ในเมื่อเกลียดกันจะมาทำแบบนี้กับฉันทำไม

ความเจ็บเริ่มวิ่งเข้าสู่ร่างกายเมื่อทีอยู่ตรงหน้ากัดเข้าที่ผิวกายของเธอ น้ำตาที่หลั่งไหลออกมาด้วยความเ๽็๤ป๥๪ เธอได้แต่ภาวนาขอให้เขามาช่วยถึงมันจะไม่ใทางเป็๲ไปได้เลยก็ตาม เวลายังคงดำเนินต่อไปโดยที่สติของเธอก็เริ่มที่จะเลือนลางไปเช่นเดียวกัน

ทางด้านเมฆาที่กำลังประชุมอยู่กับลูกค้าเมื่อหันกลับมามองทางสายฝน แต่กลับไม่เจอเธอแระจวบเหมาะกับที่เขานึกขึ้นได้กับคำพูดก่อนหน้านี้ของนนท์เพราะเมฆารู้ดีว่าที่นนท์พูดหมายถึงอะไร เขาจึงตัดสินใจให้เลขาคุยงานต่อก่อนจะออกไปตามหาสายฝน จนในที่สุดเขาก็พบ แต่ในสถานการณ์ตอนนี้คือนนท์กำลังจะข่มขืนเธอนั้นจึงทำให้เมฆาโกรธจนทำร้ายนนท์จนสลบไปและพาสายฝนที่ตอนนี้หลับไปเพราะฤทธิ์ยาออกมาจากที่นั้นก่อนจะพากลับไปยังห้องพักของเขาเอง ร่างบางในตอนนี้กลับมีแต่รอยแดงเป็๲จ้ำๆ เขามองด้วยแววตาที่โกรธแค้นก่อนจะกัดซ้ำลงไปที่รอยเดิมแล้วจึงค่อยหลับไปพร้อมกับเธอ

รุ่งเช้า

เธอตื่นขึ้นใาด้วยอาการที่ปวดหัวอย่างหนักก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น เธอจึงหันไปรอบๆก่อนจะเจอเข้าร่างของชายคนหนึ่ง

"เมฆา!!"

"อะไร" เขาตื่นขึ้นมาเพราะน้ำเสียงที่ดังของเธอ

"นายมาอยู่นี้ได้ไง แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี้กับนายได้"

"ผิดหวังเหรอไงที่เป็๲ฉันไม่ใช่ไอ้หมอนั้น"

"^--^" เธอมองเขาด้วยแววตาที่ดีใจ

"อะไร มองแบบนั้นหมายความว่าไง"

"ขอบคุณนะที่มาช่วยฉัน"

"อย่าเข้าใจผิดไป ฉันแค่ไม่ชอบให้ใครมาใช้ของร่วมกับฉัน"

"..."

"ออกไปได้แล้วไป เกะกะ" เธอลุกขึ้นทันทีที่เมฆาพูด แต่ไม่ทันได้ก้าวเท้าออกไปร่างของเธอกลับเสียการทรงตัว

"ว้าย!!" เธอหลับตาปี๋ก่อนจะหล่นลงบนพื้น แต่มันกลับไม่ได้เป็๲อย่างที่เธอคิดเพราะมันไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อลืมตาขึ้นมาก็เจอกับเมฆาที่ตอนนี้โอบร่างเธอเอาไว้

"จะล้มก็ไปล้มที่อื่นไม่ใช่ตรงนี้"

"....."

"น่ารำคาญ ตัวปัญหา" เขาพูดจบก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำ ก่อนจะแต่งตัวออกมา

"บอสครับ วันนี้มีประชุมครับ"

"อืม เดี๋ยวฉันออกไป"

"ครับ"

"ส่วนเธอก็อยู่ที่นี้ซะ จนกว่าจะมีคนมารับ" เขาหันมาพูดก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

เมื่อเขาเดินผ่านพ้นประตูไป ฉันจึงนอนพักต่ออีกหน่อยก่อนจะลุกขึ้นไปจัดการกับร่างกายของตัวเอง ความเจ็บจากรอยกัดที่ได้รับจากเมื่อคืนมันยังคงอยู่แต่ฉันก็ต้องทน

"คุณสายฝนครับ บอสให้มารับครับ"

"ค่ะ"