ตอนที่ 16 บุ่มบ่าม (1)
กู้อันซินกลับมาถึงบ้านดึกมาก สีหน้ายังถือว่าผ่อนคลาย ตอนเข้าประตูมาก็ยังยิ้มให้หลิงเย่ว์
“พูดคุยเรียบร้อยแล้วเหรอ” หลิงเย่ว์ไม่ค่อยเชื่อ เพราะวิธีการของเฉินหลงเฟยได้แสดงให้เห็นถึงบุคลิกของเขาแล้ว และไม่น่าจะยอมอ่อนข้อให้กู้อันซินเพียงเพราะไปขอร้องถึงที่
หรือว่ายายนี่จะถูกหลอก
“ยังเลย” กู้อันซินส่ายหน้า “แต่วันนี้ฉันรออยู่นอกประตูเฉินหลงเฟย แม้เขาไม่มาเจอฉัน แต่ก็ตกลงว่าจะนัดฉันคุยที่สวนดอกไม้ฮั่นเจียในคืนพรุ่งนี้”
สวนดอกไม้ฮั่นเจีย...
หลิงเย่ว์สูดหายใจเข้าลึกๆ “ถ้าจำไม่ผิด มีคดีข่มขืนเกิดขึ้นสองครั้งติดต่อกันในสัปดาห์นี้ที่สวนดอกไม้ฮั่นเจีย ซึ่งหนึ่งในนั้นคือคดีข่มขืนศพ เธอแน่ใจนะว่าเขาอยากนัดคุยกับเธอจริงๆ”
หลิงเย่ว์ติดตามข่าวการเคลื่อนไหวของหลิงเทียนกรุ๊ปอย่างใกล้ชิด ดังนั้นจึงได้ดูข่าวล่าสุดและข่าวเกี่ยวกับสวนดอกไม้ฮั่นเจียก็เกิดขึ้นใกล้ๆ เขาจึงให้ความสนใจ
“คงไม่หรอกมั้ง!” กู้อันซินใ “นายอย่าทำให้ฉันกลัวสิ สวนดอกไม้ดีๆ แห่งหนึ่งจะเกิดเื่แบบนั้นได้ยังไง ก่อนหน้านี้ฉันก็เคยไป เป็สวนสาธารณะที่สวยงามมากเลยนะ”
“ก่อนหน้านี้คือั้แ่เมื่อไร”
“ฤดู...ใบไม้ผลิ”
“กู้อันซิน ตอนนี้เป็ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว” หลิงเย่ว์มองเธอด้วยสีหน้าเหมือนมองคนปัญญาอ่อน
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบทันที
กู้อันซินกัดริมฝีปากล่าง หากเป็แบบนั้นจริง การนัดพบของเฉินหลงเฟยตอนค่ำคงเป็ปัญหาใหญ่จริงๆ
“เธอพูดกับเขายังไง” หลิงเย่ว์ถาม
“ตอนแรกเขาไม่ยอมพบฉันและไม่ยอมเพิกถอนข้อหาคัดลอกงานของฉัน ต่อมาฉันส่งข้อความให้เขาว่า ถ้าไม่ยกเลิก ฉันจะเผยแพร่เื่ที่เขายักยอกค่าต้นฉบับของนักเขียน จากนั้นเขาถึงได้ตอบตกลง” เมื่อกู้อันซินพูดจบก็ตระหนักถึงอันตราย ใบหน้าฉายแววตื่นตระหนก “คงไม่ใช่เพราะฉันจับจุดอ่อนของเขาเอาได้ เขาจึงคิดจะฆ่าปิดปากฉันหรอกนะ”
กู้อันซินเบิกตากว้าง การคาดการณ์นี้น่ากลัวเกินไปแล้ว แต่ก็ไม่อาจไม่คิดถึงทางนี้ได้
“ในเมื่อมีจุดอ่อนของเขาแล้ว เธอก็ต้องไป” มุมปากของหลิงเย่ว์โค้งขึ้นอย่างเ็า
“ไปเหรอ แต่เมื่อกี้นายก็บอกแล้วว่าตอนนี้ทางนั้นอันตรายมาก หลังพบคดีข่มขืนแล้ว คืนนี้คงไม่มีใครอยู่แน่ ฉันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเฉินหลงเฟย หากเกิดการทะเลาะวิวาท ฉันต้องเสียเปรียบแน่นอน”
กู้อันซินก็วิเคราะห์สถานการณ์ปัจจุบันเหมือนกัน
แม้เธอเป็เพียงคนตัวเล็กๆ ในสังคม แต่ก็ยังหวงแหนชีวิตอยู่
“ยังมีฉันด้วย” หลิงเย่ว์พูดจบก็หยิบโน้ตบุ๊กขึ้นมาเล่น ‘เกม’ ต่อ ท่าทางเขาดูมั่นใจมาก
“นายงั้นเหรอ” กู้อันซินมองหลิงเย่ว์ั้แ่หัวจรดเท้าด้วยความสงสัย
“นายเป็ง่อย ยืนก็ยังยืนไม่ได้ ใน่เวลาสำคัญจะไม่เป็ตัวถ่วงฉันเอาเหรอ”
ความฟิตของหลิงเย่ว์นั้นไม่เลว กู้อันซินเห็นกล้ามเนื้อส่วนบนของเขาซึ่งแข็งแรงมาก แต่คนพิการคนหนึ่งไม่มีทางต่อสู้ผู้ชายธรรมดาที่ร่างกายแข็งแรงอย่างเฉินหลงเฟยได้หรอก
ในบ้านครั้งก่อนที่หลิงเย่ว์ไล่เฉินหลงเฟยออกไปได้นั้นเป็เพียงเื่เหนือความคาดหมาย กู้อันซินคิดแบบนี้มาตลอด
นิ้วของหลิงเย่ว์ชะงักชั่วครู่ ก่อนหรี่ตาลงและกวาดสายตามองกู้อันซิน
หากเป็เมื่อก่อนมีคนกล้าตั้งคำถามถึงความสามารถของเขาเช่นนี้ เขาจะต้องให้คนผู้นั้นได้ลิ้มลองฝีมือของตนเองแน่นอน
แต่ตอนนี้...เพื่อกลับคืนสู่ตำแหน่งของตนเอง เขาต้องซ่อนตัวตนและความสามารถของเขาต่อหน้ากู้อันซิน จึงต้องอดกลั้นเอาไว้ชั่วคราว...
1K
![[จบ]ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1710864878_79730567.webp)
![เสน่หาซ้อนซ่อนรักร้าย [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1722909781_66820985.webp)
