สถานการณ์ในอุโมงค์เหมืองซับซ้อนยิ่งกว่าที่พวกเจียงจืออวี๋จินตนาการไว้เสียอีก
ด้วยการทำเหมืองมานานกว่าห้าสิบปีทำให้อุโมงค์เหมืองน้อยใหญ่รวมกันแล้วมีมากกว่าสิบแห่ง
พวกเขาเข้าไปตรวจดูในอุโมงค์สองแห่งแรกติดต่อกันแต่กลับพบว่ามันถล่มลงมาเนื่องจากขาดการซ่อมบำรุงหลังยุคมหาวิบัติแม้จะช่วยตัดตัวเลือกที่ผิดออกไปได้ แต่การต้องเสียเวลาเดินเข้าไปจนกึ่งกลางแล้วพบว่าเป็ทางตันจนต้องถอยออกมานับว่าเป็เื่ที่สิ้นเปลืองเวลาอย่างยิ่ง
หากยังฝืนใช้วิธีไล่ตรวจสอบไปทีละแห่งแบบนี้เกรงว่าเวลาสองวันก็คงไม่พอ
ทว่าสิ่งที่พวกเขาขาดแคลนที่สุดในตอนนี้ก็คือเวลา
เพียงแค่ระหว่างทางที่มาที่นี่พวกเขาก็พบกับทีมผู้ฝึกยุทธ์ถึงสองกลุ่มแล้ว และเมื่อออกมาอีกครั้งก็ยังเห็นทีมผู้ฝึกยุทธ์อีกกลุ่มกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้จากระยะไกล
“ไม่มีเวลาแล้ว ถ้ายังขืนดันทุรังแบบนี้ต่อไป อย่างมากอีกแค่สองชั่วโมงจะต้องมีทีมผู้ฝึกยุทธ์แห่กันมาที่นี่อีกเพียบแน่”
“ให้แต่ละคนเลือกอุโมงค์เหมืองมาหนึ่งแห่งตามสัญชาตญาณเถอะ”
“เดินลึกเข้าไปหนึ่งกิโลเมตร ถ้าไม่พบอะไรให้ถอยออกมาทันทีสองชั่วโมงน่าจะเพียงพอให้พวกเราสำรวจอุโมงค์ทั้งสามแห่งนี้จนครบ”
“ถ้าหาในสามแห่งนี้ไม่เจอก็สันนิษฐานได้เลยว่าทีมอื่นคงเจอจ้าวอสูรตัวนั้นไปก่อนแล้ว”
“หากเป็แบบนั้นจริง ก็ถือเสียว่าพวกเราไม่มีวาสนาต่อจ้าวอสูรตัวนี้”
ซินซวงไม่ใช่คนโลเลเมื่อมั่นใจว่าไม่สามารถสำรวจอุโมงค์ทั้งหมดได้ทันกลุ่มอื่นเธอจึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาดทันที
นิ้วชี้ขวาจิ้มลงบนแผนที่“ฉันเลือกแห่งนี้”
จางสิงได้ยินดังนั้นก็เลือกอุโมงค์เหมืองอีกแห่งบนแผนที่เช่นกัน
“รุ่นน้องเจียง เธอเลือกมาสักแห่งสิ”
“ฉันเหรอคะ?”
เจียงจืออวี๋ประหลาดใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้อิดออดอะไรสายตากวาดมองไปบนแผนที่ก่อนที่นิ้วเรียวสวยจะจิ้มลงบนอุโมงค์เหมืองทางทิศใต้สุดซึ่งเป็จุดที่อยู่ไกลจากพวกเขามากที่สุดพอดี
ไป๋ฉางเซิงมองดูทั้งสามคนเงียบๆเขาไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะเข้าร่วมวงสนทนา แต่นั่นไม่ใช่เื่สำคัญเขาไม่ได้มีความสนใจในการล่าจ้าวอสูรอะไรนั่นอยู่แล้ว
พึงระลึกไว้ว่าชีวิตที่เรียบง่ายคือลาภอันประเสริฐ
อย่างไรก็ตามเขาแค่ต้องกลืนกินสิ่งที่มีพลังเืเพื่อเติบโตจึงย่อมไม่เข้าใจความคิดของพวกผู้ฝึกยุทธ์กลุ่มนี้ที่จ้องจะแย่งชิงกันให้ได้ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม
อุโมงค์แห่งแรกคือแห่งที่ซินซวงเลือก
หลังจากรุกคืบเข้าไปได้หนึ่งกิโลเมตรกลับไม่พบความผิดปกติใดๆ ไป๋ฉางเซิงเองก็ตรวจไม่พบกลิ่นอายของจ้าวอสูรทุกคนจึงต้องถอยออกมา
อุโมงค์แห่งที่สองเป็แห่งที่จางสิงเลือก
ทว่าพอไปถึงจุดหมายกลับพบว่าอุโมงค์แห่งนี้ถล่มลงมานานแล้วแม้แต่ทางเข้ายังไม่มี จึงไม่มีความจำเป็ต้องไปต่อ
อุโมงค์ทั้งสามแห่งเหลือเพียงแห่งสุดท้าย
ไม่รู้ว่าทำไมทันทีที่ยืนอยู่ตรงทางเข้าแล้วมองเข้าไปในความมืดมิดของอุโมงค์ไป๋ฉางเซิงกลับรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างประหลาด มีความรู้สึกลึกๆว่าอยากจะหนีไปจากที่นี่เสียให้พ้น
ทั้งที่อุโมงค์แห่งก่อนๆเขาไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้เลย
‘เป็ไปไม่ได้หรอกมั้ง โอกาสหนึ่งในสิบ เจียงจืออวี๋จะเลือกถูกจริงๆ เหรอ?’
ไป๋ฉางเซิงเอียงคอเล็กน้อยมองไปที่เจียงจืออวี๋
ใบหน้าของเด็กสาวเรียบเฉยไร้ความรู้สึกเธอมองเข้าไปที่ปากอุโมงค์ด้วยสายตาเลื่อนลอยเล็กน้อย ราวกับกำลังใช้ความคิด
“ไปกันเถอะ”
จางสิงถือไฟฉายแรงสูงเดินนำหน้าเข้าไปในอุโมงค์ก่อนใครเพื่อนคนที่เหลือจึงรีบตามไป
ภายใต้ลำแสงสว่างจ้าจากไฟฉายแรงสูงอุโมงค์ที่เคยดูมืดสลัวพลันสูญเสียความลึกลับไปในทันทีทว่าในส่วนที่ลึกเข้าไปกว่านั้นกลับยังคงถูกโอบคลุมด้วยความมืดมิดเหมือนเดิม
ด้วยพร์ติดตัวของเผ่าพันธุ์งูทำให้แม้จะอยู่ในอุโมงค์ที่มืดมิดขนาดนี้ขอเพียงมีแสงสว่างแค่เพียงเล็กน้อยเขาก็สามารถมองเห็นทุกอย่างรอบตัวได้ชัดเจน
ทว่าถึงอย่างนั้นความกังวลในใจของไป๋ฉางเซิงก็ไม่ได้ทุเลาลงเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกันมันกลับยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ
เขาพยายามข่มความไม่สบายใจที่อธิบายไม่ได้นั้นไว้พลางเลื้อยผ่านก้อนหินที่แตกหัก คอยรวบรวมกลิ่นในอากาศภายในอุโมงค์อย่างต่อเนื่อง
ร้อยเมตร...สามร้อยเมตร... ห้าร้อยเมตร...
ขณะที่กลุ่มคนรุกคืบเข้าไปเรื่อยๆจู่ๆ ไป๋ฉางเซิงก็จับความผิดปกติบางอย่างได้ ร่างกายของเขาชะงักกึกทันที
แม้จะเบาบางมากเบาบางจนแทบจะผสมปนเปไปกับอากาศชื้นๆ ในอุโมงค์จนถ้าไม่สังเกตให้ดีอาจจะพลาดไปได้แต่ไป๋ฉางเซิงมั่นใจมากว่าสัตว์อสูรทั่วไปไม่มีทางแผ่พุ่งความผันผวนของพลังเืที่หนาแน่นขนาดนี้ออกมาได้แน่
กลิ่นอายแบบนี้ไม่ผิดแน่!
“เสี่ยวไป๋?”
ไม่ต้องรอให้ส่งสัญญาณเจียงจืออวี๋ก็สังเกตเห็นความผิดปกติของไป๋ฉางเซิงได้แล้ว
จางสิงที่เดินนำอยู่ด้านหน้าส่องไฟฉายย้อนกลับมาก่อนจะเห็นเจียงจืออวี๋ลดเสียงต่ำพูดว่า “เสี่ยวไป๋เจออะไรบางอย่างค่ะ!”
คำพูดนี้ทำให้ทั้งซินซวงและจางสิงชะงักไปเล็กน้อยก่อนที่ความยินดีจะผุดขึ้นบนใบหน้า
ทีแรกพวกเขาก็แค่ได้ยินว่าไป๋ฉางเซิงสามารถตามหากลิ่นอายสัตว์อสูรได้จึงยอมตกลงให้เจียงจืออวี๋ตามมาด้วยเท่านั้น
แต่ใครจะไปคิดว่าสุดท้ายแล้วจะเป็เพราะเจียงจืออวี๋จริงๆที่ทำให้หาจ้าวอสูรตัวนี้พบ
“จัดการจ้าวอสูรตัวนี้ให้ได้ก่อน เื่อื่นค่อยกลับไปคุยกัน”
หากเจียงจืออวี๋ไม่มีบทบาทอะไรพวกเขาสามารถรับผลประโยชน์ทั้งหมดได้อย่างเต็มภาคภูมิแต่ตอนนี้เห็นชัดแล้วว่าคงทำแบบนั้นไม่ได้
ทว่าในเวลานี้ไม่เหมาะจะพูดอะไรมากแค่หาเจอก็เท่านั้น จะมีใครมาป่วนกลางคันไหม หรือลำพังพวกเขาจะเอาอยู่รึเปล่าทุกอย่างยังคงเป็เครื่องหมายคำถาม
เจียงจืออวี๋เองก็ไม่ได้คิดจะใส่ใจเื่นั้นเธอพลิกมือหยิบยาประสานพลังกำเนิดออกมาจากแหวนมิติสองเม็ดแล้วป้อนให้ไป๋ฉางเซิง
“เสี่ยวไป๋ ช่วยพวกเราหามันให้เจอทีนะ”
กินของเธอแล้วก็ต้องทำงานให้เธอ
จะให้ไป๋ฉางเซิงไปสู้กับจ้าวอสูรคงเป็ไปไม่ได้แต่ถ้าแค่ช่วยหาตัวมันในอุโมงค์แห่งนี้ละก็ ยังพอไหวอยู่
เขาพยายามข่มสัญชาตญาณที่อยากจะหนีออกไปจากที่นี่ไป๋ฉางเซิงเลื้อยขึ้นมาอยู่หน้าขบวน จากนั้นก็ตามกลิ่นที่ขาดหายเป็่ๆมุ่งหน้าลึกเข้าไปข้างใน
เื้ัของเขาเจียงจืออวี๋และพรรคพวกอีกสองคนได้เรียกอาวุธออกมาเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ได้ทุกเมื่อ
ยิ่งลึกเข้าไปเท่าไหร่กลิ่นอายที่เคยขาดๆ หายๆ ก็เริ่มชัดเจนขึ้นจนกระทั่งทั่วทั้งอุโมงค์เต็มไปด้วยกลิ่นอายที่ทำให้ไป๋ฉางเซิงขยาดโดยสัญชาตญาณทันใดนั้น เสียงคำรามต่ำๆ ก็ดังสะท้อนขึ้นมา
เมื่อได้ยินเสียงคำรามนี้ทั้งสามคนก็หยุดก้าวเดินทันที แม้แต่ลมหายใจก็ยังแ่เบาลงอย่างมาก
“โฮก...”
คราวนี้ได้ยินถนัดหูและนั่นทำให้ทั้งสามมั่นใจว่าหาไม่ผิดตัวแน่นอน
และเพียงแค่ฟังจากน้ำเสียงก็บอกได้เลยว่าจ้าวอสูรที่ซ่อนตัวอยู่ในอุโมงค์แห่งนี้แม้จะยังมีบารมีน่าเกรงขามแต่ในน้ำเสียงกลับแฝงไปด้วยความเ็ปและความอ่อนแรง
“จางสิง นายคอยคุมด้านหน้าไว้ ฉันจะหาจังหวะจู่โจมไปที่าแของมัน”
“ส่วนรุ่นน้องเจียง เธอแค่คอยซัปพอร์ตอยู่ข้างๆ ก็พอคอยดึงความสนใจของมันไว้”
“แต่ห้ามปะทะกับมันตรงๆ เด็ดขาด”
ซินซวงกำชับเสียงเบาอีกครั้งเมื่อเจียงจืออวี๋พยักหน้าตอบรับเธอก็เปิดถุงกักิญญาแล้วเก็บไป๋ฉางเซิงเข้าไปข้างใน
ภารกิจเสร็จสิ้นแล้วขืนอยู่ข้างนอกต่อไปก็มีแต่จะเกะกะสู้เข้าไปนอนดูเหตุการณ์ในถุงกักิญญายังจะดีเสียกว่า
แสงไฟฉายถูกดับลงทั้งสามคนคลำทางในความมืดไปตามอุโมงค์อีกสองสามร้อยเมตรก่อนจะรู้สึกว่าภาพตรงหน้าเปิดกว้างขึ้นทันที
ที่ส่วนลึกใต้ดินแห่งนี้กลับมีถ้ำหินงอกหินย้อยตามธรรมชาติที่มีความสูงกว่าสามสิบเมตรและกว้างเกือบร้อยเมตรซ่อนอยู่!
สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือสัตว์อสูรที่มีความสูงกว่าสี่เมตรรูปร่างคล้ายหมาป่า แต่บนหลังกลับมีกระดูกแหลมคมนับสิบชิ้นทิ่มแทงออกมา
ท่ามกลางความมืดมิดในอุโมงค์ดวงตาสีเขียวเข้มคู่หนึ่งส่องประกายวูบวาบไปมา
จ้าวอสูรระดับต้น ราชันหมาป่ากระดูกเหล็ก!
580
