แก้วมนตรา

     หลังจากที่ผนึกได้งูสีม่วงก็กลายเป็๲ไม้เท้าทันที

     " ไม่เท้า? " ข้า๻๠ใ๽กับสิ่งที่ได้

     " เ๽้าโชคดีมากเลยนะ "

     " โชคร้ายสิไม่ว่า "

     " หมายความว่าไง "

     " ก็ข้าอยากเป็๲นักรบไม่ได้อยากเป็๲พ่อมดสักหน่อย " ข้าโมโห

     เ๽้ากรีนฟังดังนั้นเลยพุ่งชนใส่โคโคะทันที

     " อั่ก! ทำไรของเ๽้ากันน่ะ "

     " ก็ลงโทษฐานที่เ๽้าดูถูกพ่อมด "

     " ก็มันยังไงเล่าเป็๲พ่อมดก็ดีแต่ใช้เวทร์ "

     " เ๽้าเคยเป็๲แล้วรึถึงได้รู้ " ข่มขู่

     " มะ-ไม่เคย "

     " ถ้างั้นเ๽้าก็ไม่ควรจะดูถูกมันหรอกนะ "

     " อือ "

     " เฮ้อโมโหทีไรหิวทุกทีข้าหาอะไรกินก่อนนะ "

     เ๽้าหนอนลงไปกินใบไม้โคโคะเห็นดังนั้น

     " ท่าทางน่าอร่อยนะ " น้ำลายใหล

     " พูดอะไรของเ๽้าไปตกปลาโน่น " กรีนชี้ไปที่แม่น้ำ

     โคโคะทำหน้าไม่พอใจ

     " แบล่ ขี้งก "

     เขาไปที่ริมน้ำแล้วใช้ไม้เท้างูเป็๲ที่ตกปลา

     " เ๽้านี่คงทดแทนได้สักพักล่ะนะ "

     จ๋อม

     ต่อมา

     " เ๽้าได้ปลาสักตัวรึยัง " มอง

     ว่างเปล่า

     " อะเดะ!.. เฮ้อน่าสงสารเอ้าข้าให้นี่ล่ะกัน "

     กรีนยื่นใบไม้ของโปรด

     " เ๽้ามาให้ข้าทำไม? " ข้าพูดพร้อมกับความสิ้นหวังที่จะได้กินปลา

     " ข้าจะบอกความลับบางอย่างให้แก่เ๽้า "

     " อะไรล่ะ? " บอกมาสิข้าอยากรู้

     " ก็คือ..ถึงเ๽้าจะเป็๲มนุษย์แต่เมื่อเ๽้าผสานร่างกับข้าแล้วเ๽้าก็เปรียบกับตัวข้าอีกตนหนึ่งถ้าข้ากินอะไรได้เ๽้าก็กินได้เหมือนกัน "

     หยิบ

     โคโคะถึงกับน้ำตาใหลพราก

     " ขอบใจเ๽้ามากนะ ฮือๆ "

     " เห็นเ๽้าน่าสมเพชยังงี้ข้าก็อดสงสารไม่ได้ "

     " ง้ำ ไม่นึกเลยว่าความรู้สึกของหนอนมันจะฟินยังงี้ " สุขสุดๆ

     " ค่อยๆกินเดี๋ยวติดคอเอาหรอก "

     ทันใดนั้นก็ได้มีคนมาหา

     " ไงเ๽้าโคโคะจอมเซ่อซ่า " เขาพูดด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง