เช้าสดใสเข้ามาอีกวันร่างสองร่างกอดกันแน่นไม่ยอมห่าง
ั้แ่เมื่อคืน ไม่รู้ว่าเค่อฉิงเธอทำตัวหน้าอายไม่รู้ไปตั้งเท่า "เหตุใดถึงได้ยอมง่ายๆถึงเพียงนี้เล่า"
"ตื่นแล้วหรือ" เฟิงฉินรู้สึกถึงการขยับร่างกายทีละนิดของสตรีในอ้อมกอด
บุรุษผู้นี้รู้มากเสียจริง ก่อนจะหันใบหน้าไปสบเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาถึงแม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยาแเธอก็คิดว่าบุรุษตรงหน้ารูปร่างดีรวมถึง..
ไม่ทันได้คิดจนใบหน้าก็ขึ้นสีแดงระเรื่อก่อนจะสลัดความคิดของตัวเองออกไป
เฟิงฉินมองปฏิกิริยาของคนในอ้อมกอดนางยังใกับเื่เมื่อคืนอยู่หรือไม่ "แต่ดูจากสีหน้าแล้วนางไม่ใเลยหรือ?"
ในความคิดของเค่อฉิงตอนนี้เธอกำลังคิดหนักถ้าหากเป็แบบนี้ต่อแล้วจะจบยังไง ใบหน้างดงามเริ่มหม่นหมองลงโรคคิดมากเข้าค่อยๆควบคุมความคิด
"เ้าเป็ใดเหตุใดถึงถอนหายใจเช่นนั้น?"
ก่อนเฟิงฉินจะกล่าวอะไรต่อ ร่างบอบบางมองดวงตาสีนิลตอบเหมือนนางจะสื่ออะไรกับคนตรงหน้า
"ข้ามีเื่จะบอกท่าน"
เสียงหวานกล่าวด้วยหนักแน่น เฟิงฉินไม่เข้าใจว่าสตรีตรงหน้า้าจะสื่อสิ่งใดกันแน่
"บอกอันใดของเ้า?"
ก่อนสตรีตรงหน้าจะเอ่ยปากในสิ่งที่สตรีควรต้องหวงแหนแต่นางกลับนำมากล่าวได้หน้าตาเฉยแถมนางยังบอกให้ครั้งนี้เป็ครั้งสุดท้ายสำหรับเขาและนาง
"เราสองคนมิได้รักกันสักวันท่านแม่ทัพก็ต้องมีสตรีอื่นหรือแต่งงานใหม่อยู่ดี ข้าว่าเราควรจบกันเพียงเท่านี้"
เฟิงฉินที่ได้ฟังถึงกับหูหื้อ สตรีตรงหน้ากล่าวบ้าอันใดออกมาเหตุใดถึงได้กล่าวอย่างไม่มีเยื่อใยเช่นนี้
"เ้ารู้หรือไม่กำลังกล่าวสิ่งใดออกมา!"
นางเหมือนตบเข้าใบหน้าของเขาจนชาไปทั่วหน้า นางมิแม้จะหวงแหนครั้งแรกของนางเลยหรือ ไม่แม้แต่จะคิดให้เขารับผิดชอบเลยสักนิด
"ตามที่ข้ากล่าว"
เค่อฉิงเธอก็หนักอึ้งเช่นกันในครั้งนี้มันเป็การตัดสินใจที่ดีแล้ว หากยังเป็เช่นนี้ต่อความสัมพันธ์คงมิจบสิ้นสู้ดีให้มันจบไปเลยไม่ดีกว่าหรือ
แต่ทว่าบุรุษตรงหน้าที่ควรจะรับฟัง เขากลับอารมณ์เริ่มพุ่งสูงขึ้นด้วยความโกรธ
"เ้ากล่าวเช่นนี้หมายความจะให้มันจบเพียงเท่านี้"
ผลตอบรับที่เขามิอยากได้เห็น นางเพียงพยักหน้าเป็เชิงตอบรับ ฟากเส้นสุดท้ายได้ขาดลงเฟิงฉินเืในกายเดือดพล่าน ความโกรธเริ่มเข้าครอบงำ
"เ้าคิดว่าครั้งเดียวมันจะพอหรือ!" ก่อนจะดึงนางเข้าไปจูบเยี่ยงสัตว์ป่า
เค่อฉิงด้วยใที่บุรุษตรงหน้าเธอก็โกรธขึ้นมาอย่างกะทันหันจนเธอตั้งตัวไม่ทัน ไม่มีแม้แต่คำว่าอ่อนโยนเฟิงฉินจูบเธอรุนแรงกว่าครั้งไหนๆ
มือบอบบางพยายามทุบเข้าอกแกร่งแต่มันไม่แม้แต่ระคายผิวของบุรุษตรงหน้าจนเขาถอนการริมฝีปากของนาง แต่แค่นั้นเขายังมิหยุดเฟิงฉินเริ่มตีตราประทับบริเวณลำคอของเธอด้วยความรุนแรง
"ข้าเจ็บ!"
เสียงสั่นเครือตอนนี้เธอเจ็บมากบุรุษตรงหน้าทรมานนางเขาค่อยๆตีตราลำคอระหงส์ทุกจุดอย่างป่าเถื่อน
"ท่านแม่ทัพเกิดเื่ใหญ่แล้วขอรับมีคนลักลอบเข้ามาขอรับ"
"!"
ทหารขั้นผู้น้อยวิ่งะโมาหน้าตาตื่น เฟิงฉินที่กำลังจะลงโทษสตรีใต้ร่างต้องหยุดชะงัก เฟิงฉินรีบลุกออกจากร่างเล็กตรงหน้า เขานึกเสียดายอยู่ไม่น้อยที่มิได้จัดการกับนางได้ตอนนี้
"ข้าจะมาจัดการกับเ้าทีหลังเค่อฉิง!"
เฟิงฉินกล่าวเสียงดุก่อนร่างสูงจะหยิบชุดมาสวมใส่ก่อนจะเดินออกไปด้านนอก ทิ้งในร่างเปลือยเปล่าต้องนอนหอบหายใจด้วยความโล่งอก
"เฮ้อ..รอดไปที"
เธอไม่หน้าปากสุนัขเลยแล้วทำไมบุรุษผู้นั้นต้องโกรธนางถึงขนาดนี้ด้วยนางไม่เข้าใจเลยสักนิด
มู่กวานางเดินเข้ามาทำหน้าที่ของนางเองหลังจากท่านแม่ทัพออกไป นางเช็ดตัวให้คุณหนูของนางก่อนจะพบเข้ากับล่องลอยอันบอบช้ำตามบริเวณลำคอขาว
"คุณหนูเจ็บตรงไหนหรือไม่เ้าคะ"
เค่อฉิงเพียงสายหน้าเพราะรอยนี้เพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน สงสัยเธอคงต้องคุยกับเขาให้เข้าใจเสียแล้วว่าเธอไม่้าที่จะเป็เมียน้อยใคร "ต้องรอให้เขากลับมานู่นแหละมั้ง"
.
.
.
แม่ทัพิกับองครักษ์ซีอันที่อยู่ในชุดของทหารแคว้นจินหลงตอนนี้เสียงเอะอะโดยวายของทหารดังไปทั่ว
"พวกมันรู้ตัวแล้ว!"
ก่อนที่ทั้งสองจะเดินแอบยังตำหนักด้านหลังโดยมีทหารอยู่เพียงไม่กี่คนแม่ทัพิและองครักษ์ซีอันจัดการทหารได้อย่างไม่ยากเย็น
มูกวาก้าวเดินออกมาจากนอกตำหนักก่อนนางจะเจอเข้ากับผู้บุกรุกซีอัน
นางกำนัลผู้นี้เดินออกมาที่เห็นท่าไม่ดีก่อนนางจะส่งเสียงร้องเขาจึงรีบไปเอามือปิดปากนางกำนัลผู้นั้นและดึงนางเข้าไปด้านในตำหนัก
เสียงอู้อี้อยู่หน้าห้องดังขึ้นจนเค่อฉิงรู้สึกแปลกใจด้วยความระวังตัวเธอค่อยๆเดินออกไปแง้มประตูก่อนจะพบเข้ากับบุรุษอีกคนที่เอามือเข้ามาปิดปากนางมิให้ส่งเสียง
ด้วยความใที่ไม่ทันตั้งตัวทั้งสองถูกจับไว้ก่อนจะลากเข้ามาด้านใน
"พวกข้ามิทำอะไรพวกเ้าทั้งแค่บอกมาว่าสตรีนางใดมีตราประทับรูปหงส์"
มู่กวาสายหน้าพยายามปฏิเสธเพื่อปกป้องคุณหนูของนางแต่ด้วยความตื่นเต้นหากมู่กวาเมื่อนางตื่นเต้นนางจะเก็บความลับไม่เก่ง
ซีอันที่รู้ว่าสตรีตรงหน้าโกหกเขานำดาบมาจ่อคอเพื่อให้นางกลัว..
จบตอน..
2K
