หลังจากฟังรายละเอียดสินค้าที่อาไป๋แจ้งลุงถังก็นำลูกคิดมาคิดเงินแจ้งราคาสินค้าต่างๆให้กับเธอคุณอาและพี่ชายหลิวหยางทราบ
กุ้ง 7 โล =70 หยวน
ปลา 40 โล = 200 หยวน
สละ 100 โล = 700 หยวน
สับปะรด 80 โล = 400 หยวน
รวมเป็เงิน 1,370 หยวน เมื่อคิดเงินเสร็จเรียบร้อยแล้วลุงถังก็นำเงินส่งให้กับเธอเป็ธนบัตร 100 หยวน 13 ใบและถุงเงินอีก 70 หยวน เธอรับเงินมาและหันกลับไปมองที่อาและพี่ชายที่ยืนอยู่นิ่งแข็งค้างไปแล้วั้แ่ได้ยินราคา
"อาคะพี่หลิวหยางจะเป็คนเก็บเงินกันเองหรือจะให้หนูเป็คนเก็บคะ" เมื่อเธอถามขึ้นทั้งคู่ก็ส่ายหัวแล้วบอกว่าให้เธอเป็คนเก็บเงินเองจะดีกว่าเพราะว่าทั้งสองไม่กล้าถือเงินเยอะขนาดนั้น
หลังจากตกลงกับทั้งสองได้แล้วเธอก็หันกลับมาคุยกับลุงถังสอบถามว่า้าให้เธอนำวัตถุดิบมาส่งอีกครั้งเมื่อไหร่ จำนวนที่้ามากน้อยแค่ไหน สรุปได้ว่าให้นำสินค้ามาส่งทุกๆ 2 วันปริมาณเท่าเดิมก่อนจะเพิ่มลดยังไงจะแจ้งในครั้งหน้า
หลังจากกล่าวลาลุงถังเรียบร้อยแล้วเธอก็พาทั้งสองคนไปซื้อของช้อปปิ้งตามสิ่งที่เธออยากซื้อให้ครอบครัวนี้
"ไปค่ะ อาอู๋เหวินพี่หลิวหยางเราไปช้อปปิ้งกันดีกว่า"
"ช็อป ปิง คืออะไรหรออาเหมย"
"ไม่ใช่ ช็อป ปิง ค่ะ ช้อปปิ้ง หมายถึงซื้อของค่ะ เป็ภาษาอังกฤษของพวกต่างชาติค่ะ"
"อ๋อ? แต่อาว่าแล้วรีบกลับบ้านกันดีกว่าถุงเงินเยอะขนาดนี้มันอันตรายนะอาเหมยอาใจไม่ดีเลยกลัวเงินหาย"
"ไม่มีใครรู้หรอกค่ะว่าเรามีเงิน เหมยอยากซื้อเสื้อผ้า ผ้าห่มที่นอนใหม่ให้กับทุกคน แล้วก็ซื้อเนื้อไปฉลองกับรายได้ก้อนแรกของครอบครัวเราจากการค้าขายค่ะ"
"แต่ว่ามันอันตรายนะ อาหลิวช่วยพ่อพูดกับน้องหน่อยสิ"
"แต่ผมเห็นด้วยกับน้องเหมยนะพ่อ ไม่มีใครรู้หรอกว่าเรามีเงินดูเราแต่งตัวกันสิ ถ้ารีบซื้อก็รีบกลับไม่น่าจะเป็อะไรมั้ง"
"ได้ค่ะเดี๋ยวเหมยรีบดูรีบซื้อได้รีบกลับค่ะ อาคะถ้าเรามีเงินเราต้องใช้ซื้อของที่จำเป็กับเราถ้าเก็บเงินไว้ไม่ใช้เราจะหามาทำไมล่ะคะ"
หลังจากเธอโน้มน้าวอาของเธอได้แล้วเธอก็เดินนำทั้งสองเข้าร้านเสื้อผ้าสั่งซื้อเสื้อผ้าสำเร็จรูปให้กับทุกคนอย่างละ 2 ชุด
"เถ้าแก่คะ ที่ร้านมีผ้าห่มกับที่นอนขายหรือเปล่าคะ"
"มีจะมีหนูจะเอากี่ชุดจ๊ะ"
"หนูเอาทั้งหมด 6 ชุดเลยค่ะ รวมกับเธอเสื้อผ้าอย่างละ 2 ชุดที่สั่งไปก่อนหน้าเป็เงินเท่าไหร่คะ"
"ทั้งหมดอยู่ที่ 50 หยวนพอดีจ๊ะ"
"นี่ค่ะ 50 หยวนเดี๋ยวรบกวนนำของไปใส่ไว้ที่รถลากด้วยนะคะ"
"ทำไมซื้อเยอะเกินไปไหม ของที่มีอยู่มันก็ยังพอใช้ได้อยู่นะ" อู๋เหวินอดใกับของที่เหมยอิงซื้อไม่ได้ ตั้ง 50 หยวนน่ะปกติ 50 หยวนเนี่ยคือรายได้ทั้งปีของครอบครัวเลยนะ
"ไม่เป็ไรหรอกค่ะของมันต้องใช้ ตรงนี้เรียบร้อยแล้วเดี๋ยวเราไปดูซื้อข้าว ซื้อแป้ง หมู แล้วก็เครื่องปรุง เราจะได้กลับบ้านกันเลยนะคะ" เธอพูดเสร็จก็เดินนำไปสั่งซื้อข้าวสารเครื่องปรุงเป็เงิน 20 หยวน เราก็เดินต่อไปซื้อหมูอีก 10 หยวนเพื่อไปเตรียมทำอาหารเย็นนี้ พร้อมทั้งซื้อซาลาเปาไส้เนื้อเพื่อไปกินระหว่างเดินทางกลับด้วย
"ไปค่ะซื้อของเรียบร้อยแล้วแล้วกลับบ้านกันดีกว่า"เธอพูดขึ้นหลังจากช้อปปิ้งเสร็จแล้ว พอเธอหันมาดูรถลากทั้ง 2 คันก็เต็มไปด้วยของที่เธอซื้อมากมายเยอะกว่าขามาอีก
"เหมยขอโทษค่ะซื้อเพลินไปหน่อยเอากลับกันไหวไหมคะ^_^" เธอคิดว่าเธอซื้อไปแค่นิดเดียวเองนะเนี่ยทำไมมันเยอะขนาดนี้ละ
"อาคะเหมยว่าเราซื้อรถมือสองไว้ใช้ที่บ้านกันไหมคะเพราะเดี๋ยวเราก็ต้องเอาของมาส่งทุกๆ 2 วันอยู่แล้วถ้ามีไว้ใช้ก็จะได้สะดวกในการเดินทาง ของมันต้องมีนะค่ะอา" เธอพูดขึ้นระหว่างการเดินทางกลับบ้าน
"เอาไว้ก่อนแล้วกันนะอาเหมย ไปปรึกษาที่บ้านก่อนเถอะราคามันไม่ใช่ถูกๆนะแค่จักรยานคันหนึ่งก็ 200-300 หยวนแล้วนับประสาอะไรกับรถยนต์ถึงจะเป็มือสองก็เถอะราคาก็น่าจะอยู่ที่ประมาณ 7,000-10,000 หยวนเลยนะ"
ขากลับบ้านเธอใช้เวลาเดินทางเกือบ 1 ชั่วยามน่ะ มากกว่าขาไปเกือบเท่าตัวนะ เมื่อกลับเข้ามาในเขตหมู่บ้านแล้วเป็่เวลายามเว่ยซึ่งคนในหมู่บ้านส่วนใหญ่ยังเกี่ยวข้าวกันไม่เสร็จจึงทำให้ไม่มีใครเห็นของที่พวกเธอขนเข้ามา
1K
