ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

            “…ข้าไปอย่างมากก็ครึ่งเดือน หากดวงดี ไม่กี่วันก็กลับมาแล้วถ้าที่บ้านมีอะไรที่เจ้าทำไม่ได้ก็ไปหาฟู่กุ้ยหรือไม่ก็สุ่ยเซิงข้าบอกกล่าวพวกเขาเอาไว้แล้ว ส่วนถ้ามีใครมาหาเรื่อง เจ้าก็ไม่ต้องไปสนใจไว้ข้ากลับมาแล้วจะจัดการให้เอง”

            ก่อนออกจากบ้านเจียงหงหย่วนกำชับหลินหวั่นชิวซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาเองก็อยากอยู่บ้านเฝ้าเมียแต่ทำอย่างไรได้ คนทั้งบ้านต้องกินต้องใช้

            อีกอย่างเขาก็ไม่อยากให้เมียตัวน้อยลำบาก อยากให้นางสุขสบาย

            “ได้ ข้าจดจำเอาไว้แล้ว”

            หลินหวั่นชิวกับเจียงหงหนิงมาส่งเขาออกจากบ้านเมื่อเงาร่างเขาห่างไปไกลแล้ว หลินหวั่นชิวจึงปิดประตู ทำงานมาทั้งวันนางว่าจะกลับห้องไปพักสักครู่แล้วค่อยเย็บผ้าห่ม

            ที่สำคัญที่สุดคือ ก่อนหน้านี้นางอาศัยช่วงที่เจียงหงหย่วนออกจากบ้านไปเอาหนังกระต่ายสามแผ่นนั้นไปขายในเสียนอวี๋ ไม่รู้ว่าตอนนี้จะขายไปแล้วหรือยัง

            หลินหวั่นชิวลงกลอนประตูห้องแล้วเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ขอกล่องเข็มกับด้ายจากเจียงหงหนิงแต่จังหวะที่นางจะออกจากห้องก็นึกถึงความสามารถของเสียนอวี๋ขึ้นมาเหมือนว่าในนั้นจะมีห้องหัตถกรรมระดับต่ำอยู่หนึ่งห้อง…หลินหวั่นชิวตัดสินใจจะลองใช้ดูนางมองเครื่องนอนบนเตียงกับผ้าที่ถูกใช้เป็นผ้าปูชั่วคราวในใจนึกถึงของห้องหัตถกรรมระดับต่ำของเสียนอวี๋

            ของบนเตียงแทบจะหายไปในพริบตา

           ช่างน่าตะลึง!

            นางรีบดูในเสียนอวี๋พบว่าภายในห้องหัตถกรรมระดับต่ำที่ใส่วัตถุดิบได้ห้าช่องมีของใส่อยู่สองช่อง

            ช่องหนึ่งคือผ้าที่เจียงหงหย่วนซื้อกลับมาเตรียมเย็บเป็นผ้าห่มอีกช่องคือไส้ในฝ้ายสองผืน

            คำว่าผสานส่องประกายแวววับอยู่ตรงหน้านางนางอดยื่นมือออกไปแตะไม่ได้ แม้นิ้วมือจะแค่แตะลงบนอากาศแต่เรื่องแปลกประหลาดได้เกิดขึ้นแล้ว ผ้าห่มเย็บเสร็จทันที

            ตรงหน้ามีกล่องแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาอีกสองช่องเก็บเข้าช่องเก็บของ? นำออก?

            หลินหวั่นชิวแค่คิดว่าจะหยิบออกมาผ้าห่มที่เย็บเสร็จเรียบร้อยก็ร่วงจากอากาศลงบนตัวนาง เกือบจะฝังร่างนางมิด

            มหัศจรรย์เกินไปแล้ว

            หลินหวั่นชิวดีใจมาก

            นี่หมายความว่าต่อไปนี้หากนางอยากสร้างอะไรก็แค่ใส่วัตถุดิบลงไปในช่องจากนั้นแค่คิด ระบบห้องหัตถกรรมในเสียนอวี๋ก็จะช่วยทำให้!

            ฮ่าฮ่าฮ่านี่เป็นความสามารถที่สุดยอดมาก

            อีกอย่าง นางยังพบอีกว่าหลังจากที่รวมวัตถุดิบสองอย่างเข้าด้วยกันแถบความคืบหน้าใต้ห้องหัตกรรมมีเส้นสีแดงปรากฏสั้นๆด้านบนมีเครื่องหมายว่าสิบส่วนในหนึ่งร้อย

            นางไม่รู้ว่าแถบความคืบหน้ามีไว้ทำอะไรด้วยเหตุนี้จึงไม่ได้ใส่ใจ ออกจากห้องหัตถกรรมไปดูที่หน้าร้าน

            นางอุทานในใจว่าแม่เจ้าหนังกระต่ายสามผืนขายออกหมดแล้ว

            ระบบกำหนดราคาอัตโนมัติตั้งราคาไว้ที่ผืนละยี่สิบหยวนสามผืนก็หกสิบหยวน

            แม้หกสิบหยวนจะเป็นจำนวนเงินไม่เยอะแต่หลินหวั่นชิวก็ดีใจมากแล้ว เพราะปกติของในเสียนอวี๋ก็ราคาไม่แพง แต่แน่นอนว่าไม่นับพวกวัตถุโบราณทองเหลืองและเครื่องหยกต่างๆ

            นางปูผ้าปูเสร็จก็นอนคิดว่าจะใช้เงินหกสิบหยวนนี้อย่างไรดี

            ครอบครัวนี้จนเกินไปนางจำเป็นต้องใช้เงินทุกสตางค์กับเรื่องสำคัญ

            แต่นางไม่เห็นด้วยกับการตระหนี่แบบเจียงหงหนิงจะตระหนี่ก็ได้ แต่ไม่ใช่เรื่องกิน

            หลังจากที่คิดอยู่นานในที่สุดหลินหวั่นชิวก็คิดวิธีหาเงินออก

            นางสามารถคัดตำราขาย

            แน่นอนว่าไม่ได้คัดด้วยพู่กันแต่ใช้ปากกาหมึกซึมลูกลื่นหัวเล็กมากมาคัด ใช้สมุดขนาดเท่าฝ่ามือแบบนี้พวกบัณฑิตจะได้พกติดตัวง่าย เอาออกมาอ่านตอนไหนก็ได้

            ต้องเป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนใครในยุคนี้แน่นอน

            บอกก่อนว่าต่อให้เป็นอักษรขนาดเล็กก็ยังเล็กไม่เท่าอักษรที่เขียนด้วยปากกาหมึกซึมลูกลื่น

            ที่ช่องทางหาเงินแรกของหลินหวั่นชิวคือการคัดตำราเพราะวิชาคัดอักษรด้วยปากกาของนางอยู่ระดับเก้าทั้งยังเคยได้รับรางวัล

            อยากทำก็ทำเลยหลินหวั่นชิวซื้อปากกาหมึกซึมลูกลื่นจากเสียนอวี๋หนึ่งด้ามปากกาด้ามนี้คนขายใช้ไปแค่ไม่กี่ครั้ง ราคาแค่…หนึ่งเหมา[1]

            จากนั้นจึงซื้อกระดาษโบราณอีกจำนวนหนึ่งเจอร้านหนึ่งขายกระดาษที่โดนน้ำพอดี กระดาษขนาดเอสี่ หนึ่งพันแผ่นแปดหยวน

            หลินหวั่นชิวดูแล้วรู้สึกว่าจุดที่โดนน้ำสามารถตัดทิ้งได้อย่างไรนางก็วางแผนว่าจะทำตำราขนาดเท่าฝ่ามือผู้หญิงเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวอยู่แล้วใหญ่สุดไม่เกินฝ่ามือ

            ต่อมาคือเครื่องตัดกระดาษเครื่องเจาะรู เครื่องเข้าเล่ม เครื่องเย็บกระดาษและลวดเย็บกระดาษต่างๆของพวกนี้เป็นของมือสองเช่นกัน ใช้ไปทั้งหมดสี่สิบหกหยวน

            ทำเอาเงินหกสิบหยวนที่ได้จากการขายหนังกระต่ายเหลือไม่เท่าไร

            หลินหวั่นชิวไม่กล้าซื้อของอีกนางใช้เครื่องตัดกระดาษมาตัดส่วนที่ใช้ไม่ได้ออกก่อน จากนั้นจึงตัดส่วนที่ใช้ได้เป็นขนาดที่ต้องการ

            เก็บของที่ไม่ใช้ลงในช่องเก็บของในเสียนอวี๋หยิบกระดาษปึกหนึ่งออกมาเริ่มเขียนจากความทรงจำ

            คัมภีร์ตรีอักษร [2] ตำราร้อยแซ่ [3] ตำราพันอักษร [4] นางล้วนท่องได้หมดเมื่อก่อนตอนฝึกเขียนอักษรด้วยปากกาต้องคัดอยู่บ่อยๆตัดสินใจว่าจะรวมตำราทั้งสามเข้าในเล่มเดียว

            นางไม่กลัวว่ายุคนี้จะยังไม่มีตำราสามเริ่มนี้เพราะหลินหวั่นชิวจำได้ว่าหลินจินเป่าลูกชายของหลินซย่าจื้อเรียนหนังสืออยู่ที่สำนักศึกษาเจ้าของร่างนางเคยเห็นเขาท่องตำราสามเล่มนี้ที่บ้าน

            หลินหวั่นชิวเขียวเร็วและสวยมากทำรวดเดียวแบบไม่หยุดพัก

            ตำราสามเล่ม สองพันกว่าตัวอักษรนางใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วยาม

            แต่แน่นอนว่าหากเขียนซ้ำอีกหลายรอบความเร็วนางจะเพิ่มขึ้นอีก อย่างไรเสียนี่ก็เป็นแค่การคัดตำราครั้งแรก

            เขียนทุกอย่างจนเสร็จไม่ตกหล่นแม้แต่นิดเดียว อักษรตัวบรรจงที่เขียนออกมาทั้งเล็กทั้งสวยงาม

            หลินหวั่นชิวใช้เครื่องเย็บกระดาษยึดตำราสามเล่มแยกกันให้เรียบร้อยจากนั้นจึงแปะปกตำราลงไปด้วยน้ำแป้ง

            สำเร็จ!

            นางเก็บ ‘ตำราตรีร้อยพัน’ ในช่องเก็บของของเสียนอวี๋แล้วออกไปทำอาหาร

            เจียงหงหย่วนไม่อยู่บ้านมื้อเย็นหลินหวั่นชิวจึงใช้น้ำแกงไก่มาทำบะหมี่แกงไก่สามชาม

            เจียงหงหนิงไม่สบอารมณ์นักเมื่อเห็นบะหมี่แกงไก่ “พี่สะใภ้ เอ้อร์เกอกินได้แค่โจ๊ก”

            หลินหวั่นชิวคิดว่าในเมื่อเจียงหงป๋อขับพิษไปแล้วรอบหนึ่งความสามารถในการรับอาหารของกระเพาะน่าจะเพิ่มขึ้นจึงทำบะหมี่ให้เอาแต่กินโจ๊กทุกมื้อก็ได้แค่ประทังชีวิต ไม่อาจทำให้ร่างกายแข็งแรง

            “บะหมี่ค่อนข้างนุ่มเจ้าลองให้เขากินดูก่อน หากกินไม่ได้ ข้าค่อยต้มโจ๊กให้” หลินหวั่นชิวพูด

            “เอ้อร์เกอเจ้าป่วยมานานหากกินอาหารได้ ร่างกายเขาถึงจะค่อยๆ มีแรง มีแรงแล้วจะได้สู้กับโรค” หลินหวั่นชิวพูดเสริมเมื่อเห็นว่าเจียงหงหนิงไม่ขยับเขยื้อน

            “ช่างเถอะ ข้าเอาไปส่งเองก็ได้” นางอยากเห็นเช่นกันว่าสีหน้าเจียงหงป๋อดีขึ้นบ้างหรือไม่

            นางไม่รอให้เจียงหงหนิงตอบยกชามเดินเข้าห้องพวกเขาทันที

            ใต้ตะเกียงน้ำมันนางมองสีหน้าเจียงหงป๋อไม่ค่อยออกแต่แววตาเขาดูมีชีวิตชีวากว่าตอนที่เจอกันครั้งแรก

            “ข้าทำบะหมี่แกงไก่มาให้เจ้าลุกขึ้นกินหน่อยเถอะ ให้ข้าช่วยพยุงไหม?” หลินหวั่นชิววางชามบนตู้หัวเตียงพร้อมกับถามเจียงหงป๋อ

            เจียงหงป๋อเหลือบตามองอย่างอายๆตอบว่า “ไม่ต้อง”

            เจียงหงหนิงที่อยู่ด้านข้างรีบวิ่งเข้ามาประคองแต่เจียงหงป๋อก็ยังส่ายหน้าปฏิเสธ

            เขาอยากลองเช่นกันว่าจะลุกขึ้นนั่งด้วยตัวเองได้หรือไม่ไม่รู้เหตุใด หลังจากที่วันนี้ได้ถ่ายของเสียออกไปเขาเอาแต่รู้สึกว่าตัวเองมีแรงขึ้น

            เจียงหงป๋อใช้สองมือยันเตียงค่อยๆ ขยับ ลุกขึ้นนั่งสำเร็จภายใต้สายตาตื่นตระหนกของเจียงหงหนิงเขาพิงหัวเตียงหอบหายใจ

            “เอ้อร์เกอ…ท่าน…ท่านลุกขึ้นนั่งเองได้แล้ว!” เจียงหงหนิงน้ำตาไหลด้วยความตื่นเต้น

            หลินหวั่นชิวเห็นดังนี้ก็หันตัวออกจากห้องเจียงหงป๋อนั่งได้ นี่หมายความว่าโอสถชำระไขกระดูกได้ผล

            นางกะว่าสองวันนี้จะให้เจียงหงป๋อพักไปก่อนไว้ผ่านไปอีกสักสองสามวันค่อยผสมผงโอสถไขกระดูกให้เขาอีกครั้ง

           เชิงอรรถ

           [1] เหมา (毛) หน่วยเงินของจีนคำว่าเหมาเป็นภาษาพูด ในภาษาเขียนจะใช้คำว่าเจี่ยว(角)เป็นหน่วยที่เล็กกว่าหยวน โดย 10 เจี่ยวจะเท่ากับ 1 หยวน

           [2] คัมภีร์ตรีอักษร (三字经) เป็นแบบเรียนขั้นพื้นฐานสำหรับหัดอ่านเบื้องต้นเด็กๆจะศึกษาเรียนรู้ตัวอักษรและคุณธรรมผ่านการท่องคัมภีร์ตรีอักษร ทั้งหมดมี 1722 ตัวอักษรเนื้อหาในคัมภีร์ตรีอักษรประกอบด้วย จารีตโบราณทางการศึกษาของจีน ประวัติศาสตร์ปรัชญา ดาราศาสตร์ ภูมิศาสตร์ จริยธรรมและคุณธรรม รวมถึงตำนานพื้นบ้านบางเรื่อง 

           [3] ตำราร้อยแซ่(百家姓) หนังสือรวบรวมแซ่สกุลของชาวจีน

           [4] ตำราพันอักษร(千字文) แต่งขึ้นในสมัยราชวงศ์เหลียงในยุคราชวงศ์เหนือใต้หนึ่งวรรคมีสี่ตัวอักษร ทั้งหมด 250 วรรค รวม 1,000 ตัวอักษร