ARC I: Sand and Grass
บทที่ 5: หลบหนี
ณ เมือง Zharet ก่อนย่ำรุ่ง พร้อมบรรยากาศอันเงียบกริบ เคล้าด้วยหมอกบางๆกับอากาศที่ยังเย็นเยือก และแม้ว่าจะใกล้เช้า แต่ความสว่างไสวของถนนเส้นนี้ที่ย่านโคมแดง ยังคงไม่ยอมหลับ ราวกับว่าจะไม่อนุญาตให้ความมืดนั้นเลือนหาย
"Liora ตื่นได้แล้ว เราต้องไปจากที่นี่แล้ว"
Edrin ปลุกเธอ เพื่อเตรียมพร้อมในการหลบหนี ก่อนที่พระอาทิตย์จะขึ้น
ทั้งสามคนเตรียมพร้อม สำหรับออกเดินทางเพื่อหลบหนีจากเมือง Zharet โดยมีแผนคือ การขึ้นเหนือข้ามไปยังป่า Elder Woods ซึ่งเต็มไปด้วยไม้แอชโบราณขึ้นปกคลุมทั่วทั้งผืนป่า
หลังเตรียมตัวเสร็จ ทั้งสามคนก็พร้อมที่จะออกเดินทาง Madam Serayne ได้เข้ามาพูดคุยด้วยเป็ครั้งสุดท้าย
"สำหรับพวกเ้าทั้งสองคน หากเป็ไปได้ข้าไม่ขอพบพวกเ้าอีก..."
เธอกล่าวกับ Edrin และ Rowan ด้วยน้ำเสียงที่จริงจังและดุดัน จากนั้นจึงได้ค่อยโน้มตัวลงมาให้อยู่ในระดับเดียวกันกับ Liora ก่อนพูดกับเธอว่า
"ส่วนเ้า...หนูน้อย ข้าขอให้เ้าโชคดี และดูแลพวกผู้ใหญ่สองคนนี้ อย่าให้ไปก่อเื่ที่ไหนอีกละ"
"ขอบคุณค่ะมาดามใจดี...หนูจะดูแลพวกเขาเอง วางใจได้เลย"
เธอยิ้มให้ Madam Serayne อย่างอบอุ่น ก่อนที่กล่าวต่อว่า
"ไปกันได้แล้วค่ะ พี่ Edrin ลุง Rowan"
Liora หันไปหาทั้งสอง และเดินลงบันไดไปก่อน จากนั้น Rowan จึงได้เดินตามเธอไป Edrin เดินออกมาเป็สุดท้าย ก่อนลงบันไดเขากล่าวกับ Madam Serayne อีกครั้งว่า
"ข้าขอบคุณสำหรับที่ซ่อน"
"ไม่ต้องขอบคุณ...หนี้ที่ติดค้างถือว่าได้รับการชำระแล้วจงรีบไปเสีย ก่อนที่พวกมันจะแห่กันมาที่นี่...โชคดี"
ทั้งสามคนเดินทางมุ่งสู่ประตูเมืองทิศเหนือ โดยรูปแบบการเดินนั้น Edrin จะเดินนำอยู่ข้างหน้า เ้าหนู Liora อยู่ตรงกลาง และปิดท้ายด้วย Rowan บรรยากาศในตอนย่ำรุ่ง เมื่อพ้นย่านโคมแดงออกมาแล้วนั้น เหมือนกับว่าเมือง Zharet ยังคงไม่ตื่น อีกทั้งมันเงียบและวังเวงอย่างประหลาด แม้แต่ Edrin ที่ชินชากับความเงียบนั้นยังรู้สึกได้ว่ามันไม่ปกติ
"ข้ารู้สึกว่ามันเงียบเกินไป...มันไม่ควรจะเป็แบบนี้"
Edrin กล่าวพรางสังหรณ์ใจไม่ดี
"เ้าอาจจะคิดมากเกินไป มันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้...หรือไม่เ้าก็อาจจะนอนไม่พอ"
"แน่นอนสิคะ พี่ Edrin น่าจะนอนไม่พอเพราะว่า ลุง Rowan นอนคำรามเสียงดังมากกกก"
Liora กล่าวแทรกขึ้นมา พรางแหย่ Rowan อย่างไม่ประสา
"เ้าหลับเป็คนแรกเ้าจะรู้อะไรเล่า ฮ่าฮ่าฮ่า...ยังไงซะเ้าก็ไม่มีหลักฐานหรอกแม่หนูน้อย"
"เดี๋ยว...เบาเสียงก่อน"
Edrin พูดแทรกขึ้นมา
"เ้าเห็นไหม ตรงหน้าประตูมีพวกมันเฝ้าอยู่"
Edrin พูด แล้วชี้ไปยังจุดนั้น ทันทีที่ Rowan มองไปเห็น เขาก็ตอบกลับมาว่า
"ประมาณสาม ข้าคิดว่าข้าเอาอยู่"
Rowan พูดขึ้นด้วยความมั่นใจ
"Rowan เ้าคิดจะทำอะไร...ข้าคิดว่าเราไม่ควรลงมือ"
Edrin แย้งเขา ก่อนที่ Rowan จะเถียงกลับมาในทันใด
"ข้าว่านี่เป็โอกาสดีของเรา...พวกมันมีแค่สาม ข้าเป็คนเบนความสนใจ"
Rowan หยุดพูด แล้วชี้ไปตรงม้าที่ถูกผูกไว้ สามตัว ไม่ไกลจากพวกมันนัก
"และเราจะมีม้า...ถ้าเ้าเป็คนชิงมันมาได้"
Rowan อธิบายแผนของเขาให้ Edrin ฟัง
"แต่ข้าสังหรณ์ใจไม่ดี...พวกมันไม่ควรหละหลวมโดยการเฝ้าหน้าประตูเพียงแค่สามคน"
Edrin ยังคงยืนยันความรู้สึกเดิม ในขณะที่ Rowan ตอบกลับมาว่า
"นี่แหละโอกาสเพื่อนเอ๋ย...ตามแผนข้า เ้าไปเอาม้าส่วนข้าไปเบี่ยงเบนความสนใจพวกมัน"
เมื่อพูดจบเพียงไม่กี่อึดใจ Rowan ก็ลุกขึ้นรี่ไปทางประตูทันที
"ไอ้พวกกระจอก ข้าอยู่นี่แล้ว...มาจับข้าสิโว้ย"
เขาเริ่มแผนการเบี่ยงเบนความสนใจ ทิ้งให้ Edrin และ Liora อยู่ในความงุนงง
"เอ่อ...ทำไมลุง Rowan ะโเสียงดังใส่คนใจร้ายพวกนั้นแล้ว...พวกเขาทำท่างงๆคะ"
Liora ถาม Edrin ด้วยความสงสัย
"ข้าคิดว่าพวกนั้นคงจำ Rowan ไม่ได้น่ะ...เพราะคนที่สร้างเื่ให้กับพวกมันส่วนใหญ่จะเป็ข้า"
Edrin บอกกับ Liora ต่อว่า
"เ้าเดินตามข้าอย่าให้ห่าง...เข้าใจไหม"
พร้อมจับไปที่ไหล่เล็กๆของเด็กสาว เธอพยักหน้าตอบ แล้วพูดว่า
"เข้าใจแล้วค่ะ"
หลังจากนั้น Edrin วิ่งนำไปข้างหน้า ตรงดิ่งไปยังม้าที่ผูกอยู่ เขาเหลือบไปเห็น Rowan ที่กำลังะโใส่พวกมันยังไม่ลดละ
"ได้...ถ้าเป็เช่นนี้ข้าคงต้องใช้ไม้ตาย"
Rowan พูดกับตัวเอง เมื่อรู้ว่าความพยายามไร้ผล เขาวิ่งปรี่เข้าไปหาพวกมัน เขาจัดการพวกมันทั้งสาม อย่างไม่ยากเย็นนัก
"เร็วเข้า! ข้าได้ม้ามาแล้ว"
Edrin ะโไล่หลัง พร้อมควบม้ามาหา Rowan ตัวหนึ่งเขาขี่มันโดยมี Liora นั่งอยู่ด้านหน้า อีกตัวหนึ่งเขาจูงเชือกมัน ให้วิ่งตามมา เพื่อเป็ม้าของ Rowan
"ฮึบ..ย้า.. ได้ล่ะ!"
Rowan กะจังหวะะโขึ้นขี่ม้าอีกตัวอย่างลื่นไหล ราวกับว่าครั้งนึงเขาเคยเป็ทหารม้าชำนาญการรบ
"ไปกันเถอะ Edrin ย้าา...!"
Rowan พูดกับเพื่อนของเขา พร้อมทั้งเริ่มควบม้า เพื่อออกจากเมือง Zharet
Edrin และ Liora อยู่บนม้าตัวแรก วิ่งนำหน้าพร้อมที่จะผ่านประตูเมืองออกไปในไม่มีกี่เมตร ความรู้สึกที่ไม่น่าไว้วางใจยังคงกวนใจ Edrin อยู่ตลอดแผนการ Rowan ควบม้าตามมาด้วยใบหน้าที่แสดงออกชัดเจนถึงความหวังที่จะหลบหนีได้สำเร็จ และเมื่อ Edrin ควบม้าผ่านพ้นประตูเมืองออกไปไม่ถึง 10 เมตร สัญชาตญาณของเขารู้ได้ในทันทีเลยว่ามีบางอย่างที่จ้องมองอยู่
เขาหันหลังกลับไปมองที่ประตูเมือง แต่ก็ไม่มีร่องรอยใดบ่งชี้ถึงสิ่งที่ผิดปกติ ม้าของเขาวิ่งเร็วขึ้นด้วยสัญชาตญาณของมัน จนวิศัยทัศน์ของเขากว้างขึ้นทีละนิด เขาเหลือบมอง Rowan เพื่อยืนยันว่ามันจะไม่มีอะไรผิดพลาด
Rowan ยังคงเชื่อมั่นว่าแผนการนี้ไปได้สวยผ่านแววตา และสีหน้าที่แสดงออกมา เขาควบม้าตาม Edrin ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนผ่านประตูเมืองไปได้ประมาณ 20 เมตร จนกระทั่ง Edrin ะโสุดเสียงด้วยความลนลานว่า
"Rowan !!!!! หมอบลง !!!!!"
ฉึก !!
แรงกระแทกพุ่งปะทะเข้าที่ไหล่ขวาของ Rowan อย่างรุนแรง ทำให้เขาโยกตัวไปด้านหน้าเล็กน้อย มือยังกำบังเหียนแน่น โดยที่เขายังคงมีแววตาที่เปี่ยมด้วยความหวัง กับรอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้า
สิ่งหนึ่งที่เพิ่มเข้ามาคือ ความอุ่นของเืที่ไหลซึมผ่านเนื้อผ้าของเขาจนเขารู้สึกได้
ในวินาทีนั้น มันไม่มีความเ็ป
มีเพียงความเงียบ และความชาที่แผล
ลมหายใจของเขาเริ่มขาดหาย ทีละจังหวะ
"ข้า...ข้ายังไหว ไปกันต่อเลย Edrin !!!"
Rowan ะโบอกเพื่อนของเขาเพื่อให้มั่นใจว่าทุกอย่างต้องดำเนินต่อไป
และเมื่อวิศัยทัศน์ของ Edrin กว้างพอที่จะมองเห็น้าสุดของกำแพงเมือง
ภาพที่ปรากฏตรงนั้นคือชายชุดดำ พร้อมด้วยผ้าคลุมอันมืดมิดที่ปกปิดส่วนบนของศรีษะ
และผ้าสีดำปิดบังใบหน้าที่แท้จริง กับสายตาของนักล่าที่ไม่เร่งรีบ
มันไม่ใช่ทหาร มันไม่สนเื่เกียรติ มันแค่ล่าตามคำสั่ง และสนุกกับเหยื่อของมัน
มือข้างขวาของมันยังคงถือหน้าไม้ที่ยิงใส่ Rowan ค้างเอาไว้อยู่ และไม่แม้แต่จะขยับเพื่อตามพวก Edrin
"Chain Tracker...."
Edrin กล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ดูสิ้นหวัง
"Rowan ถ้าเ้ายังไหว...รีบควบม้ามาเร็วเข้า"
เขากล่าวจบพร้อมหันไปทางเพื่อนของเขา จากนั้นก็เร่งความเร็วของม้าอย่างสุดกำลัง
แสงสว่างจากดวงอาทิตย์ได้เข้ามาแทนที่ความมืดมิดเมื่อตอนย่ำรุ่ง และเด็กสาวก็พูดขึ้นมาว่า
"เกิดอะไรขึ้นกับลุง Rowan คะ"
Liora ถาม Edrin หลังจากที่พวกเขาควบม้าพ้นจากประตูเมืองมาไกลลิบ
"ไม่ต้องห่วงไปหรอก...หากเขายังขี่ม้าไหว...ข้าคิดว่า Rowan จะไม่เป็อะไร"
Rowan ควบม้าเข้าเทียบข้างๆ Edrin และ Liora
สีหน้าของเขาเริ่มถอดสี เขากัดฟันแน่นอย่างเห็นได้ชัด มีเหงื่อตกอยู่ทั่วบริเวณหน้าผาก มันชัดเจนมาก ว่าเขากำลังฝืนความเ็ปนั้นอยู่
"ข้ายังไหว Liora เราควรเร่งให้เร็วที่สุด...นั่นถูกต้องแล้ว....ใช้ไหม Edrin"
Rowan พยายามพูดออกมาแบบนี้เพื่อให้ Liora สบายใจ และบอกกับเพื่อนของเขาว่าไม่เป็อะไรมาก
"แต่ลุง Rowan มีเืออก...ที่ข้างหลัง....ตรงไหล่...."
Liora มองเห็นลูกศรที่ปักอยู่ด้านหลัง บริเวณใต้ไหล่ขวา เือุ่นๆยังคงไหลซึมผ่านเนื้อผ้าอย่างชัดเจน
"ขอบใจนะ Liora แต่แผลแค่นี้...ไกลหัวใจ ฮ่าๆๆๆ...โอ๊ยย"
Rowan กล่าวกับเด็กสาว พรางหัวเราะกลบเกลื่อน
แต่มันก็ไม่ได้ลดความเจ็บที่เขาเผชิญแม้แต่น้อย
Liora ไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอเพียงแค่ยิ้มอย่างฝืนๆ
ราวกับว่าเธอััได้ และเข้าใจถึงความจริงที่ Rowan กำลังรู้สึก
พวกเขายังคงมุ่งหน้าขึ้นเหนือ เลียบแม่น้ำ Al-Zahir ต่อไป ในขณะที่เวลาล่วงผ่านจนพระอาทิตย์ลอยสูงอยู่เหนือหัวของพวกเขา ความร้อนของทะเลทรายในตอนเที่ยง มันสามารถแผดเผาใครก็ตามที่กำลังเดินทางข้ามผืนทราย
ความล้า ความเ็ป และความอดทนของ Rowan ดำเนินมาถึงจุดที่เขาไม่อาจโกหกต่อไปได้
"Edrin ช่วยลดความเร็วลงก่อน...ข้าคิดว่า....ข้าเริ่มไม่ไหว"
Edrin เมื่อได้ยินแบบนั้น เขาหยุดม้าในทันที
และเมื่อม้าหยุดวิ่ง เขามองไปรอบๆพื้นที่ตามสัญชาตญาณ และจุดที่พวกเขาอยู่มันไม่ปลอดภัยนัก
ด้านซ้ายมือของพวกเขาคือแม่น้ำ Al-Zahir อันกว้างใหญ่เกินกว่าที่ม้า และคนเจ็บจะว่ายข้ามมันไปได้
และด้านขวา คือเนินทรายที่สูงราว 10-15 เมตร จากจุดที่พวกเขายืนอยู่
ด้วยการวิเคราะห์ของ Edrin จุดที่พวกเขาหยุดม้า
ไม่ต่างอะไรกับลานปะา ที่รอแค่เวลาลงดาบของเพชฌฆาต
หรือถ้าพวกมันมา เขาจะไม่มีเวลาแม้แต่จะพา Liora ขึ้นม้า เพื่อหนี
Edrin จำใจต้องหยุดพัก เนื่องด้วยสภาพของ Rowan ที่แสดงออกมานั้น มันคือการฝืนความเ็ปจนถึงขีดจำกัดแล้ว
ความร้อนที่พร้อมเผาทุกคนให้สิ้นใจ เหงื่อของ Rowan ที่ไหลออกมาปนกับเื
และความทรมานทุกครั้งเมื่อเหงื่อ หยดลงเข้าที่าแ
ทั้งสามเลือกที่จะเคลื่อนตัวหลบแดด ใต้เนินทราย ม้าถูกผูกไว้ไม่ไกลนัก พอให้ได้ร่มเงาของเนินช่วยบรรเทาความร้อนของทะเลทราย ตอนเที่ยงวัน
Rowan นั่งลงที่พื้นเป็คนแรก Liora นั่งข้างๆเขา โดยที่ทั้งคู่หันหลังเข้าหาเนินทราย
โดยที่ Edrin นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามทั้งคู่ มือยังคงถือดาบวางพาดลงบนตัก เขาทำแบบนี้ด้วยสัญชาตญาณ
เพราะั้แ่วินาทีแรกที่หยุดม้า และตัดสินใจหยุดพัก บรรยากาศมันเงียบเกินกว่าที่ทะเลทรายควรจะเป็
"ลุง Rowan น้ำค่ะ"
Liora ยื่นน้ำให้ด้วยความเป็ห่วง เมื่อ Rowan ดื่มมันเสร็จ เธอจึงลุกขึ้นเพื่อส่งน้ำไปให้กับ Edrin
"พี่ Edrin น้ำค่ะ"
"ไม่เป็ไร...เ้าดื่มก่อนเถอะ"
เด็กสาวทำตามด้วยความเชื่อฟัง เมื่อดื่มน้ำจนหายเหนื่อย เธอจึงยื่นกระติกน้ำส่งให้กับ Edrin
"ลุง Rowan จะเป็อะไรไหมคะ...ของที่ปักอยู่ข้างหลัง...น่าจะทำให้...เจ็บมาก"
เด็กสาวพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเศร้า
"ถ้าเราดึงมันออก...เขาจะเจ็บหนักกว่านี้...เราแค่ต้องรีบไปให้พ้นทะเลทราย"
Edrin กล่าวตามความเป็จริง และสิ่งที่เขาเคยได้รู้ ด้วยน้ำเสียงที่เรียบ นิ่ง
"แล้วใครจะช่วยลุง Rowan ให้หายเจ็บได้หรอคะ"
คำถามนี้ทำให้ Edrin นั่งนิ่งไปสักพัก
เขามองหน้าเด็กสาวพรางยิ้มเพื่อปลอบโยนเธอ
มือของเขาลูบหัวเธอเบาๆ เพราะไม่อยากให้เธอต้องกังวล
อีกนัยหนึ่งนั้น ตัวเขาเองก็ไม่สามารถตอบคำถามของเธอได้เต็มปาก
"ข้าคิดว่า.... ข้าไปต่อได้แล้วล่ะ....โอ้ยยย"
Rowan พยายามลุกขึ้น และพูดขึ้นมาเหมือนกับว่าเขาพร้อมที่จะโกหกอีกครั้ง เพื่อความสบายใจของ Liora
"ลุง Rowan อย่าลุกสิคะ...มันจะเจ็บตรงแผลเอานะคะ"
Liora วิ่งไปหาเขาด้วยความเป็ห่วง
Edrin ยืนขึ้น เพื่อที่จะเดินไปดูอาการของ Rowan สายตาของเขามองเห็นที่ค่อยๆร่วงหล่นลงมาตามเนิน ราวกับว่ามีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่้า และทันทีที่สัญชาตญาตของเขาสั่งให้มองไปบนเนินทราย
เสียงของกลไกหน้าไม้ก็ดังขึ้น ลูกศรพุ่งเขาหาเขาอย่างรวดเร็ว เฉียดใบหูของ Edrin จนรู้สึกได้ถึงแรงปะทะ
หากเขารู้สึกตัวช้ากว่านี้เพียงไม่กี่วินาที มันคงพุ่งเสียบเข้าตรงที่หน้าของเขา
มันมองลงมาหา Edrin ด้วยสายตาที่พร้อมพิพากษาเขา
"Rowan !!! มันมาแล้ว!!"
Edrin ะโเตือนเพื่อนของเขา และตอนนี้เขาตั้งหลักได้แล้ว เพื่อพร้อมรับการโจมตี
หลังลูกศรดอกนั้นไม่เข้าเป้า
ความกดดันทางด้านขวาของเนินทรายก็ปรากฏขึ้น พร้อมดาบในมือ มุ่งตรงเข้าหา Liora
เบื้องหน้าของ Edrin เขาเห็นศัตรูจาก้าที่พร้อมจะไถลลงมาได้ทุกเมื่อ
ในขณะนั้น Rowan ที่าเ็เมื่อรู้ถึงสถานการณ์ตรงหน้า
เขาเลือกที่จะวิ่งเข้ามาประชิดตัวของ Liora เป็อันดับแรก
โล่ของเขาเข้าปะทะกับดาบของ Chain Tracker ที่มาจากด้านข้างของเนิน
และทุกอย่างก็ยิ่งเลวร้ายลงไปอีก เมื่อพวกมันอีกคน โผล่ออกมาจากเนินทางด้านซ้ายมือของ Edrin
เป้าหมายคือการชิงตัว Liora ที่กำลังสั่นเทาอยู่ด้านหลังของ Rowan
ในวินาทีนั้น เขาตัดสินใจพุ่งไปยังศัตรูทางด้านซ้าย เพื่อบีบให้ช่องว่างของการโจมตี เปิดขึ้นแค่ศัตรู้าเท่านั้น
ดาบของเขาปะทะกับดาบของ Chain Tracker ก่อนจะพลิกกลับมา ตัดเข้าที่คอของศัตรู
เป็ Edrin ที่ชิงจังหวะได้เปรียบ เมื่อศัตรูมุ่งเป้าสนใจที่ Liora และไม่ระวังตัวจากการโจมตีของเขา
มันกินเวลาเพียงไม่กี่วินาที ก็ทราบผลตัดสินว่าใครอยู่ หรือตาย
ในตอนนี้ Liora อยู่ในความดูแลของ Edrin แล้ว ศัตรู้าเริ่มเคลื่อนที่ มันไถลลงมาหา Edrin อย่างรวดเร็ว
และการตัดสินใจเพียงเสี้ยววินาที
เขาดึง Liora ที่อยู่ในอาการช็อก ออกมาจากจุดปะทะ ให้เธอไปอยู่ที่ด้านหลังของเขาแทน
Chain Tracker ที่ไถลลงมาด้านหน้า Edrin นั้นใช้ทรายสาดเข้าที่หน้าของเขาเผื่อตัดการมองเห็น
ซึ่งมันได้ผล Edrin ชะงัก เพราะเขาหลุดสมาธิเพื่อดึง Liora ออกมาสู่พื้นที่ปลอดภัย
จังหวะนั้น มันง้างดาบเตรียมที่จะบั่นหัวของ Edrin ที่ตาพร่ามัวชั่วขณะ มีเสียงเล็กๆ ะโอย่างสุดแรง
"พี่ Edrin ก้มลงเดี๋ยวนี้ !!!"
มันเหมือนกับวินาทีนั้น ณ ขบวนคาราวาน ที่ Edrin เคยะโบอกให้เด็กสาวก้มลงหลบดาบ
เขาไม่สงสัย ไม่ฝืน และไม่ขัด
Edrin แค่ก้มลงตามสัญชาตญาณ ที่รู้ว่าดาบของศัตรูเล็งที่ส่วนไหน
และมันได้ผล
ศัตรูเสียจังหวะและเปิดโอกาสให้เขาแทงดาบสวนเขาไปเพื่อปลิดชีพมัน
ฝั่งของ Rowan ที่าเ็ และต้องดวลหนึ่งต่อหนึ่ง กับ Chain Tracker คนสุดท้าย
มันเต็มไปด้วยความกดดัน และความทรมานจากาแ
แค่ตั้งรับการโจมตีแต่ละครั้งมันก็เต็มกลืนแล้วสำหรับ Rowan ในตอนนี้
ขณะที่ความเหนื่อยล้าเข้าเล่นงานเขา มันพุ่งต่ำเข้ามาใต้โล่ โดยที่ Rowan ตั้งไม่ทัน
ดาบมือขวาฟันขวาง ใต้แนวป้องกันของโล่ ถากท้องของเขาไปเพียงไม่กี่เิเ
แต่นั่นคือกลลวง
มันใช้มีดที่มือซ้ายแทงสวนเข้า ที่สีข้างด้านขวาของ Rowan
"อ๊าก..."
เสียงร้องด้วยความเ็ปสั้นๆ แต่ดังจนก้องไปทั่วบริเวณ
Rowan ตัดสินใจดึงศัตรูเข้าหาตัว เพื่อยึดมันเอาไว้ เขาะโบอก Edrin ที่ลุกขึ้นมาแล้วว่า
"ตอนนี้แหละ...จัดการมันเลย !!"
มันคือจังหวะที่ Edrin วิ่งเข้ามาในท่าที่พร้อมเผด็จศึก
Rowan จับ Chain Tracker คนสุดท้าย ไปยังระสังหารของ Edrin
และมันก็สิ้นใจในที่สุด
Rowan ทรุดนั่งลงที่เข่าของตน ในขณะที่เืจากแผลตรงสีข้าง ไหลออกมาไม่หยุด
Edrin พยายามที่ห้ามเื และปฐมพยาบาลเบื้องต้น
มันพอที่จะลดการไหลของเืได้ แต่ทว่าไม่ช่วยให้ความเ็ปนั้นจางหาย
"พวกมันตามมาได้ยังไงกันนะ เ้ารู้ไหม Edrin"
Rowan ถามเพื่อนของเขาในขณะที่มือข้างหนึ่งกดแผลเพื่อห้ามเื
"ลูกศรที่ไหล่เ้า มันคืออุปกรณ์เวทย์สำหรับติดตามเป้าหมาย...ข้าเคยใช้มัน"
Edrind กล่าว แล้วบอกกับ Liora ว่าช่วยนำผ้าพันแผลมาเพิ่ม
"แล้ว....ทำไม...อ๊ากก...เ้าไม่ดึงมันออก"
Rowan ถามขึ้นมา พร้อมแสดงความเ็ปที่มากขึ้น
"ถ้าดึงออกทางเดิม แผลจะฉีกและเ้าจะทรมานมากขึ้น"
Edrin เงียบไปครูหนึ่ง จากนั้น เขาหยิบหินเวทย์ไฟออกมาจากศพของพวก Chain Tracker
วางมันลงให้เกิดกองไฟ เขานำมีดมาวางไว้ใกล้ๆกองไฟ เพื่อให้ใบมีดร้อนจนเหล็กเป็สีแดง
"นี่เ้าจะทำอะไร...อ๊ากก!!"
Rowan ถามขึ้น ราวกับรู้ชะตากรรมของเขา
"มันจะเจ็บมากๆ แต่เ้าจะไปต่อได้"
Edrin เมื่อเห็นว่ามีดของเขา มีใบมีดที่ร้อนจนเหล็กแดง
เขานำมันมากดที่แผลถูกแทงบริเวณสีข้างด้านขวาของ Rowan
เสียงกรีดร้องของ Rowan ทำเอา Liora สะดุ้งเล็กน้อย ในขณะที่เธอ กำลังหาผ้าพันแผลในกระเป๋าสัมภาระ
"เจอแล้ว!! พี่ Edrin ผ้าพันแผลค่ะ"
เด็กสาวรีบวิ่งไปหา Edrin เพื่อส่งมอบผ้าพันแผลให้เขา
จากนั้น Edrin ก็ได้พันแผลที่สีข้างของ Rowan พร้อมทั้งทำความสะอาดแผลที่ไหล่เท่าที่ทำได้
ไม่ใช้เพื่อรักษาให้หาย แต่เพื่อให้ Rowan ยังไม่ตายในตอนนี้
เมื่อทุกอย่างคลี่คลาย และเมื่อ Rowan ลุกขึ้นยืนไหวอีกครั้ง ทั้งสามเตรียมสัมภาระเพื่อเดินทางต่อ
โดยครั้งนี้ พวกเขาไม่ได้มุ่งตรงไปตามแม่น้ำ Al-Zahir อีกต่อไปแล้ว
เส้นทางถูกเปลี่ยนให้วิ่งขึ้นไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ผ่านผืนทะเลทรายอันกว้างใหญ่ ที่กำลังจะเปลี่ยนสภาพอากาศจากความร้อนที่แผดเผา เป็ความหนาวที่เย็นะเื
พวกเข้าควบม้ามา โดยที่ Edrin ให้ Liora นั่งมากับเข้า ส่วน Rowan เขายืนยันว่ายังบังคับม้าเองได้ ควบตามกันมาติดๆ
พระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า และแสงสุดท้ายกำลังจะหมดลงจู่ๆ Rowan ก็ะโขึ้นมาจากด้านหลัง
"Edrin หยุดก่อน....!!"
เมื่อได้ยินดังนั้นแล้ว Edrin หยุดม้าในทันที เพื่อดูอาการของเพื่อน Rowan ที่ลงจากม้า
ด้วยสภาพที่ยืนด้วยขาของตนเองแทบไม่ไหว ลมหายใจเริ่มหอบ และเหนื่อยจากการฝืนทน
"ทิ้งข้าไว้ที่นี่....ให้ข้าไปด้วย มีแต่จะเป็ตัวถ่วง"
Edrin นิ่งโดยไม่พูดอะไร แม้ว่าเขาจะยังประคอง Rowan ไว้ก็ตาม
"ไม่ได้ค่ะ...ลุง Rowan ต้องไปด้วยกัน..."
น้ำเสียงของ Liora เริ่มสั่นเทา เหมือนกับว่าเธอกำลังกลัว
"Liora ข้าเองก็....ไม่อยากทำเช่นนี้....แต่นี่เป็ทางเดียว....ที่ข้าจะช่วยเ้าได้"
Rowan พูดด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความทรมานจากาแ
Edrin ยังคงนิ่งเช่นเดิม และไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว
"ลุง Rowan สัญญากับหนูแล้ว....ว่าจะซื้อเค้กให้หนู....ว่าจะ..ไปที่เมืองด้วยกัน...."
เด็กสาวเริ่มพูดถึงเื่ที่ Verdant Rose คืนก่อน
เสียงของเธอเริ่มสั่น และแววตาเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด
"ถ้า Rowan ไปด้วยเขาจะเป็ตัวถ่วง....เขาเข้าใจเื่นี้ดี"
Edrin พูดขึ้นมา นิ่ง และเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเ็ป
"ใช่แล้วล่ะ Liora ....เ้าต้องเชื่อฟัง Edrin นะ.."
Rowan พูดกับเด็กสาว ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน ราวกับว่ามันคือการร่ำลากันครั้งสุดท้าย
"และข้า...ขอโทษเ้าด้วยนะที่ต้อง...ผิดคำสัญญา"
Rowan กล่าวขึ้นมาพร้อมกับจับมือเล็กๆของ Liora ไว้
น้ำตาของเด็กสาว ค่อยๆไหลออกมาช้าๆ โดยที่ตัวของเธอเริ่มสั่น
"เ้าไม่มีสิ่งใดต้องกลัวนะ....จากตรงนี้ไป...เ้าจะเป็อิสระแล้ว"
Edrin ไม่พูดอะไรสักคำ เขาพวกแค่ประคอง Rowan เอาไว้ไม่ให้ล้มลงเพียงเท่านั้น
"ข้าขอบคุณเ้ามากเลยนะ Liora เ้าทำให้ข้ารู้ว่า....คนอย่างข้า...ยังคง..."
"เป็มนุษย์อยู่"
Rowan ยิ้มให้เด็กสาวเป็ครั้งสุดท้าย
และก่อนที่ Liora จะโพเข้ามาหา Edrin ได้อุ้มเธอขึ้นม้า
เขาไม่แม้แต่จะเอ่ยคำลา ไม่แม้แต่จะหันหลังกลับไปมองเพื่อนของเขา
และควบม้าออกไปจากตรงนั้น ก่อนที่แสงสุดท้ายจะหมดลง
Rowan พยายามยืนขึ้นด้วยตัวเอง มองดู Edrin และ Liora ค่อยๆเคลื่อนตัวหายไปบนผืนทราย
ในตอนที่แสงสุดท้ายของวันนั้นหมดลง
Rowan พูดกับตัวเองเบาๆ ทั้งที่ไม่รู้ตัวเลยว่าน้ำตาของเขาไหลอาบแก้มั้แ่เมื่อไหร่
"ขอบคุณเ้ามากเลยนะ Liora"
หลังควบม้าออกมา จนท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยความมืดของทะเลทราย Edrin ไม่ปริปากพูดอะไรเลย
ในขณะที่ Liora ร้องไห้ออกมาเป็ครั้งแรก และพูดกับ Edrin ตลอดทาง
"พี่ Edrin กลับไปเดี๋ยวนี้!!!"
เขายังคงนิ่ง และไม่แม้แต่จะมองมาที่เธอ
"ลุง Rowan จะโดนทำให้เจ็บ พี่ Edrin ต้องกลับไป....กลับไปช่วยเดี๋ยวนี้!!"
Edrin กอดเด็กสาวแน่นขึ้น และยังคงเงียบ ไม่พูดอะไร
เธอยังคงร้องไห้ไม่หยุด และยังคงบอกให้ Edrin กลับไป
"เราสัญญากันแล้ว...ว่าจะไปที่เมือง...ว่าจะกินเค้ก...ลุง Rowan จะเป็คนจ่ายเงิน...พี่ Edrin จะซื้อให้หนู"
เธอยังคงพูดย้ำถึงคำสัญญา ราวกับว่ามันคือสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ
และน้ำตายังคงไม่หยุดไหล
พวกเขาควบม้ามาไกลขึ้น ไกลจนไม่สามารถมองกลับไปเห็น Rowan ได้อีก
"ถ้ากลับไป เราจะตาย...และคำสัญญาทั้งหมดจะไม่มีความหมาย"
"และข้าจะไม่ยอมให้เ้าตาย..."
Edrin พูดขึ้นมาเป็ครั้งแรก หลังจากที่เขานิ่งเงียบอยู่นาน
"แต่ถ้าไม่มีลุง Rowan มันก็ไม่มีความหมายเหมือนกัน !!"
เด็กสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น แม้จะยังสะอื้นจากการร้องไห้ก็ตาม
"พี่ Edrin ขอร้องล่ะ กลับไปช่วยลุง Rowan นะคะ"
Edrin เงียบและไม่พูดอะไรอีกครั้ง
เด็กสาวร้องไห้อีกยกใหญ่ ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า
"พี่ Edrin หนู เกลียดพี่...การที่พี่ทำแบบนี้...มันไม่ต่างอะไรกับคนพวกนั้น....ที่ทำให้ลุง Rowan เืออก"
"หนูเกลียดพี่ Edrin ที่เป็แบบนี้"
สิ้นเสียงของเด็กสาว Edrin หยุดม้าในทันที และทั้งคู่หยุดอยู่ที่หน้าวิหารเก่า กลางทะเลทราย
Edrin ลงจากม้า จากนั้นเขาอุ้ม Liora ลงมาอย่างอ่อนโยน
"เ้าต้องหลบอยู่ที่นี่...ห้ามส่งเสียง...ห้ามออกมา"
"ถ้าได้ยินเสียงว่ามีคนเข้ามา ห้ามเรียก...เข้าใจไหม"
Edrin ย้ำให้ Liora เห็นถึงความอันตราย
"เข้าใจค่ะ..หนู..จะหลบ..หนูจะไม่ส่งเสียง...หนูจะรอจนกว่าพี่ Edrin จะกลับมา"
Edrin ย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกับ Liora เขาลูบหัวเธออย่างอบอุ่น และลุกออกไป เตรียมขึ้นม้า
"พี่ Edrin...สัญญากับหนูนะ...ว่าจะกลับมา"
เขาไม่ตอบ เพียงแต่ยิ้มให้เธอและพยักหน้า ก่อนที่จะะโขึ้นมา
"พี่ Edrin...สัญญานะคะ...ว่าจะพาลุง Rowan กลับมาด้วย..."
Edrin มองมาที่เด็กสาวจากหลังม้า เขายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ
"ด้วยชีวิต"
จากนั้น เขาควบม้าออกไป มุ่งหน้าไปยังจุดที่ Rowan อยู่ก่อนหน้า อย่างรวดเร็ว
ในไม่ช้าเขาก็หายลับไปในผืนทราย ความเย็นของทะเลทรายยามราตรี พัดผ่านเด็กสาวที่ยืนอยู่คนเดียวตรงนั้น
เธอไม่รู้สึกหนาว แต่ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไม่เคยเป็มาก่อน
พรางพูดขึ้นมาเบาๆว่า
"ขอบคุณนะคะ...พี่ Edrin"
9K
