ตอนที่ 19 คู่ค้าธรรมดา (1)
“ฉันจับตัวคนที่เธอบอกได้แล้ว จะไปหาตอนนี้เลยไหม” เวินเสาอี๋ออกปากถามความเห็นของเธอ ในใจยังคงติดอยู่กับภาพสายตาเฉียบคมตอนที่อีกฝ่ายเพิ่งตื่น
นี่เป็ครั้งแรกที่ทำให้เธอรู้สึกว่า กลิ่นอายรอบตัวของเผยเย่ว์ชิงเหมือนฟู่เหิงอี้มากขนาดนี้
“อืม ไปเลย” เผยเย่ว์ชิงพยักหน้า จัดเสื้อผ้าตัวเองอย่างรวดเร็วแล้วตามเวินเสาอี๋ออกไป
รถออกตัวอย่างนุ่มนวล เผยเย่ว์ชิงหันมองหญิงสาวข้างตัวที่กำลังขับรถอยู่
เธอเปลี่ยนจากชุดราตรีที่ดูเป็ผู้ใหญ่เมื่อคืนเป็ชุดตะวันตกแนวโกธิกโลลิตาสีดำสนิท เป็ชุดเรียบๆ ที่ไม่มีระบายฟูฟ่อง แต่กลับคงความสง่างาม ดอกไม้ลายปักสีทองบนหน้าอกโดดเด่นสะดุดตา เมื่อเข้าคู่กับใบหน้าอ่อนหวานน่ารักแล้ว ก็ดูราวกับตุ๊กตายุโรปในตู้จัดแสดง ทั้งยังดูอ่อนวัยเป็อย่างมาก
“ฉันอายุสิบแปดแล้ว” เมื่อเห็นสายตาส่อแววประเมินของเธอแล้ว เวินเสาอี๋ก็เป็ฝ่ายเริ่มพูดทำลายบรรยากาศเงียบเชียบภายในรถ
“อืม ไม่งั้นฉันก็ไม่ปล่อยให้เธอขับหรอก” เผยเย่ว์ชิงตอบ มุมปากเหยียดโค้งเป็รอยยิ้ม ั้แ่พบเวินเสาอี๋เป็ครั้งแรกก็รู้สึกว่าชุดสวยงามพวกนี้ควรที่จะถูกสวมอยู่บนร่างเธอ
พอเวินเสาอี๋ได้ยินก็ยิ้มมุมปาก แล้วเงียบลงอีกครั้ง
ระหว่างเวินเสาอี๋ขับรถก็เหลือบตามองเธออย่างระมัดระวัง แล้วหันไปมองหน้ารถ จากนั้นมองเธออีกและหันกลับไปมองข้างหน้าอีกครั้ง เป็อย่างนี้ซ้ำไปซ้ำมา อยากจะพูดบางอย่างแต่ก็ชะงักไป
“เธอกับพี่ใหญ่ฉันเป็อะไรกัน” ในที่สุด เมื่อรถจอดรอสัญญาณไฟ เวินเสาอี๋ก็เอ่ยปากถาม
“ฉันคิดว่าเธอจะไม่ถามซะอีก” เผยเย่ว์ชิงยิ้มน้อยๆ
เวินเสาอี๋เม้มปาก ใบหน้าไร้ความรู้สึกเปลี่ยนไปเล็กน้อยคล้ายลำบากใจ
“เป็คู่ค้าธรรมดา” เผยเย่ว์ชิงก็ไม่ปิดบังเธอ “ฉันรู้ว่าเธอกำลังกังวลเื่อะไรอยู่ ไม่ต้องเป็ห่วง ไว้ฉันจัดการความยุ่งยากในตอนนี้เรียบร้อยเมื่อไร ฉันจะไม่ไปยุ่งกับพวกเธออีก”
พวกเขาเตรียมพร้อมแล้ว เผยเย่ว์ชิงเองก็เคยคิด ถึงบอกว่ามีบุญคุณที่ช่วยชีวิต แต่ความจริงตอนนี้เธอยังดูแลตัวเองไม่ได้เลย แล้วจะมีใครจดจำบุญคุณได้บ้าง
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีชายหนุ่มที่คาดเดาไม่ได้อยู่อีกคน...
เมื่อนึกถึงผู้ชายคนนั้นแล้ว สมองของเผยเย่ว์ชิงก็เผลอนึกภาพที่ตัวเองไปงับเขาสะเปะสะปะ ทันใดนั้นใบหน้าเ็าก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
เื่ที่เกิดขึ้นหลังจากถูกวางยา แม้สติเธอจะล่องลอยแต่เมื่อฟื้นขึ้นมาก็จำทุกอย่างได้ชัดเจน เผยเย่ว์ชิงประคองศีรษะตัวเอง ออกจะขายหน้าอยู่บ้าง
หมดกัน...เกิดเื่แบบนั้นขึ้น จากนี้จะไปเจอหน้าเขาได้อย่างไร
พอได้ยินเธอตอบแบบนั้น เวินเสาอี๋ก็อึ้งไป คิดไม่ถึงว่าจะมีคนยอมทิ้งสิ่งที่เป็ประโยชน์กับตัวเอง หนำซ้ำยังไม่ได้เกาะติดไม่ยอมปล่อยด้วย
ความคิดของเผยเย่ว์ชิงยากจะเข้าใจ หลังจากพ้นคืนวานมา เื่ที่เธอเอ่ยปากไม่กี่ประโยคก็ทำให้เผยหลานชูต้องคุกเข่าสารภาพความจริงนั้น ทำให้เวินเสาอี๋รู้สึกดีกับเธอมากจนกราฟพุ่งพรวด
หลังจากรถแล่นเข้าสู่โรงจอดรถชั้นใต้ดินและจอดสนิทแล้ว เวินเสาอี๋ก็พาเธอเลี้ยวไปยังลิฟต์ที่อยู่ตามแนวทางเดิน
ทางเดินมีด้วยกันหลายเส้นทาง ที่ไม่มีป้ายบอกทางก็เพื่อป้องกันไม่ให้คนนอกเข้ามาตามใจชอบ เผยเย่ว์ชิงเองก็รู้จักแต่โรงจอดรถชั้นใต้ดินที่หรูหรา แต่ไม่รู้ว่าต้องเดินเข้าตึกไหน และยิ่งไม่รู้ว่าเป็พื้นที่ของบริษัทอะไร
ลิฟต์ไปจอดอยู่ที่ชั้นสามสิบ หลังจากประตูลิฟต์เปิด ทางเดินสีขาวก็ปรากฏแก่สายตา
“ป้าอู๋อยู่ที่นี่ ซั่งเหอหรงอยู่นั่น” เวินเสาอี๋ชี้ไปยังประตูสองบาน เผยเย่ว์ชิงเข้าไปในห้องป้าอู๋ ก่อนจะปิดประตู
เดิมทีเวินเสาอี๋คิดจะตามเข้าไป แต่เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้มีทีท่าว่าจะพาตนเองเข้าไปด้วย จึงยืนเฝ้าข้างนอกแต่โดยดี แม้เธอจะอยากรู้ว่าเผยเย่ว์ชิงจะจัดการคนที่ทำร้ายตัวเองอย่างไรก็ตาม
**ั้แ่ตอนที่ 20 เป็ต้นไปติดตามต่อได้ที่ https://www.readawrite.com/a/239f3a2be3124680b5f0a1f4bb3f35d5
398
![[จบ] ทะลุมิติพลิกชะตากับครอบครัวคลั่งรักยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1711958603_2161131.webp)
