เกิดใหม่กับระบบ คนขับราคะ

มะขิงเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับพูดว่า “แม่! อยู่นี่เอง หนูหาตั้งนานแน่ะ ออกกำลังกายอยู่เหรอคะ เหงื่อออกเต็มเลย~” มะขิงส่งเสียงใสพร้อมยิ้มกว้าง ในชุดนักศึกษาที่ดูเรียบร้อยน่ารัก

“ปะ…เปล่า” คุณเอมยกแขนขึ้นเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก ก่อนจะพูดเสริมว่า

“เมื่อกี้แม่กับพี่วายุ...เพิ่งช่วยกันยกเครื่องออกกำลังกายไปเก็บในโรงเก็บของ แล้วตอนนี้พี่วายุก็กำลังซ่อมทีวีให้แม่อยู่ มันไม่รู้เป็นอะไร ติดๆ ดับๆ ตลอดเลย”

มะขิงชะโงกหน้าไปมอง เห็นผมกำลังง่วนอยู่กับทีวี จึงหันมากระซิบถามคุณเอมเบาๆ ว่า “พี่เขาซ่อมเป็นด้วยเหรอคะ?”

คุณเอมยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่พี่เขาบอกว่าซ่อมได้ แม่ก็เลยให้ลองดู”

มะขิงพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะพูดต่อ “แม่คะ...ถ้าพี่เขาซ่อมได้ แม่ช่วยบอกให้พี่เขาไปดูคอมพิวเตอร์ที่ห้องหนูหน่อยได้ไหมคะ”

คุณเอมหันหน้ามามองมะขิงแล้วถามว่า “มันเป็นอะไรเหรอลูก”

มะขิงหัวเราะแห้งๆ ก่อนตอบว่า “หนูก็ไม่แน่ใจค่ะ จอมันขึ้นเป็นสีฟ้าเฉยเลย”

“จ้ะลูก...” คุณเอมหันมองผมเล็กน้อย “งั้นก็ปล่อยให้พี่เขาจัดการไปเถอะ อยู่ตรงนี้เราก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่แล้ว”

เมื่อแม่ของเธอพูดจบก็เอื้อมมือไปจับแขนมะขิง ก่อนจะเดินออกไปด้วยกัน

หลังจากประตูปิดสนิท ผมถอนหายใจออกอย่างโล่งอก แล้วพึมพำออกมา 

“ฮู่...เกือบไม่รอด”

ตื้ด...!

[คุณทรมานคุณชะเอม ได้รับ 10,000 บาท]

[คำพูดปลุกเร้าอารมณ์ ได้รับ 10,000 บาท]

[คุณปลุกเร้าอารมณ์ ได้รับ 10,000 บาท]

[รวม 30,000 บาท เนื่องจากความสนิทระดับ 2 ค่าตอบแทน X 4 =120,000 บาท]

[ยอดคงเหลือ 264,980 บาท]

ผมมองดูยอดเงินในบัญชี ใบหน้ายิ้มแย้ม “วันนี้จะได้คืนมาอีกกี่บาทล่ะเนี่ย ทั้งน้องมะขิง ทั้งคุณเอม” ผมหยุดคิดก่อนจะคิดต่อ “มีความสุขโว้ย...แต่เมื่อกี้เสียวฉิบหาย”

สองชั่วโมงต่อมา ตอนนี้ก็..18.00 น. 

ผมเดินออกมาจากห้องน้ำในครัว มีผ้าขนหนูพาดอยู่บนไหล่ พอเหลือบตามองไปทางห้องนั่งเล่น ก็เห็นคุณเอมกับมะขิงกำลังคุยกันเพลินๆ เสียงทีวีเปิดคลออยู่เบื้องหลัง

บนโต๊ะมีอาหารที่พวกเธอสั่งและเพิ่งมาส่งได้ไม่นาน พวกเธอสั่งให้ผมเช่นกันมันวางอยู่บนโต๊ะในห้องครัว ผมเอื้อมมือไปเปิดดูใกล้ๆ ก็เห็นว่าข้างในเป็นข้าวผัดกุ้ง ดูน่ากินมาก 

ผมเดินไปที่ห้องเพื่อที่จะเก็บผ้าขนหนูและทำธุระส่วนตัวก่อนสักพัก ก่อนจะเดินกลับมาที่ครัวเพื่อกินข้าวผัดกุ้ง

ผมนั่งลงแล้วเปิดกล่องข้าว ไอร้อนพุ่งขึ้นมา กลิ่นหอมของกุ้งลอยมาแตะจมูก ทำให้รู้สึกหิวขึ้นมาเลย

ขณะที่มือหนึ่งตักข้าวเข้าปาก มืออีกข้างก็เลื่อนดูจอโทรศัพท์ สิ่งที่เห็นทำให้ผมอดยิ้มไม่ได้ เมษาส่งคลิปตลก ๆ มาให้ ทั้งคลิปเก่าและคลิปใหม่ที่ผมยังไม่ได้ดู

ทันใดนั้น มีคนเดินเข้ามาที่ครัว ขณะที่ผมจดจ่ออยู่กับคลิปตลกๆ บนโทรศัพท์

“คุณดูมีความสุขดีนะ” เสียงเรียบๆ ของคุณเอมดังขึ้น ทำให้ผมชะงักแล้วเงยหน้าขึ้นมอง เธอหันหลังให้ผม พร้อมเอื้อมมือหยิบจานมาสองใบ

ผมหันไปมองมะขิงเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาแล้วตอบ “คงไม่เท่าตอนที่อยู่กับพี่...”

ทันทีที่เธอได้ยินเสียง เธอก็รีบหันไปมองมะขิงอย่างรวดเร็ว ราวกับว่า กลัวมะขิงอาจจะได้ยินอะไรที่ไม่ควรได้ยิน

แต่ดูเหมือนมะขิงจะไม่ได้ยินอะไร เพราะเสียงพูดก็เบาพอสมควร มะขิงยังคงสงบ มือกำลังแกะกล่องพิซซ่าอย่างใจเย็น

หลังจากนั้นคุณเอมก็เดินจากไป แต่เพียงไม่กี่นาทีต่อมา เธอก็กลับมาอีกครั้ง พร้อมกับจานที่มีพิซซ่าสองชิ้น 

ผมยิ้มให้เธอเล็กน้อยก่อนจะพูดเสียงเรียบ “ขอบคุณครับ”

"เธอมองหน้าผมด้วยท่าทีราวกับกำลังลังเลอะไรบางอย่าง จนผมต้องเอ่ยขึ้นเสริม “มีอะไรเหรอครับ”

“เอ่อ... กินให้อร่อยนะ” เธอตอบ ก่อนจะเดินจากไป แต่ผมรีบคว้ามือเธอไว้แล้วพูดเบา ๆ ด้วยรอยยิ้มขี้เล่น “พี่คงไม่ลืมนะครับ เรื่องที่เราคุยกันไว้ก่อนหน้านี้”

"เดี๋ยวฉันจะบอกอีกที... แล้วห้ามทำแบบนี้อีกนะ เดี๋ยวน้องเห็นเข้า" เธอพูดด้วยน้ำเสียงรีบร้อน ก่อนจะสะบัดมือผมออกแล้วเดินจากไป

มะขิงเงยหน้ามองแม่ แล้วเอ่ยถาม “ว่าแต่... พี่เขาซ่อมทีวีได้ไหมคะ?'

“แม่ก็ลืมถามไปเลย เดี๋ยวอีกสักหน่อยแม่ไปถามให้นะ”

"อือ... เดี๋ยวหนูไปดูให้เองค่ะ ว่าซ่อมได้ไหม" มะขิงพูดพลางลุกขึ้น ก่อนจะก้าวออกไปทางห้องออกกำลังกาย ระหว่างที่เธอเดินไป คุณเอมยกมือขึ้นกุมขมับ แล้วเหลือบตามองมาทางผมเล็กน้อย ก่อนจะคิดในใจ “ทีวีมันไม่ได้พังหรอกลูก...”

ไม่นานมะขิงก็เดินกลับมาใบหน้าปรากฏรอยยิ้ม ราวกับมีข่าวดี “คงน่าจะซ่อมได้แหละแม่ หนูเปิดดูก็ใช้ได้ปกตินะ”

คุณเอมยิ้มบางๆ แล้วตอบกลับ “งั้น...เดี๋ยวสักหน่อยแม่ไปบอกพี่เขาให้นะ ว่าหนูอยากให้พี่เขาไปซ่อมคอมให้”

...

ผมก้าวขึ้นบันไดทีละขั้นจนมาหยุดอยู่หน้าห้องของมะขิง ก่อนจะยกมือเคาะประตู

ก๊อก ๆ... ก๊อก ๆ...!

ไม่นานนักประตูค่อย ๆ เปิดออก และทันใดนั้นผมก็ชะงักอึ้งกับภาพตรงหน้า 

มะขิงยืนอยู่ในชุดคอสเพลย์นักเรียนญี่ปุ่น

ขณะที่ผมกำลังจ้องมองรายละเอียดกับภาพตรงหน้า เสียงประตูจากชั้นล่างก็ดังขึ้นมาเสียก่อน ผมหันกลับไปมอง ก็เห็นคุณเอมกำลังเลี้ยวขึ้นบันไดมา

ผมรีบเอ่ยเสียงเบาจนแทบจะไม่ได้ยินว่า “มะขิง... แม่น้องกำลังขึ้นบันไดมา”

ทันใดนั้น ประตูก็ถูกปิดอย่างแรง ปั้ง! ผมได้แต่คิดในใจ เธอคงรีบกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

ระหว่างที่ผมยืนรออยู่นั้น คุณเอมก็เดินขึ้นมาถึงพอดี ผมเพียงยิ้มบาง ๆ ให้เธอ แต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” คุณเอมถามพลางทำสีหน้าสงสัย

“ไม่รู้ครับ พอน้องเปิดประตูออกมาเห็นผม น้องก็ปิดประตูไปเลย” ผมตอบเสียงสุภาพ

คุณเอมเม้มปากอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเคาะประตูแล้วเอ่ยเสียงดังว่า “โอเคไหม มะขิง?”

เธอหยุดไปสักพัก ก่อนจะเสริมต่อ “หรือจะให้พี่เขามาทำวันหลัง” แล้วเธอก็เหลือบตามองผมเล็กน้อย

ทว่าผมก็กลับมองร่างกายของเธออยู่ ผมไม่ได้หันไปสบตากับเธอ เธอสวมเดรสสั้นสีขาว คอกลม ชายกระโปรงบานออกเล็กน้อย ดูเป็นชุดนอนที่สบาย ๆ

“คุณวายุ พอได้แล้วน่ะ นี่มันหน้าห้องมะขิงนะ”เธอกระซิบเบา ๆ

ก่อนที่ผมจะทันเอ่ยอะไร เสียงมะขิงก็ดังแผ่ว ๆ ผ่านประตูออกมา

“วันนี้แหละค่ะ หนู... หนูแค่เก็บห้องแป๊บเดียว ใกล้เสร็จแล้วค่ะ”

คุณเอมยกมือขึ้นกอดอกแน่น ก่อนจะถอนหายใจออกมา คล้ายไม่พอใจกับคำตอบที่ได้รับ

กึกๆ..!

ประตูค่อย ๆ เปิดออกมา ผมเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย มะขิงกลับไปเปลี่ยนชุดจริง ๆ ตอนนี้เธอสวมชุดนอนเป็นเสื้อเชิ้ตผ้าคอตตอนแขนสั้น คู่กับกางเกงขายาว

คุณเอมเดินนำผมเข้าไปในห้องก่อนจะนั่งลงบนเตียงของมะขิง ส่วนผมที่เดินตามเข้ามาก็เอ่ยขึ้นอย่างสุภาพว่า “ขออนุญาตนะครับ”

ผมนั่งลงบนเก้าอี้ ด้านหน้าคือคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ ก่อนหน้านี้ตอนที่เข้ามาช่วยย้ายโต๊ะให้มะขิง ผมก็สังเกตแล้วว่าคอมเครื่องนี้ไม่ได้ถูกใช้งานมานาน มะขิงอาจจะไม่เคยเปิดมันดูด้วยซ้ำ

ผมกดเปิดคอม รอสักพักหน้าจอก็สว่างวาบขึ้นก่อนจะดับลง ผมหันไปมองมะขิงที่นั่งอยู่ข้างๆคุณเอม พลางคิดในใจว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นเป็นความจริง หรือแค่บังเอิญกันแน่

“มันไม่ติดแบบนี้เหรอครับ” ผมเอ่ยถามกลับไป

มะขิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า “กะ…ก็ประมาณนั้นค่ะ”

สีหน้าของมะขิงเต็มไปด้วยความสงสัย ไม่คาดคิดเลยว่าคอมพิวเตอร์ของตัวเองจะพังจริง ๆ แต่อีกใจหนึ่งก็แอบโล่งอก เพราะโกหกแม่ของตัวเองไว้

ทันใดนั้นคุณเอมก็พูดขึ้นว่า“คุณซ่อมมันได้ไหม”

ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนตอบกลับไปว่า “อืม...ตัวเครื่องซีพียูน่าจะมีฝุ่นเกาะเยอะครับ ผมคงต้องลองเป่าฝุ่นออก แล้วทำความสะอาดฮาร์ดแวร์ดูก่อน ถ้าแล้วยังไม่ติดอีก ก็คงต้องเอาไปให้ร้านเช็กดูแล้วล่ะครับ”

“อ้อ...” คุณแอมตอบกลับด้วยสีหน้าฉงนเล็กน้อย “งั้นก็เอาไปเป่าฝุ่นข้างนอกก็ได้ ที่โรงเก็บของมีเครื่องเป่าฝุ่นอยู่”