหาจุดที่เจ็บ
“เจ็บเหรอครับ ไหนๆ ขอดูหน่อยสิ ไม่ร้องนะคนเก่ง ไม่ร้องนะครับ บอกสิว่าเจ็บตรงไหนเอ่ย!?”
และปากก็พร่ำปลอบประโลม และถามไถ่อย่างนุ่มนวล ด้วยความเป็ห่วงเป็ใย เป็ภาษาอังกฤษ เพราะเด็กชายตัวน้อยนั้น มองแวบเดียวก็รู้เลยว่าต้องไม่ใช่คนไทยหรือคนเอเชียอย่างแน่นอน เพราะน่าตาออกไปโซนยุโรป
เด็กชายตัวน้อยเงยหน้าที่มีน้ำตาคลออยู่เต็มสองตา ขึ้นมามองดู คนที่กำลังลูบศีรษะและพูดปลอบประโลมนิ่งนิดหนึ่ง
“เจ็บเหรอคะ? บอกสิคะว่าเจ็บตรงไหน?” อรภาร้องถามขึ้นอีกด้วยความเป็ห่วงเป็ใย
“เจ็บๆ ฮือๆๆ” เด็กชายตัวน้อย ร้องบอกแล้วก็ร้องไห้ออกมาซะงั้น จนผู้ปลอบประโลมใ หน้าเสียเป็อย่างหนักเลยทีนี้
‘O_O ตายแล้วยัยภาเอ๊ย ไปทำลูกเขาร้องไห้แล้วนั่น ทำไงล่ะทีนี้?” อรภาคิดอย่างไม่รู้จะทำยังไงดี เงยหน้ามองหาผู้ปกครองของเด็กชายตัวน้อยผู้นี้ ก็ไม่เห็นมีใครเข้ามาแสดงตัวเลยสักคน
“มานี่มา ไม่ร้องนะครับคนเก่ง” อรภาตัดสินใจยื่นมือเรียวเล็กไปช้อนแขนป้อมๆ น้อยๆ ขึ้น แล้วยกอุ้ ขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน
“โอมเพี๊ยง!! ไม่เจ็บๆ นะ โอ้ๆ” โยกตัวพร้อมกับพูดปลอบไปด้วย ซึ่งเด็กชายตัวเล็ก เห็นถึงความอ่อนโยนนุ่มนวลนั้น ก็ยอมให้อุ้มแต่โดยดี ทั้งยังโอบกอดตอบด้วยอีกต่างหาก
ซึ่งจริงๆ แล้วผู้ปกครองของเด็กชายตัวน้อยก็ไม่ได้หนีหายไปไหนเลย วิ่งตามร่างน้อยๆ นั้นมาพร้อมกับบอดี้การ์ดสองคน แต่พอเห็นสถานการณ์ ระหว่างเ้าลูกชายตัวน้อยกับผู้หญิงสาวสวย ที่พอมองก็ยิ่งรู้สึกถูกอกถูกใจผู้หญิงผู้นั้นเป็อย่างยิ่ง จึงได้เบรกตัวเองและบอดี้การ์ดเอาไว้ดูสถานการณ์นั้นก่อน ดูว่าทั้งสองคนนั้นจะทำอะไรยังไงกัน
และภาพที่เห็นต่อมาก็ยิ่งทำให้แบรี่ รู้สึกทั้งแปลกใจและพึงพอใจเป็อย่างยิ่ง เพราะโดยปกติแล้วเ้าลูกชายตัวน้อยของเขา จะไม่ยอมให้ใครอุ้มได้ง่ายๆ แต่ทำไมเ้าลูกชายตัวน้อย ถึงได้ยอมให้ผู้หญิงคนนั้นอุ้มอย่างง่ายดายอย่างนี้ก็ไม่รู้
๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔
670
