“พี่ไต้ฝุ่น”
เสียงเรียกชื่อของผมดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ผมละสายตาจากการมองภาพตรงหน้า แล้วหันกลับไปยังต้นเสียงทันทีก็เจอเข้ากับพอยต์ผู้หญิงคนเดียวกันกับเมื่อตอนนั้น
ผู้หญิงที่บอกกับขุนเขาว่าเธอท้องยังไงล่ะ ผมได้แต่มองเธอนิ่ง ๆอย่างไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไร ถึงแม้ผมจะเตรียมใจมาบ้างแล้วว่าจะต้องเจอกับเธอแต่นี่มันก็เจอกันเร็วเกินไป ผมยังไม่ทันได้ไหว้ขอขมาศพของขุนเขาก็ต้องมาเจอกับเธอซะก่อน
“ธะ...เธอ”
“ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมคะ” อยู่ ๆพอยต์ก็พูดขึ้นมาซะก่อนที่ผมจะได้พูดอะไรออกไปมากกว่านี้
“อืม” ผมตอบรับไปก่อนจะเดินตามเธอไปยังโซนด้านหลังของงานคงเป็เพราะพอยต์้าความเป็ส่วนตัวในการพูดคุยเื่สำคัญพอยต์ถึงได้เลือกที่จะเดินลึกเข้าไปในมุมหลังสุดของโซนด้านหลังของพื้นที่จัดงานที่ไม่มีคนเดินผ่านแถวนั้นมากนัก
“ฉันอยากขอโทษ แล้วก็อยากอธิบายเื่เมื่อตอนนั้นค่ะ”เมื่อเราทั้งสองเดินมาได้สักพัก พอยต์ก็หันกลับมามองผมก่อนจะเอ่ยประโยคนั้นออกมา
“มันไม่จำเป็หรอกอย่าพูดถึงเื่ในอดีตอีกเลยมันผ่านไปนานแล้ว” จะมาอธิบายอะไรกันตอนนี้ั้แ่ที่เกิดเื่นั้นขึ้น จนเวลาผ่านมาถึงทุกวันนี้มันก็นานมากแล้วจะรื้อฟื้นให้มันได้อะไรขึ้นมาอีก
“งั้นพี่ช่วยรับจดหมายฉบับนี้ไว้จะได้ไหมพี่ขุนเขาเขียนเอาไว้ก่อนที่อาการจะทรุด เขาอยากมอบให้พี่จริง ๆ นะคะ”พอยต์ยื่นจดหมายฉบับหนึ่งมาให้ผมซองจดหมายสีน้ำตาลเปลือกไม้ที่ดูแล้วน่าจะได้รับการเก็บรักษาเอาไว้เป็อย่างดีมากเลยทีเดียว
“อย่าเลยครับ เื่ทุกอย่างมันจบไปแล้วผมไม่อยากที่จะรับรู้อะไรเกี่ยวกับเื่ในอดีตอีก” ผมปฏิเสธออกไป
ผมรู้ดีว่าถ้าหากผมรับจดหมายนั้นมานั่นแปลว่าผมจะไม่สามารถลืมเื่ราวในอดีตได้อีกในเมื่อผมเลิกที่จะจบเื่ราวทุกอย่าง ผมก็ไม่ควรรับรู้อะไรอีกแล้ว
“ฉันขอร้องล่ะมันเป็คำขอร้องเดียวก่อนที่พี่ขุนเขาจะเสีย พี่ช่วยรับมันไว้ได้ไหมพี่ไม่ต้องแกะอ่านก็ได้แค่ช่วยรับไว้ก็พอ”
พอยต์จับมือของผมขึ้นมาก่อนจะยัดจดหมายฉบับนั้นเข้ามาในมือของผมทันทีหลังจากนั้นเธอก็เดินจากไปแบบไม่สนใจที่จะหันกลับมามองผมอีก
ผมได้แต่ยืนมองจดหมายฉบับนั้นที่อยู่ในมืออย่างคิดไม่ในึงผมก็อยากจะเปิดอ่าน แต่อีกใจนึงผมก็อยากจะทิ้งเื่ราวทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นในอดีตไปซะให้มันตายไปพร้อมกับร่างของขุนเขา
ผมได้แต่ยืนทะเลาะกับตัวเองอยู่อย่างนั้นจนในที่สุดผมก็เลือกที่จะเปิดอ่านจดหมายฉบับนั้นในเมื่อพอยต์บอกว่าขุนเขาเขียนทิ้งไว้ก่อนที่เขาจะเสีย
งั้นก็แปลว่าขุนเขาเองก็คงอยากจะจบเื่ราวพวกนี้เหมือน ๆกับผมก็เป็ไปได้ ผมมองหาที่นั่งที่ใกล้ที่สุดก่อนจะเปิดจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาอ่านทันที..............