21 | ไอ้หัวขโมย
ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอกัน และยิ่งไม่นึกฝันมาก่อนว่าจะได้เจอในสภาพแบบนี้ เพลงพนัสรู้สึกราวกับลมหายใจขาดห้วงไปเมื่อตระหนักว่าเขาอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อมถึง ใกล้เสียจนได้กลิ่นกายหอมเย็นจากร่างหนาแข็งแกร่งสมกับเป็นักยูโด
หญิงสาวเค้นสมองคิดหาคำพูดดี ๆ มาเอื้อนเอ่ย ควรเริ่มจากแนะนำตัวก่อนหรือเปล่า หรือยังไงดี แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เธออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวกับกางเกงขายาวสีดำ หน้าไม่ได้แต่ง คิ้วไม่ได้เขียน ผมหรือก็มัดรวบหางม้ายัดใส่ในหมวกแก๊ปไว้ลวก ๆ ยังกับทอมบอย หาความสวยงามไม่ได้
ไม่...ไม่พร้อม เธอยังไม่พร้อมเจอเขา เฟิสต์อิมเพรสชันไม่เกิดแน่นอน หรือถ้าเกิดก็ต้องเป็ความทรงจำขี้ริ้วขี้เหร่สำหรับเขาแน่ ๆ
หญิงสาวออกแรงดึงถุงผ้าของเธอเพื่อรีบออกไปจากที่นี่ ทว่า...เขาดึงกลับ ยึดไว้แน่น
“ไอ้หัวขโมย”
เพลงพนัสเบิกตากว้าง เมื่อกี้เขาว่ายังไงนะ...
“ไอ้ขโมย โผล่หัวออกมาแล้วสินะ”
สิ้นเสียงเข้มนั้น คนตรงหน้าก็โผพรวดเข้ามาราวกับสิงโตตะครุบเหยื่อ เพลงพนัสใเกินกว่าจะกรีดร้อง รีบก้มหลบหลังตะกร้า คว้าเอากล่องแถวนั้นมากันตัวไว้ ชายหนุ่มคว้ากล่องพวกนั้นโยนทิ้งข้างหลังเสียงดังตึงตัง
หญิงสาวกระถดถอยหลังจนชนเข้ากับตู้ข้างหลัง ขว้างปาสิ่งของซึ่งไม่รู้ว่าเป็อะไรต่อมิอะไรบ้างขวางทางไว้ก่อน ชัชแสนย์ยกมือปัดป้อง แต่ก็สามารถลุกขึ้นยืนได้เต็มความสูง แสงจากหน้าต่างส่องมา เงาจากร่างสูงใหญ่ดำทะมึนทอดทับลงมาบนตัวเธอ
เพลงพนัสรีบลุกแล้วถอยหนีอย่างหวาดกลัว มือสั่น ๆ คว้าเอาถุงผ้ามาคล้องกับแขน กอดไว้อย่างหวงแหน ชายหนุ่มย่างสามขุมเข้ามา เธอจับจ้องไม่วางตา ถอยจนชนเข้ากับตู้ใบหนึ่งอย่างจัง บนนั้นมีลังวางอยู่ เสียงแก้วในลังกระทบกันดังเคล้ง เขาก้าวเข้ามาอีกอย่างเอาเื่ ความใทำให้เธอผลักลังไปข้างหน้าเพื่อขวางไว้ ลังร่วงลงพื้นเกิดเสียงแก้วแตกสนั่น น้ำไหลนอง นี่คงเป็ลังน้ำอัดลมนั่นเอง หญิงสาวอ้าปากค้าง อย่าบอกนะว่าเป็น้ำเขียวน้ำแดงที่เคยซื้อให้ทอรุ้ง
ดวงตาเข้มวาววับจับจ้องมาที่เธอ ไม่ต่างกับผู้ล่ามองเหยื่ออันโอชะ เพลงพนัสขยับจะโบกมือห้ามเขาเข้ามากลัวว่าจะเหยียบเศษแก้วเข้า แต่ก็ไม่กล้าพูดคำใดให้พ้นริมฝีปาก หญิงสาวละล้าละลังชั่วครู่ก่อนวิ่งหนีออกมาจากหลังเคาน์เตอร์
ฉับพลันนั้นเอง ชัชแสนย์ก็ะโข้ามเคาน์เตอร์ออกมาดักหน้า ตวาดดังลั่น
“หยุด!”
หญิงสาวใจนถอยกรูด มองซ้ายขวาหาทางหนีทีไล่ก็ไม่เจอ เขาก้าวยาวต้อนเข้ามาอีก ทำให้เธอต้องถอยหนีจนกลับมาจนมุมที่หลังเคาน์เตอร์อีกครั้ง จะหนีต่อไปก็ไม่ได้เพราะตรงนี้เศษขวดแก้วร่วงอยู่เต็มไปหมด เพลงพนัสมือสั่นใจสั่น พลันสะดุดกองสิ่งของระเกะระกะจนล้มลงไปกับพื้น
ชัชแสนย์ฉวยโอกาสนั้นจะลงมาคร่อมจับตัวเธอไว้ แต่หญิงสาวกำของบางสิ่งขึ้นมาได้ จึงยื่นชี้ส่ง ๆ ไปตรงหน้าเพื่อป้องกันตัว
มีด!
หญิงสาวอ้าปากค้าง ไม่นึกเลยว่าของยาว ๆ ที่บังเอิญคว้ามาได้จะเป็มีด ไหนทอรุ้งเคยบอกว่าที่ยูโดซันไม่มีครัว แล้วมีดมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง ชัชแสนย์ผงะไป แต่ดวงตาคมคู่นั้นไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับส่องประกายกล้าขึ้นเป็ทวีคูณ
เพลงพนัสพยายามอย่างยิ่งไม่ให้มือที่กำด้ามมีดสั่น แม้ว่าปากคอจะสั่นไปหมด ลุกขึ้นเดินเข้าหาเขาช้า ๆ ซึ่งชายหนุ่มก็ยอมถอยแต่โดยดี แต่สองมือของเขาที่ยกขึ้นมาเล็กน้อยคล้ายจะตั้งการ์ดนั้น มันน่ากลัวยิ่งกว่ามีดในมือเธอเป็ไหน ๆ
นักยูโดสายน้ำตาลปลายดำ กับไอ้โจรมือมีดกระจอก ๆ ใครจะต้องกลัวใครกันแน่เล่า...
เธอกับเขาคุมเชิงกันอยู่ครู่หนึ่ง ครั้นก้าวจนพ้นเคาน์เตอร์แล้ว เพลงพนัสก็ปามีดทิ้ง หันหลังกลับ ออกตัววิ่งอ้าวไปทางประตูสุดชีวิต
“หยุดนะ! บอกให้หยุด!”
เสียงห้าวตวาดกร้าว แล้วเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้ากวดไล่หลังมา หญิงสาวไม่หันกลับไปมองแม้แต่น้อย ออกวิ่งฝ่าความมืดสลัวไปยังบันไดหนีไฟ กระโจนลงทีละสามขั้นจนถึงชั้นล่าง แล้ววิ่งเลี้ยวไปตามทางเดินในอาคารจนทะลุออกตรอกข้างหลังอันเหม็นอับ มืดสลัวเลือนราง
เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ใกล้เข้ามาอีก ยิ่งผลักให้เธอต้องหนีเอาตัวรอด หญิงสาวพยายามหลบเข้าไปในเงามืดหวังจะใช้ความมืดมิดช่วยอำพราง แต่ลืมไปว่ายิ่งมืด ยิ่งแคบเท่าไร มันก็ยิ่งไกลจากทางออกถนนใหญ่มากเท่านั้น และชัชแสนย์เป็เ้าถิ่น ย่อมรู้จักแถวนี้ดีกว่าเธอ
แต่กว่าจะคิดได้ก็สายไปเสียแล้ว เพราะตอนนี้หญิงสาวเจอเข้ากับประตูลวดตาข่ายขนาดใหญ่ขวางหน้า คล้องโซ่ไว้แ่า ข้างซ้ายขวาเป็กำแพง ปีนก็ไม่ได้
“ยอมให้จับซะ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว” เงาดำทะมึนของชายหนุ่มสืบเท้าเข้ามา “ข้างหลังแกเป็ทางตัน ยังไงก็หนีไม่พ้น”
เพลงพนัสกัดริมฝีปากครุ่นคิด ความหอมหวานของทอฟฟี่กลิ่นทุเรียนที่หยิบกินเมื่อครู่ยังซ่านอยู่ในปาก แต่ไม่ได้ทำให้สมองคลายความตึงเครียดลงเลย หรือเธอจะยอมบอกเขาตามตรงดีล่ะว่าเป็เพื่อนของทอรุ้ง เป็ลูกไม้ ผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาเองก็รู้จัก
ไม่ได้...ตอนนี้เธอกลายเป็ไอ้หัวขโมยมือมีดในสายตาเขาไปซะแล้ว หากยอมให้จับแล้วสารภาพว่าเป็ลูกไม้ คนในแชตตอนสามทุ่มนั่น ก็ยิ่งเป็การทำร้ายตัวเอง ทำลายความไว้วางใจที่เขาแทบไม่มีให้อยู่แล้วจนขาดสะบั้น
ดังนั้น...มีทางเดียวคือต้องหนี ต้องหนีให้ได้!
หญิงสาวหันขวับซ้ายขวาหาตัวช่วย โชคดีที่บังเอิญมีท่อแป๊บเหล็กวางพิงถังขยะเน่าเหม็นอยู่ เธอคว้ามากำแน่นด้วยสองมือ ชี้ปลายไปตรงหน้าเขา
ชัชแสนย์ก้มศีรษะเล็กน้อย ดวงตาเข้มจับจ้องปลายท่อสลับกับหน้าของเธอ
“วางมันซะ ถ้าไม่อยากตาย”
เพลงพนัสหอบหายใจ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แต่มาถึงขั้นนี้แล้วก็คงต้องเสี่ยง เมื่อกี้ยังใช้มีดขู่เขาได้สำเร็จเลย ครั้งนี้ต้องทำได้เหมือนกันสิ หญิงสาวกวัดแกว่งท่อไปมา แน่นอนว่าเธอจะไม่ฟาดเขา ไม่มีทางทำร้ายเขาแน่ ๆ
ชัชแสนย์ขยับหลบหลีก และทันทีที่เขาถอยไปอีกก้าวหนึ่ง หญิงสาวก็ขว้างท่อแป๊บใส่พื้นแถวปลายเท้าเขาอย่างแรง เสียงดังเคล้งกังวานก้องบาดลึก ชายหนุ่มชักเท้าหลบอย่างว่องไว ฉับพลันนั้นหญิงสาวก็กัดฟันวิ่งฝ่าออกไปด้วยความเร็วสุดฝีเท้า
ชั่วพริบตานั้น ชายหนุ่มเอื้อมคว้าร่างเธอไว้แต่ไม่สำเร็จจึงออกวิ่งกวดตาม จนกระทั่งคว้าถุงผ้าที่สะพายอยู่บนไหล่ไว้ได้ กลายเป็กระชากร่างหญิงสาวให้หันไป เพลงพนัสกระตุกถุงผ้ากลับสุดแรงแต่ก็ไม่เป็ผล พอเขาออกแรงยื้อแย่งไปอีกที ร่างของเธอก็แทบปลิวเข้าไปหา
จังหวะที่หญิงสาวเซถลาเข้าไปนั้นเอง ชายหนุ่มก็เคลื่อนเข้ามาประชิดตัว ลำแขนของเธอถูกเขายึดไว้แน่น แล้วในเสี้ยววินาทีต่อมา ทั้งร่างของเธอก็ลอยหวือเหนือพื้นขึ้นมาอยู่บนแผ่นหลังของเขา เพลงพนัสรู้ได้ในทันทีว่านี่คือการทุ่ม การทุ่มตามแบบฉบับกีฬายูโดที่เธอกลัวจนขึ้นสมอง และตอนนี้เธอก็กำลังเสียท่าถูกเขาจับทุ่มเข้าให้แล้ว
ความหวาดกลัวสุดสะพรึงแล่นมาจับขั้วหัวใจ หญิงสาวหวีดร้องสุดเสียงด้วยความใสุดขีด
ทว่าทุกอย่างกลับตาลปัตร เสี้ยววินาทีต่อมากลับกลายเป็ว่า ชัชแสนย์พลิกตัวมาหา รวบแขนทั้งสองข้างของเธอไว้เหมือนกอดรัด แล้วทิ้งร่างหนาอันบึกบึนแข็งแกร่งร่วงลงสู่พื้นถนนคอนกรีตกลางตรอกเหม็นสกปรกในลักษณะนอนหงาย
เพลงพนัสซึ่งเบียดกายอยู่ในอ้อมกอดนั้นล้มคว่ำทับอยู่บนแผงอกของชายหนุ่ม แรงกระแทกทำให้ริมฝีปากของเธอเผลอจุมพิตเข้ากับริมฝีปากอุ่นชื้นของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ
หญิงสาวใจนเกือบลืมหายใจ ใเสียยิ่งกว่าตอนจะถูกจับทุ่มเมื่อครู่อีก ส่วนคนที่อยู่ใต้ร่างเธอนั้น บัดนี้เบิกตากว้าง จ้องตาเธออย่างตกตะลึงไม่ต่างกัน
ต่างฝ่ายต่างจ้องตากันอยู่อย่างนั้นอึดใจหนึ่ง และเป็เพลงพนัสที่ตั้งตัวได้ก่อนจึงรีบอาศัยจังหวะที่เขายังอึ้งอยู่ คว้าถุงผ้าซึ่งหล่นกองอยู่ใกล้ ๆ วิ่งหนีสุดชีวิต ซ่อนกายหนีหายไปในซอกหลืบแห่งความมืดมิดอย่างรวดเร็ว
***ลง 60% ของเื่ หลังจากนั้นจะเปิดพรีออเดอร์เล่ม+อีบุ๊กค่ะ ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ***
เจอกันแล้ว เจอกันแล้ว ^^ ปัดโถ่ว ตามจีบแทบตาย สุดท้ายพอได้เจอกันกลับต้องโกยอ้าว วิ่งหนีไฟลุก
แต่ก็นะ ทุ่มฉันเถอะที่รัก อิอิ เขียนเื่ยูโดทั้งที นางเอกไม่โดนพระเอกจับทุ่มจะเป็ไปได้ยังงั้ยยยย!
2K
![แด่รักและคำสาป[มีE-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1704269535_68898629.webp)
![[จบ] กลับมาง้อคุณสามีในยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1712808167_76326715.webp)
