บทที่ 14 ร่างสีขาว
เมื่อเห็นภาพนั้น ฉือเฉินก็ยิ้มเยาะอยู่ในใจ ส่วนสองพี่น้องหลิวซีซวงและหลิวซีอวี๋ก็หน้าแดงก่ำ รีบหันหลังกลับไปไม่กล้ามอง
จื่อเชียนเกอลูบกระบี่สั้นในมืออย่างไม่ค่อยพอใจกับผลลัพธ์ที่ได้ ถ้าเป็กระบี่เหมันต์คงทำให้เขาเสียเืมากกว่านี้ “ยังจะสู้ต่ออีกหรือไม่? พวกเ้าสามคนหรือจะสี่คนรุมข้าเลยก็ได้”
ฉือเฉินรีบแสดงจุดยืนทันที “เื่นี้ข้าไม่ยุ่ง”
เมื่อเห็นเขากล่าวออกมาตรงๆ เช่นนี้ สองพี่น้องสกุลหลิว หลิวซีซวงและหลิวซีอวี๋ก็หน้าซีดเผือดลงทันที ทั้งสองคนรู้สึกราวกับถูกสาดน้ำเย็นใส่
ฉินจวิ้นก็โกรธจนพูดไม่ออกแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เบื้อหลังครอบครัวของฉือเฉินแข็งแกร่งกว่าเขามาก เขาไม่กล้าไปยุ่งด้วยได้แต่กำหมัดแน่น กำลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่ฉือเฉินก็ขัดขึ้นก่อน
“ฉินจวิ้น เ้าไม่ใช่คู่มือของนาง ครั้งนี้ถือว่านางไว้ชีวิตเ้าแล้วหยุดเสียเถอะ ถึงพวกเ้าสามคนจะรุมนางก็มีแต่จะขายหน้าเปล่าๆ นี่เป็เื่ที่หลิวซีอวี๋ก่อขึ้นเองไม่เกี่ยวกับเ้า เ้าไม่จำเป็ต้องเข้าไปยุ่ง”
เมื่อฉินจวิ้นได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกเหมือนได้โอกาสลงจากเวที จึงรู้สึกดีขึ้นบ้าง
หลิวซีอวี๋กินยาบำรุงแล้ว แต่แขนทั้งสองข้างก็ยังห้อยอยู่ ยังรู้สึกเ็ปอยู่ เมื่อได้ยินเขาพูดว่าเป็ความผิดของนางเองนางก็รู้สึกเ็ปหัวใจ จึงร้องไห้ออกมาอีกครั้ง “ฮือๆ พี่เฉิน ท่านจะใจร้ายกับข้าเกินไปแล้วนะ”
ฉือเฉินเกลียดผู้หญิงขี้แยที่สุด จึงพูดอย่างรังเกียจ
“หลิวซีอวี๋ ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าบนโลกนี้มีผู้หญิงที่เอาแต่ใจและโง่เขลาเช่นเ้าได้อย่างไร ใจร้ายแล้วอย่างไร อย่างน้อยข้าก็ไม่โง่ จะไม่หาเื่ใส่ตัว ถ้าพวกเ้ายังอยากสู้กันต่อก็เชิญ ข้าไม่ยุ่งเื่ไร้สาระของพวกเ้าแล้ว ข้าไปล่ะ”
พูดจบเขาก็เดินจากไปจริงๆ โดยไม่สนใจคนทั้งสามอีก
สองพี่น้องหลิวซีซวงและหลิวซีอวี๋ไม่รู้จะไปหรืออยู่ดี จึงได้แต่มองไปที่ฉินจวิ้น
จื่อเชียนเกอตัดสินใจแทนพวกเขาโดยไม่รอให้ฉินจวิ้นพูด เธอเก็บกระบี่สั้นแล้วพูดอย่างเหยียดหยาม
“ต่อให้พวกเ้าอยากสู้ แต่ข้าก็ไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดกับพวกสมองทึบอย่างพวกเ้าอีกแล้ว การเล่นสนุกเมื่อครู่นี้ถือเป็การช่วยย่อยก็แล้วกัน”
พูดจบเธอก็เก็บหม้อไหกระทะอย่างรวดเร็วแล้วเดินจากไป
เมื่อเดินไปได้สิบกว่าก้าว ดวงตาอันแหลมคมของเธอก็จับจ้องไปที่ต้นไม้ใหญ่ไม่ไกล อย่างไรก็ตาม นางเห็นเพียงร่างสีขาวและใบหน้าด้านข้างที่งดงาม
ฉือเฉินไปแล้ว จื่อเชียนเกอก็ไปแล้ว ถึงแม้ฉินจวิ้นจะรู้สึกไม่พอใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เมื่อนึกถึงคำพูดของฉือเฉินเขาก็จ้องมองหลิวซีอวี๋อย่างโกรธเคือง แล้วแค่นเสียงเ็าพลางสะบัดแขนเสื้อที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่งแล้วเดินกลับไป
เมื่อไม่มีชายหนุ่มทั้งสองอยู่ด้วย สองพี่น้องหลิวซีซวงและหลิวซีอวี๋ก็เหมือนไก่ที่ปีกหัก ไม่กล้าอยู่ในเทือกเขาฉีอวิ๋นอีกต่อไป ตอนนี้เท้าก็ไม่เจ็บ มือก็ไม่ปวด จึงรีบเร่งตามฉินจวิ้นไปอย่างรวดเร็ว
ส่วนจื่อเชียนเกอก็เดินต่อไปเรื่อยๆ อย่างสบายใจ เธอเด็ดผลไม้ป่ามากินระหว่างทางโดยไม่ได้สนใจอะไรอีก
ฮั่นตั้นเห็นเื่วุ่นวายทั้งหมดจึงหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ แต่ก็นึกขึ้นได้จึงเตือน
“พี่หญิง เ้าต้องระวังตัวด้วยนะ ที่นี่เป็เพียงเขตรอบนอกของเทือกเขาฉีอวิ๋น เ้าเพิ่งเดินทางมาเพียงครึ่งวัน หากสองพี่น้องนั่นกลับไปฟ้องพ่อแม่แล้วหาคนมาแก้แค้นเ้า พวกเขาจะมาถึงเร็วมาก
เ้าอาจตกอยู่ในอันตรายได้”
จื่อเชียนเกอพยักหน้า “อืม หลิวซีอวี๋นางไร้สมอง ส่วนหลิวซีซวงกลับเป็คนเ้าเล่ห์ มีความเป็ไปได้สูงที่นางจะหาคนมาแก้แค้น แต่ข้าก็ไม่กลัว สู้ไม่ได้ก็วิ่งหนี วิ่งหนีไม่ได้ก็ใช้แผนสกปรก ใครกลัวกัน”
ฮั่นตั้นชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความสงสัย “แผนสกปรกอะไรหรือ?”
จื่อเชียนเกอยิ้มอย่างมีเลศนัย “ถึงเวลาเ้าก็รู้เอง”
ฮั่นตั้นไม่ได้ซักไซ้ต่อ แต่มันกลับรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา เมื่อนึกถึงเื่เมื่อครู่ มันก็เตือนขึ้น
“พี่หญิง เ้าคงสังเกตเห็นคนที่ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้แล้วใช่หรือไม่? ใน่เวลาที่ฝึกฝนอยู่ที่นี่ อย่าเข้าไปในแหวนดอกบัวเด็ดขาด เว้นแต่จะจำเป็จริงๆ เพื่อป้องกันการเปิดเผยตัวตน”
จื่อเชียนเกอพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง “อืม ข้าเข้าใจแล้ว”
แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายสาดส่องลอดผ่านใบไม้ลงมาต้องร่าง แม้จะแยงตาอยู่บ้าง แต่ก็อบอุ่น จื่อเชียนเกอเดินไปตามทางเล็กๆ ในป่า สูดกลิ่นหอมสดชื่นของแมกไม้ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย
สามวันต่อมาร่างเล็กๆ ในชุดสีเขียวมีกริชเล่มเล็กเหน็บไว้ที่เอว มือขวาถือพลั่วเล็กๆ กำลังขุดคุ้ยอะไรบางอย่างอยู่ท่ามกลางพุ่มไม้หนาม พลางพึมพำกับตัวเอง
“ฮิฮิ ได้ต้นหนามมาอีกต้น ครบร้อยต้นพอดี! ได้สมุนไพริญญาระดับล่างครบร้อยต้นแล้ว”
ฮั่นตั้นกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“พี่หญิง เ้าขุดต่อไปเถอะ ข้าจะช่วยปลูกสมุนไพรพวกนี้เอง เมื่อมันโตเต็มที่แล้วข้าจะเก็บเกี่ยวและจัดการให้เอง ส่วนที่เหลือก็เอาไปขาย เก็บสมุนไพริญญาระดับล่างไว้ส่วนหนึ่งให้เ้าฝึกฝนการปรุงโอสถ”
จื่อเชียนเกอโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ ปัดเศษดินออกจากใบหน้า “ดีเลย ขอบใจเ้ามาก ถ้าข้าต้องจัดการเองทั้งหมดคงเสียเวลามาก เทือกเขาฉีอวิ๋นไม่ค่อยปลอดภัย ไม่ใช่สถานที่ที่ดีสำหรับการฝึกปรุงโอสถ เอาไว้ค่อยว่ากันทีหลังเถอะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นฮั่นตั้นก็สงสัย “แล้วเมื่อคืนพี่หญิงเอาเตาหลอมมาทำอะไร? สกัดอะไรออกมาเป็ผงมากมาย มันมีประโยชน์อะไรหรือ?”
เมื่อนึกถึงผลลัพธ์จากการทำงานหนักเมื่อคืน ใบหน้าของจื่อเชียนเกอก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส “มันต้องเป็ของดีแน่ๆ!”
คำพูดกำกวมของเธอทำให้ฮั่นตั้นพูดไม่ออก มันก็ไม่ได้ถามต่อ อย่างไรเสียสักวันมันก็ต้องรู้ มันตรวจสอบความผันผวนของพลังปราณรอบๆ ก่อนจะเตือน
“พี่หญิง ด้วยระดับพลังของเ้าในตอนนี้ อย่าเข้าไปลึกกว่านี้ ข้างหน้าเป็ที่อยู่ของอสูรระดับสามถึงสี่ ถ้าเ้าเข้าไป เ้าก็เป็แค่เศษอาหารของพวกมัน”
จื่อเชียนเกอพยักหน้า “ตกลง การฝึกฝนในบริเวณนี้ก็ได้ผลดีมากแล้ว พวกเราพักอยู่ที่นี่สักครึ่งเดือนก่อน”
ฮั่นตั้นเห็นด้วยกับการตัดสินใจของเธอ “ก็ได้ ที่นี่ยังค่อนข้างปลอดภัย ถ้าลองหาดีๆ ก็มีสมุนไพรอยู่ไม่น้อย”
หลังจากค้นหาบริเวณใกล้เคียงอีกรอบ เธอได้พบสมุนไพริญญาขั้นต่ำจำนวนหนึ่ง จากนั้นก็ล่าไก่หลิวหลีหนักสองสามจิน แล้วไปล้างทำความสะอาดที่ลำธารเล็กๆ
เธอกำลังถือไก่ที่แล่เนื้อเรียบร้อยแล้วกลับไปที่ถ้ำ ทันใดนั้นก็มีเสียงแหลมใสที่คุ้นเคยดังมาจากข้างหลัง “หยุดอยู่ตรงนั้นนะ!”
เพียงแค่ได้ยินเสียง จื่อเชียนเกอก็รู้ว่าใครมา เธอหันกลับไปมองอย่างเฉื่อยชา เมื่อเห็นหน้าอีกฝ่ายก็พูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “โอ้โห แขนหายดีแล้วเหรอ? คันไม้คันมืออยากโดนสั่งสอนอีกรอบแล้วใช่หรือไม่?”
654
