ฉันชื่อ... นางสาว ยิหวา เพื่อนๆเรียกว่าลูกหว้า ฉันอายุ 27ปี เป็สาวสวยหุ่นเซ็กซี่ เ้าของห้องเสื้อแบรนด์เนมชืี่อดังระดับต้นๆของประเทศ.....
ความใฝ่ฝันของฉันก็คือ.... แบรนด์เสื้อผ้าได้โด่งดังไปทั่วโลก....
กรี๊ดดดดดดด แชะ แชะ แชะ แชะ แชะ
มีนักข่าวมาล้อมหน้าล้อมหลังกดซัตเตอร์รัวๆ ฉันได้อยู่ในชุดอลังการที่ประดิษฐ์ขึ้นเองอวดสายตาคนนับล้าน
แชะ แชะ แชะ แชะ แชะ แชะ แชะ
ว้าวววววววววว มันช่างวิเศษมากๆเลยฉันยิ้มอย่างมีความสุขที่สุดในชีวิต....
"ยิหวา...... ลูกหว้า..... ยัยหว้าาาาาา..... " พรึ่บบบบบบบบ ตาคมสวยเบิกกว้างอย่างใ ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก.....
"เป็ไร ไป.... เรียกหลายครั้งแล้วนะ"
"อะ อะไรนะ... เรียก.... ฉันหรอ.... แล้วนักข่าวล่ะ"
เธอหันไปมองซ้ายขวาอย่างงงๆ
"นักข่าว.... อะไร แกเพี้ยนไปแล้วหรอ.... หรือทำงานจนสมองเบลอ
" ตองนวลเอามืออังหน้าผากเพื่อนสนิท"ตัวไม่ร้อนนิ"
"ก็..... ก็...... เมื่อกี้"ยิหวายังคงมึนงงไม่หายสมองเธอยังเบลอๆอยู่
โป๊กกกกกกกกก!!!!!!!"โอ๊ย!!!!!เจ็บนะ"เธอยกมือลูบหน้าผากปรอยๆ
"ตื่นสักที...... มีเื่ให้ช่วยหน่อย"
"เื่ไรล่ะ.... เจ็บชะมัด"เธอหน้ามุ่ย
"เฮ้อ..... ช่วยป่าวล่ะ.... "
"ช่วยดิว่ะ.... ฉันมีแกเป็เพืี่อนสนิทที่รักที่สุดแค่คนเดียวนี่น่า.... ไม่ช่วยได้ไง"
"จริงนะ.... รับปากแล้วนะ... "ตองนวลเข้ามาสวมกอดเพืี่อนอย่างดีใจ"แก... น่ารักที่สุดเลย"
"อืม.... ก็ฉันสวย"
"จ้า...... แม่คนสวยอยู่มากี่ปีแล้วล่ะแฟนยังไม่มีรอขึ้นคานก่อนหรือไง"
"ช่างเถอะน่า..... ไม่รู้จะมีไปทำไมกัน.. ว่าแต่แกมีเรืี่องอะไรให้ช่วยล่ะ" ตองนวลกระซิบบอกเธอข้างหูเบาๆ"ห๊าาาาาาา.... จะดีหรือนวล.... ฉันไม่กล้าหรอกนะ"
"แกรับปากแล้วนะ นะๆๆๆๆๆๆ "
"ฉันไม่ได้ชอบเขาอ่ะ.... ฉันมีคนทีี่แอบชอบอยู่แล้ว.... นะๆๆๆๆๆๆ เพื่อนเลิฟๆๆๆ"
"ต้องทำยังไง..... ฉัน.... ไม่กล้า.... เริ่มต้นยังไง"ยิหวาแบะปากคล้ายคนจะร้องไห้
"แก... ใช้ความสวยไง ช่วยกันเขาออกห่างฉันหน่อยนะ...... เป็ไม้กันหมาไง ไม่ใช่สิ....... ช่วยกันเขาออกจากฉัน เอ่อ....... เป็ก้างขวางคอ อะไรทำนองนี้"
"เอาจริงหรอ..... เขาจะด่าฉันมั๊ย... เกิดมาฉันไม่เคยทำแบบนี้เลยนะ"
"เอาน่า..... แกก็ช่วยไปตามตื้อตามตอแยเขาหน่อยแล้วกันนะ.... ฉันขอร้องล่ะ นะหว้านะ..... "ตองนวลทำตาปริบๆ จนยิหวาอ่อนใจพยักหน้าตกลง
"หมอคนนั้นหน้าตาเป็ไงว่ะ"
"หล่อสุดๆ"
.............................................
คลีนิค........
"หมอจะให้ยาไปทานสักเดือนนึงก่อนนะครับ รอตรวจเือีกทีนะครับ"
"ขอบคุณค่ะคุณหมอ"
"ครับ" เขายิ้มให้นิดนึง
ผมชื่อ.... ธนดล.... ใครก็เรียกผมว่าหมอดล ผมเป็หมอสูตินรีเวชและยังเป็เ้าของคลีนิคขนาดใหญ่แห่งนี้อีกด้วย........ ที่สำคัญผมชอบผู้หญิงคนหนึ่งเธอเป็เภสัชกรที่คลีนิคของผมเธอชื่อว่า*ตองนวล*เป็คนน่ารักน่าทะนุถนอมนิสัยดีผมชอบเธอถึงขนาดตามตื้อตามตอแย... ไม่ใช่ซิเพราะผมมีแผนในใจต่างหาก....
"คุณหมอคะ..... หมอดลคะ"
"เอ่อ..... ครับๆ"เขาสะดุ้งตื่นจากภวังค์ "นี่ครับ..... ติดต่อหน้าห้องจ่ายยานะครับ"เขาบอกอย่างเคอะเขินนิดๆ
"ค่ะ.... ขอบคุณค่ะ"คนไข้สาวยิ้มหวาน อ่อยหมอวนไป....
"ฟู้ววววววว.... บ้าไปแล้วเรา"
ตอนหัวค่ำ...
ก๊อก ก๊อก ก๊อก.......
"เชิญครับ....... อ้าวคุณนวล... วันนี้หยุดนิครับ"เขายิ้มน่ารักส่งให้
"เอ่อ.... พอดีเพื่อนนวลจะมาตรวจ... มะเร็งปากมดลูกอ่ะค่ะ"
"แต่นี่..... ใกล้ปิดแล้วนะครับ"เขามองไปทางด้านหลังเห็นสาวสวยยืนอยู่
"นวล.... กลับกันเหอะ"
"งั้นพรุ่งนี้ก็ได้ค่ะ..... "ตองนวลยิ้มส่งให้หมอหนุ่ม ยิหวาสีหน้าเจื่อนๆนิดๆเธอรู้สึกประหม่าอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
"ครับ.... เอ่อ ไปทานข้าวกับผมนะครับ ผมเลี้ยงเอง" ตองนวลสะกิดแขนเพื่อนสาวยิหวาทำหน้าหรอหรามองเพื่อนสาวอย่างไม่เข้าใจ ตองนวลแอบขยิบตาให้เพื่อนสาว
"อ่อ..... เอ่อ.... ดีเลยค่ะ..... หว้าหิวพอดี..... ไปกันเถอะค่ะ"เธอแทบจะกัดลิ้นตัวเองทันทีที่พูดจบประโยค หมอดลส่งสายตาดุๆมาให้จนเธอต้องก้มหน้างุดทันที
"ไปครับคุณตองนวล"เขาหันมายิ้มอ่อนโยนให้หญิงสาวก่อนจะทำหน้าบึ้งใส่ยิหวา
ร้านอาหาร........
ทั้งสามนั่งทานอาหารด้วยกันจนกระทั่งอิ่มท่ามกลางบรรยากาศแสนจะอึดอัดใจ......
"นวลขอตัวก่อนได้มั๊ยคะ.... พอดีนวลมีธุระ... ฝากหมอดลไปส่งยิหวาด้วยนะคะ.... ขอโทษด้วยค่ะ"
"ห้ะ!!!! "ทั้งสองคนต่างอึ้งไปตามๆกัน หมอดลส่งสายตาไม่พอใจมาให้เธอทันที
"ฝากเพื่อนนวลด้วยนะคะ"ตองนวลรีบหุนหันออกไปอย่างรวดเร็ว.....
"แผนคุณล่ะซิ? "ประโยคแรกที่เขาเอ่ยกับเธอ"หึ..... ไม่มีปัญญา.... หาผัวหรือไงมาเที่ยวให้ท่าคนอื่น"เขาเหยียดปากมองเธอ 'นี่นะหรือหมอหนุ่มไฟแรง หน้าตาดี นี่น่ะหรือหมอที่รักษาคนไข้.... ปากจัดจังเลย'เธอคิดในใจและอึ้งไปกับคำพูดของเขา
"หึ... ลุกซิ จะนั่งอ่อยคนในร้านหรือไง หรืออยากจะกลับเองก็เชิญ"เขากระชากแขนบางให้ลุกขึ้น
"น้องเก็บตังค์ด้วยไม่ต้องทอน"เขาควักแบงค์พันหลายใบออกมาวางบนโต๊ะ เธอยืนอ้าปากหวอ"เดินไปซิหรือให้ฉันอุ้ม.... อย่ามโน" เห็นเธอยืนนิ่งเขาจึงลากเธอออกไปจากร้านจับเธอยัดใส่รถทันที........
"บ้านอยู่ไหนล่ะ.... นั่งใบ้กินขนาดนี้คงอยากจะตามไปอ่อยฉันถึงที่บ้านน่ะซิ.... หึ อย่าหวัง"
"................ "เธอพูดไรไม่ออกได้แต่มองเขาตาแป้ว
"งั้นลงตรงนี้ล่ะกัน"
เขาจอดตรงป้ายรถเมล์แห่งหนึ่ง
"ลงไปซิ"
"ค่ะ"เธอพยักหน้าช้าๆเปิดประตูก้าวลงไปจากรถของเขา
"ปิดประตูให้ด้วย...... คงต้องเอารถไปล้างแก้ซวยล่ะมั้งงาน นี้"เขาบ่นขึ้นมาลอยๆให้เธอได้ยิน......
เธอมองเขางงๆแต่ก็ปิดประตูให้โดยดีไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ทันทีที่เธอปิดประตูรถเขาก็ออกรถไปเลย ยิหวาถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆเดินไปนั่งรอรถเมล์กลับที่พัก....
"เฮ้อ.... เวรกรรมของฉันจริงๆยัยหว้า รถมีก็เสือกไม่เอามา..... นวลหนอนวล... ทำกันได้เนาะ"เธอนั่งบ่นกระปอดกระแปด
เอี๊ยดดดดดดดดดด มีรถขับมาอย่างเร็วมาจอดเทียบริมฟุตบาท เธอสะดุ้งโหย่งหันไปมองอย่างใ ทันทีที่รถจอดสนิทเขาก็ลดกระจกลง.....
"จะนั่งอ่อยผู้ชายอีกนานมั๊ย.... ขึ้นมา"
"................. "
"ขึ้นมา!!!!!! "ยิหวาหันซ้ายหันขวาเพื่อให้มั่นใจว่าเขาคุยกับเธอจริงๆ
"ฉันหรอ!? "เธอชี้มาที่ตัวเอง
"จะใครล่ะ.... ขึ้นมา"
"ค่ะๆๆๆ"เธอรีบเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งทันที
"หึ...... แรด!!!!! "
"....ไหนคะ..... "เธอชะโงกมองหา"ในสารคดีหรอคะ"เธอถามซื่อๆ
"หึ...... ตอแหลจริงคนสมัยนี้.... คิดจะจับคนรวยๆท่าเดียว"
"............. "
"พักที่ไหนล่ะ... "เขาเหลือบตามาถาม
"ที่....... "เธอบอกสถานที่ออกไป
"หึ..... แสดงว่าเธอเตรียมแผนมาแล้วใช่มั๊ย.... รู้ดีจริงนะว่าฉันพักอยู่ที่ไหน ถามตรงๆเถอะเธอเป็ไอ้พวกแฟนคลับคลั่งไคล้คนหล่อหรือเปล่า เป็พวกเดียวกันกับที่คอยตามฉันอยู่ใช่มั๊ย ถึงขนาดสืบที่อยู่เลยหรอ.... "เขาหันมาตะคอกเสียงใส่เธอ
"แฟนคลับ?..... ใคร...... "เธอถามอย่างงงๆเพราะนอกจากแฟชั่นเสื้อผ้าเธอก็ไม่ได้สนใจอะไรเลยจริงๆ
"อย่ามาทำเนียน..... อย่างเธอหน้าตาดีแบบนี้คงเป็เด็กเสี่ยล่ะซิ จะเอาปัญญาที่ไหนไปเช่าคอนโดหรูๆอยู่.... ทำไมขาดแคลนหรือไง"
เธอกัดฟันข่มอารมณ์โกรธที่กำลังก่อตัวขึ้นแต่พอนึกถึงหน้าตองนวลเพื่อนรักความรู้สึกทั้งมวลก็ค่อยๆดีขึ้น
"หรือไม่จริง" ยิหวายังคงนั่งนิ่งไม่โต้ตอบใดๆเธอเลือกที่จะไม่สนใจหยิบมือถือมาเล่นเกม......
ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด...... สายเข้า
"สวัสดีค่ะ.... จริงหรือคะคุณชัย... ได้ค่ะวันไหนคะ....... ขอบคุณนะคะ"เธอวางสายอย่างดีใจระบายยิ้มเต็มหน้า
"ผัวโทรมาล่ะซิ..... หรือกิ๊ก.... ชู้.... น่าจะเป็อย่างหลังมากกว่ายิหวาหุบยิ้มทันทีหันไปมองเขาด้วยสีหน้ากวนๆนิดนึง
"คุณกลัวฉันหรอ..... แค่เจอฉันแปปเดียวต้องอารมณ์เสียใส่กันด้วย.... กลัวจะหลงเสน่ห์ฉันล่ะซิ... "
"ไม่มีทาง"เขายักไหล่
"งั้นก็ลองดูมั๊ยล่ะ!!!!! ถ้าแน่จริงอ่ะนะ"
"เชิญตามสบายอยากทำไรก็เชิญ"
"ฉันทำแน่!!!!? "
"เชิญ!!!! "
.................................
เธอกลับถึงห้องอันดับแรกที่เธอจะทำก็คือการพาตัวเองเข้าไปอาบน้ำทันที...
"เป็บ้าอะไรของฉันนะ ไปพูดแบบนั้นได้ยังไงกัน...... ไม่เอาแหละไม่ยุ่งดีกว่า.... ล้มเลิกๆ โทรไปบอกยัยนวลว่าขอบายล่ะกัน คนอะไรปากจัดเป็บ้าหน้าตาก็ดี....... ไม่น่าเลย"
เธอรีบอาบน้ำแต่งตัวมาล้มตัวลงนอนแผ่หราบนที่นอนหนานุ่ม........
ติ้งงงงงงงง เสียงข้อความไลน์!!!!
ตองนวล: เป็ไงบ้างอ่ะแก
ยิหวา: หึ...... ฉันขอบายล่ะกันคนอะไรปากจัดมาก
ตองนวล: น่า!!! นะช่วยกันหน่อย ฉันขอนะแก นะๆๆๆๆๆ
ยิหวา: โอ๊ย.... แต่จะบ้าตาย
ตองนวล: รักนะแก จุ๊บ
ยิหวาวางมือถือลงบนที่นอนก่อนจะหลับตาลงด้วยความเพลีย
"เฮ้อ.... ชีวิตฉันคงจะปั่นป่วนมากๆก็คราวนี้"........
รุ่งเช้า........
ก๊อก ก๊อก ก๊อก...
"ค่ะ"เธอเดินงัวเงียไปเปิดประตู
"ไฮ.... ยิหวา"
"ตองนวล... มาทำอะไรอ่ะเช้าๆ"
"อ่ะนี่ อาหารนำไปให้หมอดลซิ"
"ห้ะ"........
325
