แม้คีย์จะรีบขับรถออกมาแต่เวลานี้ถนนทุกเส้นที่มุ่งสู่ฮอลล์แสดงคอนเสิร์ตล้วนแน่นขนัดไปด้วยรถจำนวนมหาศาลโชคดีที่เขาขับรถน้องมาไม่งั้นเขาคงต้องเข้าไปดูคอนเสิร์ตช้าเพราะมัวแต่หาที่จอดรถแน่ตอนที่เขาขับเข้าไปยังลานจอดของสตาฟก็โดนทุกคันที่ขับตามมามองเป็ตาเดียว
“สวัสดีครับผมคีย์พอดีเนย์บอกว่าฝากบัตรเอาไว้ให้”หลังต่อแถวที่รับบัตรหน้างานอยู่นานในที่สุดก็ถึงคิวของเขา
“อ๋อ คุณคีย์นะคะ นี่ค่ะขอให้สนุกกับคอนเสิร์ตนะคะ”ถึงคนจะเยอะและต้องรอต่อคิวนานแต่บรรยากาศโดยรอบไม่มีใครที่หงุดหงิดเลยสักคนเดียวโถงด้านนอกมีลำโพงที่เปิดเพลงของศิลปินวนลูปอยู่หลายคนที่ยืนต่อแถวก็ร้องตามกันไปใจจริงเขาอยากไปต่อแถวซื้ออัลบั้มเก็บไว้ด้วยแต่ก็จนใจเพราะแถวยาวมากและตอนนี้ก็เริ่มทยอยเปิดประตูให้คนดูเข้าได้แล้วด้วย เขาควรจะเข้าไปด้านในก่อน
เมื่อดูประตูทางเข้าจนแน่ใจว่าที่นั่งของตนอยู่โซนไหนเข้าประตูไหนคีย์ก็เดินไปต่อแถวทันทีการจัดการหน้างานมีความเป็ระเบียบเรียบร้อยสมกับที่เป็บริษัทใหญ่คงต้องขอบคุณน้องแล้วเพราะที่นั่งของเขาคงจะแพงมากโซนตรงกลางที่ยกสเต็ปพื้นขึ้นทำให้มองเห็นเวทีได้ชัดเจนแม้จะไม่ได้อยู่ใกล้ชิดติดขอบเวทีแต่วิวตรงนี้นั้นไม่เลวเลยเสียงที่ได้จากโซนนี้ก็ชัดเจนเพราะด้านหลังของเขามีคอกที่กั้นเอาไว้สำหรับเป็โซนควบคุมซึ่งแน่นอนว่ารวมถึงซาวด์เอ็นจิเนียร์ก็อยู่ตรงนี้ด้วย
‘พี่มาถึงแล้วนะ ที่นั่งดีมาก ๆ’คีย์ถ่ายรูปจากที่นั่งไปยังเวทีแล้วส่งให้น้อง
‘พี่เห็นผมไหม’น้องส่งรูปที่มีวงกลมสีแดงวงมาที่ด้านข้างเวทีกลับมาให้
คีย์ตอบกลับไปว่าเห็น จะไม่เห็นได้ยังไงสตาฟที่แทบจะตัวเล็กที่สุดแต่ยืนอยู่ตำแหน่งที่ดีที่สุดข้างเวทีแถมด้วยหูฟังขนาดใหญ่ที่ครอบไปบนศีรษะ
หลังจากคีย์เข้ามาไม่นานคนด้านในก็เริ่มที่จะเต็มการจัดการคนดูเป็สิ่งสำคัญเขาหวังว่าถ้าอนาคตเขาได้เป็ศิลปินจะมีคนมาดูเขาอบอุ่นแบบนี้บ้างโดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าเขาอาจจะสร้างประวัติศาสตร์ใหม่ก็ได้
คอนเสิร์ตสองชั่วโมงครึ่งจบลงเหมือนวาร์ปได้เขาสนุกมาก ทั้งร้องทั้งะโตาม สนุกไปกับคนข้าง ๆ ที่ไม่ได้รู้จักกันเมื่อคอนเสิร์ตเลิกทุกคนทยอยเดินออกจากฮอลล์เขานั่งอยู่กับที่เพราะไม่รู้ว่าต้องไปรอน้องที่ไหนก่อนเริ่มคอนเสิร์ตก็ลืมถาม งั้นก็นั่งรอไปก่อนแล้วกัน ่นี้น้องน่าจะกำลังยุ่ง
คีย์นั่งอยู่ได้ไม่นานสตาฟก็เดินมาขอให้ออกจากพื้นที่เพราะทีมงานต้องเริ่มทำความสะอาดแล้วเขาเดินออกมาก่อนจะมองไปรอบ ๆ ทุกคนที่ออกมายังคงอินกับคอนเสิร์ตอยู่บางกลุ่มเดินถ่ายรูปบรรยากาศ ถ่ายรูปกับแบคดรอปที่จัดไว้บางกลุ่มเดินกลับไปซื้อสินค้าของศิลปิน บางกลุ่มรีบกลับออกไปเพราะกลัวรถติดและบางกลุ่มที่วิ่งไปรอประตูด้านหลังที่ศิลปินจะออกมา
คีย์เดินตามมายังหน้าประตูด้านหลังเวทีเขาไม่รู้หรอกว่ามันคือตรงนี้มั้ยแต่แฟนคลับวิ่งมาทางนี้ก็น่าจะใช่
ด้วยความที่เขาเป็คนตัวสูงเขาจึงมองเห็นได้ชัดเจน เนย์เดินออกมาจากประตูข้างก่อนจะยกวอคุยกับใครสักคนก่อนจะเดินไปใช้กุญแจไขที่ข้างเสาไม่นานกลไกประตูใหญ่ก็เปิดขึ้นเหล่าแฟนคลับเริ่มส่งเสียงเมื่อประตูเปิดจนสุดก็ได้เห็นว่าด้านในมีรถแวนสีดำสามคันจอดเรียงกันอยู่ก่อนจะขับออกไปโดยมีตำรวจเปิดไซเรนวิ่งนำ เนย์ไขกุญแจอีกครั้งเพื่อปิดประตูเหล็ก
“ศิลปินกลับไปแล้วนะครับกลับบ้านกันได้แล้วน้า” น้องเดินมาพูดกับแฟนคลับที่หน้ารั้วกั้นในจังหวะนั้นเนย์จึงเห็นผมที่ยืนอยู่ด้วย น้องขยับปากบอกว่าให้รออยู่แถวนี้
เหล่าแฟนคลับเมื่อได้ยินสตาฟบอกว่าศิลปินกลับไปแล้วก็ค่อยๆ ทยอยกันกลับบ้าน พื้นที่ที่เคยแน่นขนัดไปด้วยคนค่อย ๆ ว่างเปล่าไม่นานก็มีรถคอนเทนเนอร์คันใหญ่ขับเข้ามา
“พี่คีย์!”น้องเดินออกมาไขกุญแจประตูเหล็กอีกครั้งเพื่อเปิดทางให้รถใหญ่ได้เข้าไปด้านใน
“ไปทำงานเถอะไม่ต้องห่วงพี่”น้องหันไปคุยกับทีมรักษาความปลอดภัยก่อนจะขอแทรกตัวออกมาด้านนอก
“พี่คีย์มานั่งรอตรงนี้ได้ครับ”น้องลากผมมาที่ด้านหน้ารั้ว ก่อนที่พี่ทีมซีเคียวจะยกเก้าอี้ออกมาให้หนึ่งตัว
“ขอบคุณครับ”ผมหันไปขอคุณพี่ที่เขายกเก้าอี้ให้
“งั้นเนย์ไปทำงานก่อนนะครับ”น้องพูดจบก็วิ่งไปไขกุญแจปิดประตูตอนนี้รถเข้าไปได้เพียงคันเดียวน่าจะต้องรอทีละคัน
“เป็แฟนน้องเนย์หรอ ดีจังมานั่งรอด้วยเ้าเนย์นี่เก่งนะ คุมได้หมดตัวก็เล็กแค่นั้น”
“อ่า ครับ” ผมเห็นด้วยตัวก็เล็กแต่หน้าที่ไม่เล็กตามเลยตลอดเวลาที่นั่งรอน้องผมได้เห็นน้องวิ่งไปมาอยู่หลายรอบและทุกรอบน้องจะต้องออกมาเพื่อทำอะไรสำคัญๆ ตลอด อย่างล่าสุดน้องเดินออกมาเพื่อส่งทีมโปรดักชันของศิลปินกลับไปทีมงานดูจะชอบน้องมากเพราะคุยกันยาว
การได้มานั่งตรงนี้ทำให้ผมเห็นเื้ัเยอะมากๆ มีทีมงานหลายร้อยคนที่อยู่เื้ัคอยทำหน้าที่ต่าง ๆการจะทำคอนเสิร์ตครั้งหนึ่งได้มันสุดยอดจริง ๆ
“ขอโทษครับคุณเรากำลังจะปิดไฟแล้วยังไม่กลับหรอครับ” สตาฟคนหนึ่งเดินมาบอกกับผม
“เอ่อ ผมรอน้องเลิกงานครับ”ไม่รู้ว่าจะต้องตอบอะไรเพราะตอนนี้พี่ซีเคียวคนที่ยืนคุยเล่นกับผมก็หายไปทำหน้าที่แล้ว
“อ้อ นี่คีย์ใช่มั้ย มา ๆ มารอด้านใน พี่ชื่อใหม่”เพราะเดินตามมากับพี่ใหม่ทำให้เขาผ่านการตรวจทุกประตูเข้ามาได้จนถึงห้องพักของทีมงานโปรดักชัน
“อยากดูเดินดูได้นะแค่ต้องระวังตอนเขายทรัสต์ไฟหรือขนของกันล่ะ เอานี่ห้อยคอไว้”เขารับป้ายห้อยคอมาใส่ด้านหลังเวทีที่เขาเพิ่งสนุกกับมันไปเต็มไปด้วยสายไฟและกล่องอุปกรณ์มากมายเรียงรายกันอยู่เต็มไปหมด
“พี่ใหม่ หนูหาผ้าขนหนูไม่เจอ”สตาฟผู้หญิงวิ่งเข้ามาหา
“อ้าวขาดกี่ผืน”
“เสตจขาดไปห้าผืนค่ะพี่”
“ให้ผมช่วยมั้ยครับ”ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เขาพูดไปแบบนั้นแต่ตอนนี้เขากำลังเดินเลาะอยู่ที่ขอบเวทีและโซนทางเดินหาผ้าขนหนูสีขาวที่ศิลปินใช้ซับเหงื่อแล้วโยนไว้เขาไม่รู้ตัวหรอกว่าการหาในครั้งนี้จะทำให้เขาจำและเมื่อได้เป็ศิลปินแล้วเขาจะไม่โยนผ้าขนหนูมั่วเด็ดขาดนิสัยนี้ยังติดไปยังเมมเบอร์คนอื่นของวงเลยกลายเป็วงที่ทำให้สตาฟรักและเอ็นดูในการวางตัวกับทีมงานสุด ๆ
หลังจากเดินหาอยู่เกือบสิบห้านาทีในที่สุดก็เจอจนครบเขาหาเจอไปสองผืนส่วนพี่สตาฟเจอสามผืน เขาก็เดินกลับมาที่ห้องพัก
“พี่คีย์รอเนย์เดี๋ยวเดียวนะเนย์ทำเื่เบิกเงินให้ทีมก่อน” ในห้องเขาเห็นน้องกำลังนั่งเซ็นเอกสารอยู่
เวลาเที่ยงคืนสี่สิบห้าเนย์ก็เก็บของใส่กระเป๋า
“พี่ใหม่เนย์กลับก่อนนะ พี่ ๆ สวัสดีครับ”น้องลาทุกคนในห้องก่อนจะเดินมาหาผม
“กลับกันครับ”น้องเดินนำออกมาซึ่งระหว่างทางก็โดนเกือบทุกคนทัก
“ทำไมต้องรีบเก็บของกันล่ะ”เขาถามเพราะถึงตอนที่เราเดินออกมาก็ยังมีอีกหลายทีมเก็บของกันอยู่
“ต้องเก็บให้เสร็จคืนนี้ไม่งั้นสถานที่จะถูกชาร์ตค่าเช่าอีกวันหนึ่งครับแต่เดี๋ยวก็เสร็จกันแล้ววันนี้ถือว่าทำเวลาเร็วอยู่”ทำงานกันดึกแบบนี้ปกติทีมโปรดักชันที่จะต้องอยู่เคลียร์ร์พื้นที่ก็จะได้หยุดกันในวันพรุ่งนี้สำหรับคนที่ทำงานในบริษัทน่ะนะส่วนผมโชคดีที่พรุ่งนี้ไม่มีเรียนไม่งั้นคงต้องไปนั่งหลับในคลาสให้อาจารย์งอนอีกแน่ๆ
“หิวอะไรมั้ย”
“เนย์มีแซนด์วิชกลับมาพี่คีย์จะทานด้วยกันมั้ย”น้องหยิบกล่องแซนด์วิชออกมาประมาณสามกล่องคงเป็ของทีมงาน
“ได้ พรุ่งนี้มีเรียนหรือเปล่า พ่อกับแม่จะเข้าไปที่บ้านเราเลยให้พี่พาไป”
“ไม่มีครับแต่เนย์น่าจะตื่นสายหน่อยนะครับ”เป็เื่ธรรมดาของเขาที่เมื่อจบงานก็จะเป็วันที่ได้พักทั้งร่างกายและสมองที่ถูกใช้งานมาค่อนข้างหนักยังดีที่คอนเสิร์ตนี้ไม่ได้เลิกเช้าขนาดนั้น
“ทำงานแบบนี้แล้วไปเรียนไหวหรอ” พี่คีย์ถามขึ้น
“ก็มีที่ไม่ไหวบ้างครับ วันนั้นก็โทรลาเอาแต่ผมไม่ได้รับทุกงานส่วนใหญ่จะเช็กกับอาจารย์แล้วว่า่นั้นงานเยอะหรือว่ามีสอบเก็บคะแนนอะไรมั้ยเนย์ก็คิดเื่สอบจบอยู่นะ ว่าจะคุยกับพี่คีย์นี่แหละว่าต้องทำเื่ยังไงบ้าง”
“ทำเื่ไม่ยากหรอกแต่ต้องลงพวกวิชาบังคับที่ต้องเก็บให้ครบก่อนนะ”
“เื่นั้นไม่มีปัญหาครับเนย์ลงเรียนเกินทุกเทอม แต่เดี๋ยวคงต้องมาดูว่าขาดวิชาอะไรมั้ย”
“เดี๋ยวดูให้ก็ได้”คุยกันไม่ถึงสิบนาทีก็มาถึงคอนโด
“ขอบคุณครับ งั้นเนย์ไปนอนก่อนพรุ่งนี้ถ้าเที่ยงแล้วเนย์ยังไม่ตื่นต้องรบกวนพี่คีย์มาปลุกด้วยนะครับ”เพราะวันหยุดคือการพักผ่อนดังนั้นส่วนใหญ่เนย์จะไม่ตั้งนาฬิกาปลุกปล่อยให้ร่างกายได้พักเต็มที่และจะตื่นขึ้นมาเอง
คีย์ตื่นขึ้นมาตอนเก้าโมงกว่าเมื่อคืนหลังจากแยกย้ายกันเข้าห้องแล้ว เขานั่งเขียนเพลงใหม่ที่ได้ไอเดียจากคอนเสิร์ตอยู่ครู่ใหญ่ถึงได้ไปอาบน้ำนอนวันนี้เลยตื่นสายหน่อยแต่ถึงจะสายก็ดูเหมือนว่าจะเช้ากว่าอีกคนที่ยังคงไร้เสียงเล็ดลอดออกมาจากห้องนอน
คีย์ตื่นมากดเครื่องทำกาแฟก่อนจะเข้าไปจัดการตัวเองแล้วค่อยออกมานั่งจิบกาแฟพร้อมกับนั่งกรอกใบสมัครคลาสเรียนเต้นและการแสดงที่เคยหาไว้เขาเลือกมาสามที่ มีหนึ่งแห่งที่เป็สถาบันรับสอนศิลปินและไอดอลโดยเฉพาะมีคลาสเรียนแบบครบวงจรทั้งร้อง เต้น การแสดง หรือแม่แต่วิชาบุคลิกภาพเพื่อผลิตดาราและศิลปินป้อนให้กับค่ายเพลงหรือเอเจนซี่ชื่อดังในประเทศคิดว่าคงลองเข้าไปดูที่นี่ก่อน
แกร๊ก
เสียงเปิดประตูห้องนอนอีกฝั่งดังขึ้นทำให้คีย์ละสายตาจากแท็บเล็ตของตน
“หาว ดีคับ” เนย์เดินออกมาในชุดนอนตายังไม่เปิดดี ผมก็ยุ่งเหยิงจนคีย์หัวเราะ
“หิวหรือเปล่าเอาโกโก้รองท้องสักหน่อยมั้ยเพิ่งสิบโมงเอง”
เนย์พยักหัวหงึก ๆตอบรับก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป
คีย์ชงโกโก้ร้อนพร้อมกับอบครัวซองให้หนึ่งชิ้นเสียงเตาอบดังขึ้นพร้อมกับเนย์ที่เดินออกมาในชุดใหม่และหน้าตาที่สดใส
“ขอบคุณครับ”เนย์นั่งลงบนที่ประจำตรงไอร์แลนด์กลางห้อง
“เดี๋ยวผมจะมีงานละครเวทีจากต่างประเทศ อาจจะไม่ได้เข้าเรียนยาวเป็เดือนเลยต้องรบกวนให้พี่คีย์ช่วยดูเื่สอบจบแล้วล่ะครับ”
“ได้สิเดี๋ยวเราเปิดรายวิชาทั้งหมดให้พี่ดูแล้วกัน
3K
