ที่ศาลากลางน้ำจุดโคมไฟเอาไว้หลายดวง โคมส่องแสงสะท้อนผืนน้ำที่อยู่ด้านล่างสร้างบรรยากาศอบอุ่น ทั้งที่อากาศรอบข้างยังคงหนาวเย็น เสียนฟ่างสวมใส่เสื้อกันหนาวหนาหนักหลายชั้นจนแทบจะกลายเป็ลูกบะจ่าง โพล่ออกมาแต่ใบหน้าขาวมือเรียวยาวคอยคีบเนื้อสัตว์ให้กับเซียถิงที่นั่งกินโดยไม่พูดจา เสียนฟ่างให้บ่าวที่คอยรับใช้หลบออกไปั้แ่เริ่มรับประทาน ตอนนี้ที่ศาลาจึงมีแต่เสียนฟ่างนั่งอยู่กับเซียถิงแค่สองคน
สุราอุ่นส่งกลิ่นหอมรัญจวน เสียนฟ่างคอยเติมสุราให้กับเซียถิงอยู่ไม่ห่าง เสียนฟ่างดื่มสุราได้บ้าง หากแต่มิใคร่ชมชอบมากนัก ดื่มได้ไม่นานก็แดงไปทั้งตัว ใบหน้าแดงระเรื่อดวงตาเยิ้มจนแทบจะหยดออกมา ช่างทำร้ายผู้ที่ชมดูอยู่ด้านข้างยิ่งนัก
เซียถิงเป็ทหาร การดื่มสุรากับเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาเมื่อออกรบมีอยู่บ่อยครั้ง การดื่มสุราอุ่นเพียงเท่านี้ไม่นับเป็อย่างไรได้ ตอนนี้ไม่ทราบว่าเพราะไม่ได้ดื่มสุรามานานแล้วหรืออย่างไร ในอกกลับเต้นรัวราวกับกองศึก ไม่ทราบว่าเพราะฤทธิ์สุราหรือว่าคนที่นั่งใบหน้าแดงระเรื่ออยู่ด้านข้างกันแน่
เสียนฟ่างรับประทานจะอิ่มหนำ น้ำแกงแบบเผ็ดร้อนช่วยให้เจริญอาหารยิ่ง ประกอบกับอากาศที่หนาวเย็น หม้อไฟวันนี้ถูกปากสมกับที่ตั้งใจ เซียถิงรับประทานไปได้ไม่เท่าไรแต่ว่าสิ่งที่เสียนฟ่างคีบใส่ชามให้กลับรับประทานจะหมดไม่มีเหลือ เสียนฟ่างมองดูถ้วยสุราของเซียถิงพร่องลงไป จึงหยิบขวดสุราหวังจะรินสุราให้เซียถิงเพิ่มเติม แต่สุรายังไม่ทันรินใส่ เซียถิงก็เอื้อมมือมาจับมือของเสียนฟ่าง ข้อมือถูกจับเอาไว้ ฝ่ามือของเซียถิงร้อนยิ่งนัก ความร้อนนี้ถึงกับถ่ายทอดสู่ร่างกายของเสียนฟ่างจนอุ่นวาบไปทั้งตัว
"ข้าไม่ดื่มแล้ว ตัวเ้าเองก็ดื่มพอแล้ว ด้านนอกอากาศเย็น พวกเราสมควรกลับเข้าไปด้านในเสียที" เซียถิงยังคงกุมจับข้อมือของเสียนฟ่างเอาไว้ชักนำให้เสียนฟ่างลุกขึ้น เสียนฟ่างก้มหน้ามิได้กล่าวสิ่งใดข้อมือที่ถูกกุมเอาไว้ยิ่งมิได้แข็งขืนต่อต้าน
ทั้งสองเดินเคียงข้างกันมาจนถึงเรือนใหญ่ เซียถิงใช้มือข้างหนึ่งผลักประตูเข้าไปด้านใน บ่าวในเรือนจัดการเพิ่มเตาให้ความอบอุ่นไว้ที่ด้านในห้องนอน อ่างน้ำอุ่นสำหรับล้างหน้าตระเตรียมเอาไว้ที่ข้างเตียง
ห้องนอนของเซียถิงนั้นเรียบง่าย แบ่งออกเป็สามส่วน ด้านนอกมีเพียงโต้ะไม้แปดเหลี่ยมกับชุดน้ำชาตั้งเอาไว้ กั้นไว้ด้วยฉากไม้ขนาดใหญ่ ถัดเข้ามาจึงเป็เตียงนอนมีผ้าม่านสีฟ้าครามประดับเอาไว้ ห้องข้างเป็อ่างไม้สำหรับอาบน้ำ กั้นเอาไว้เป็สัดส่วน เสียนฟ่างั้แ่ย้ายมาที่เรือนใหญ่ก็อาศัยอาบน้ำในห้องข้างนี้เช่นกัน
ภายในห้องนอนอากาศอบอุ่นกว่าด้านนอก เซียถิงจูงเสียนฟ่างมานั่งอยู่ที่เตียง "ข้าจะเช็ดหน้าให้" เซียถิงกล่าว
เสียนฟ่างมิได้มึนเมาถึงเพียงนั้น ก่อนที่จะลงมือห้าม เซียถิงที่นั่งอยู่ด้านข้างก็ใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดลงไปเบา ๆ ที่ใบหน้าของเสียนฟ่าง "นี่ ข้าทำเองได้"
"อย่าดื้อ" เซียถิงดุ ผ้ายังคงลูบไล้ไปทั่วใบหน้าของเสียนฟ่าง ก่อนที่เซียถิงจะเปลี่ยนเป็ผ้าผืนใหม่ เซียถิงหันมองลูกบะจ่างสีขาวอวบอ้วนที่ด้านข้าง ริมฝีปากเหมือนจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ในห้องอุ่นนัก เ้าใส่เสื้อผ้าหนาเยี่ยงนี้จะนอนไม่สบาย"
เสียนฟ่างมิใช่คนไร้เดียงสา ต่อให้ในชาตินี้ยังไม่เคยลึกซึ้งกับผู้อื่นมาก่อน แต่การกระทำของเซียถิงถ้าถึงตอนนี้ยังไม่ทราบก็คงมีแต่หลวงจีนแม่ชีในวัดเท่านั้นกระมังที่จะเดียงสาถึงเพียงนี้ แต่ว่าในใจกลับรู้สึกทั้งตื่นเต้นทั้งกังวล เซียถิงเป็ชายขนานแท้ที่ผ่านมาไม่แน่ว่าเคยทดลองกับสตรีที่ใดมาก่อน หลักการของสตรีกับบุรุษนั้นไม่เหมือนกัน บุรุษต่อบุรุษนั้นยุ่งยากหลากขั้นตอนอยู่ไม่น้อย เสียนฟ่างกังวลว่าเซียถิงน่าจะไม่เคยมีประสบการณ์กับบุรุษมาก่อน หากผิดผลาดไปผู้ที่เจ็บตัวคงเป็ตัวเองแล้ว ถ้าเป็เช่นนั้นมิสู้ให้เสียนฟ่างเป็ผู้นำในศึกครั้งนี้เสียเอง
เสียนฟ่างกัดริมฝีปากเงยหน้ามองเซียถิง ที่กำลังพยายามแกะห่อบะจ่างอยู่อย่างขะมักเขม้น เสียนฟ่างจับมือของเซียถิงทั้งสองมือเอาไว้ โน้มตัวขึ้นสูงจนใบหน้าทั้งสองอยู่ใกล้กันจนได้กลิ่นสุราโชยออกมา เป็เสียนฟ่างเองที่ประทับจูบลงไปก่อน สองมือของเสียนฟ่างเปลี่ยนเป็โอบคอของเซียถิงเอาไว้
เสื้อกันหนาวตัวนอกของเสียนฟ่างหลุดออกไปแล้ว ยังเหลืออีกสามชั้น! เซียถิงเริ่มเกลียดหน้าหนาวขึ้นมาบ้างแล้วสิ
รสจูบหอมหวานนัก เสียนฟ่างจูบริมฝีปากของเซียถิง สอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากของคนตรงหน้า ลิ้นกระหวัดเกี่ยว เซียถิงเป็ฝ่ายตั้งรับได้ไม่นานก็ดูดดุนลิ้นของเสียนฟ่าง สองมือเร่งรีบปลดเปลื้องคนตรงหน้า มือโอบกอดเอวบางที่ร่างท่อนบนเปล่าเปลือย
ผิวสีขาวราวน้ำนมของเสียนฟ่างขึ้นสีชมพูจางทั่วทั้งร่างจากฤทธิ์ของสุรา เซียถิงละจากริมฝีปากบางไล่ลงมาที่ซอกคอระหง ผลักให้เสียนฟ่างพลิกร่างหงายลงไปกับเตียง มือที่โอบเอวบางเอาไว้กลับมาปลดเสื้อผ้าของตัวเอง ไม่นานร่างท่อนบนของทั้งสองก็แนบชิด เนื้อหนังเปลือยเปล่าแนบชิดกันยิ่งเพิ่มความกระสันรันจวน เสียนฟ่างรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่กระทุ้งขาอ่อนของตัวเองอยู่ ขณะที่ความแข็งขืนของตัวเองก็กางล้ำจากภายในกางเกงสะกิดร่างของเซียถิงอยู่เช่นกัน
เซียถิงละจากคอที่แดงด้วยรอยจูบ เลื่อนต่ำลงมาล้อเล่นกับตุ่มไตสีชมพูที่แข็งชัน "อ่าาาา" เสียงของเสียนฟ่างที่ครางอย่างอดกลั้นไม่อยู่เมื่อัักับความอุ่นวาบจากปลายลิ้นที่ครอบคลุมยอดน้อยที่หน้าอก เซียถิงเลื่อนมือข้างหนึ่งลงไปกุมส่วนที่กระทุ้งหน้าท้องตัวเองอยู่เคลื่อนมือขึ้นลงเป็จังหวะ
เสียนฟ่างจำต้องแอ่นร่างขึ้นตามแรงมือของเซียถิง หากปล่อยไปนานกว่านี้เสียนฟ่างคงอดทนต่อไปไม่ได้ เสียนฟ่างใช้ขาทั้งสองที่วางอยู่เกี่ยวเอากางเกงของเซียถิงลงไปกองไว้ที่ข้อเท้า ไม่จำเป็ต้องกล่าวเซียถิงสะบัดไม่กี่ครา กางเกงของตัวเองไม่ทราบไปอยู่ที่ใดแล้ว มือที่จับความแข็งขืนของเสียนฟ่างเอาไว้ ผละออกเป็เกี่ยวเอากางเกงของคนที่อยู่ใต้ร่างหลุดออกไป
เซียถิงเอื้อมมือไปที่ใต้หมอนหยิบตลับกระเบื้องเคลือบขนาดเล็ก ใช้นิ้วป้ายเอาน้ำยาสีขาวกลิ่นหอมเหมือนดอกไม้ คลึงไปที่ส่วนล่างที่คับแน่นของเสียนฟ่าง ต้องขอบคุณตำราที่อ่านไว้เมื่อตอนบ่ายไม่เช่นนั้นเซียถิงไม่ทราบว่าต้อง “ขยายช่องทาง” ก่อนที่จะลงมือยิ่งไม่ทราบว่ามีน้ำยาสำหรับการนี้โดยเฉพาะ
เพียงแค่นิ้วเดียวที่สอดเข้าไป ทำให้เสียนฟ่างอึดอัดจนเผลอถอยกายหลบหนี เซียถิงผ่อนแรงเล็กน้อยหากยังคานิ้วเอาไว้ แล้วหันขึ้นไปจูบเสียนฟ่างอย่างดูดดื่ม เสียนฟ่างถูกจูบจนลืมเลือน รู้สึกตัวอีกทีจากหนึ่งนิ้วก็กลับกลายเป็สอง เซียถิงขยับสองนิ้วไปมาไม่เร่งรีบ เสียนฟ่างรู้สึกเจ็บกับสิ่งแปลกปลอมที่อยู่ในตัวจนอ่อนตัวลง แต่ว่าที่ส่วนปลายกลับมีของเหลวใสไหลหยดออกมาจนเปรอะเปื้อนหน้าท้องเซียถิงไปจนทั่ว สิ่งที่กระทุ้งหน้าท้องของเสียนฟ่างอยู่กลับไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนลง ซ้ำยังรู้สึกเหมือนมีความร้อนสุมอยู่จนรู้สึกได้ เซียถิงเพิ่มนิ้วเป็สามนิ้วขยับเป็จังหวะ
“เสียนฟ่าง ไม่ต้องกลัวนะ ข้าจะค่อย ๆ ทำ” เซียถิงกล่าวพร้อมกับยกส่วนเอวของเสียนฟ่างให้ลอยขึ้น ค่อย ๆ บรรจงสอดใส่ความ้าเข้าไปในตัวของเสียนฟ่างอย่างช้า ๆ เพียงแค่ส่วนปลายที่เริ่มเข้าไป ความรู้สึกเจ็บก็พุ่งจนเสียนฟ่างต้องขยับตัวหนีจนศีรษะติดกับหัวเตียง
“เจ็บหรือไม่”
“เบากว่านี้”
เสียนฟ่างผลักเซียถิงให้นอนลง ยกร่างตัวเองอยู่เหนือร่างของเซียถิง ้าเป็ฝ่ายควบคุมเสียเอง เซียถิงแทบไม่เชื่อสายตาของตัวเองแต่เมื่อมองร่างของอีกฝ่ายที่พยายามยกตัวสอดประสานกับตัวเองแล้วกลับทำให้รู้สึกร้อนรุ่มยิ่งกว่าเดิม
ความรู้สึกอุ่นวาบครอบคลุมเซียถิงอย่างช้า ๆ จนแนบประสาน ร่างของเสียนฟ่างนั่งอยู่ที่ตักของเซียถิง คนตรงหน้าใบหน้าออกแดงระเรื่อ ทั้งที่อากาศไม่ร้อน บนหน้าผากของเสียนฟ่างปรากฎเหงื่อซึมขึ้นมาหลายจุด เสียนฟ่างค่อย ๆ ขยับเอวขึ้นลงอย่างช้า ๆ เป็จังหวะ ทุก ๆ ครั้งที่เสียนฟ่างขยับแทบจะทำให้เซียถิงเกือบลืมหายใจ
เนิ่นนานเข้าเซียถิงทนไม่ไหว จนต้องเป็ฝ่ายกดเสียนฟ่างลงไปที่เดิมตัวเองเป็ฝ่ายขยับเสียเอง เซียถิงก้มลงไปจูบที่คอของเสียนฟ่างส่วนล่างขยับเร็วรี่
“อ้า ท่านพี่”
“เรียกชื่อข้า”
“เซียถิง เซียถิง”
เสียงของเสียนฟ่างที่เรียกชื่อตัวเองยิ่งเพิ่มพูนความ้า เซียถิงขยับอยู่ไม่กี่คราก็กระแทกกาย จนร่างทั้งสองแนบประสาน เสียงครางเบา ๆ อย่างมีความสุขส่งออกมาจากทั้งสองคนเซียถิงยังคงกอดร่างของเสียนฟ่างเอาไว้จนแน่น เสียนฟ่างปลดปล่อยออกมาถึงสองครั้งจนแทบหมดแรง แต่ว่ากอดกันอยู่ได้ไม่นานเสียนฟ่างก็รู้สึกว่าสิ่งนั้นของเซียถิงที่อยู่ในกายกลับแข็งขืนขึ้นมาอีกครั้ง
เซียถิงค่อย ๆ ขยับอีกครั้งอย่างช้า ๆ แต่ว่าเสียนฟ่างหมดแรงจนไม่อยากจะขยับตัว เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลงจนไม่ทราบหลับลงไปเมื่อไร เซียถิงผู้เพิ่งัักับรสชาติของการอยู่ร่วมเคียงที่แท้จริงในคืนนี้ ยังคงพลิกคว่ำพลิกหงายร่างกายของเสียนฟ่างอยู่ไปมาไปอีกว่าชั่วยาม
“เสียนฟ่าง เสียนฟ่าง” เมื่อพบว่าเสียนฟ่างหมดแรงจนหลับไปเมื่อไรไม่ทราบ เซียถิงก็สวมเสื้อคลุมออกไปด้านนอกจัดหาน้ำอุ่นผ้าสะอาดมาเช็ดตัวให้กับตัวเองและเสียนฟ่าง ก่อนที่จะมุดตัวเข้าไปในผ้าห่มหนา กอดเสียนฟ่างเอาไว้จนฟ้าสาง
10K
