เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นภรรยาชาวสวนผู้กล้าหาญ (จบแล้ว)

        หลิวจือโม่ชำเลืองมองนางด้วยรอยยิ้ม "เสี่ยวหลิง เจ้าอายุสิบสี่ปีแล้ว" จะแต่งงานกับข้าเมื่อไรกัน

        เขาไม่ได้ถามประโยคสุดท้าย แต่สีหน้าของเขาแสดงความหมายเช่นนั้น

        หลี่ชิงหลิงแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด มองเขาด้วยความงุนงงแล้วพยักหน้า "อืม ทำไมหรือ?"

        นางมองหลิวจือโม่ที่แสร้งทำเป็นสงบพลางแอบหัวเราะในใจ เด็กชายเติบโตกลายเป็นผู้ใหญ่ตัวน้อยแล้ว แต่ยังคงหน้าบางอยู่

        ทุกครั้งที่ถูกนางแกล้งก็จะอดหน้าแดงไม่ได้

        แต่ยิ่งเห็นเขาเป็นแบบนี้ นางก็ยิ่งอยากแกล้งเขา

        หลังจากอยู่กับหลี่ชิงหลิงมานาน เขาย่อมมองความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของนางออก

        เขาไอเบาๆ ระงับความอับอายในใจแล้วกล่าว "แล้วเมื่อไรเราจะแต่งงานกัน" พูดจบก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที ราวกับทำภารกิจเสร็จสิ้น

        หลังจากพูดประโยคนี้ได้ เขาก็รู้สึกว่าประโยคต่อไปจะง่ายขึ้นมาก

        "เจ้าอายุสิบสี่ ข้าอายุสิบหก แต่งงานได้แล้ว" ในช่วงสามปีที่ผ่านมา หลี่ชิงหลิงยิ่งโตยิ่งสวยจนเขารู้สึกอันตรายแล้ว

        โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากได้พบกับเจ้าของฝูหมั่นโหลว ความคิดเขาก็เปลี่ยนไป

        เขาที่เป็นผู้ชายรู้ว่าชายคนนั้นก็ชอบหลี่ชิงหลิงเช่นกัน

        แต่เพราะหลี่ชิงหลิงค่อนข้างซื่อในด้านนี้จึงไม่รู้ตัว

        เขาก็ควรจะรู้สึกดีใจที่นางค่อนข้างซื่อ

        แม้ว่าเขาจะเชื่อว่าหลี่ชิงหลิงจะไม่เปลี่ยนใจ แต่ไม่เชื่อใจชายที่อยากได้คู่หมั้นของเขา

        ถ้าเขาไม่มีความสัมพันธ์ทางธุรกิจกับบุรุษผู้นั้น เขาคงไม่ให้โอกาสอีกฝ่ายมาที่บ้านด้วยซ้ำ

        ดังนั้นเขาจึงอยากแต่งงานกับหลี่ชิงหลิงโดยเร็วที่สุด

        ในที่สุดนางก็อายุสิบสี่ปีจนได้ เขาจึงรีบถาม

        เมื่อเห็นความจริงจังในแววตา หลี่ชิงหลิงก็เลิกคิ้วและหัวเราะ "รีบขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร กลัวว่าจะถูกคนอื่นแย่งไปหรือ หืม?"

        นางแค่ล้อเล่น ไม่คิดว่าเขาจะพยักหน้าอย่างจริงจัง และบอกว่าเขากลัวจริงๆ ว่าจะมีใครมาแย่งนางไป

        ทันทีที่เขาพูดจบ เด็กสาวก็ผงะไปชั่วขณะ

        เมื่อนางได้สติก็หัวเราะ "คิดอะไรอยู่ นอกจากพี่แล้วใครจะชอบข้าได้ คิดมากไปแล้ว” ถึงจะพูดแบบนี้ออกไปแต่นางก็รู้สึกดีใจมาก

        นางดีใจมากที่เขาเป็นห่วง

        หลิวจือโม่คงไม่โง่ขนาดบอกนางว่ามีใครชอบนางอยู่

        หากบอกไปแล้วสังเกตเห็นขึ้นมา คงไม่ดีแน่

        “ข้าแค่อยากแต่งงานกับเจ้าเร็วๆ” เขาพูดอย่างมั่นใจ คงจะน่าเชื่อกว่านี้ถ้าใบหูของเขาไม่แอบเปลี่ยนเป็นสีแดง

        หลี่ชิงหลิงเม้มปากยิ้ม ท่าทางเขินอายเล็กน้อย

        “อยากแต่งงานกับข้าขนาดนั้นเลยหรือ”

        “เจ้าไม่อยากแต่งงานกับข้าหรือ?”

        หลิวจือโม่จ้องหลี่ชิงหลิงไม่วางตา พยายามสำรวจสีหน้าอีกฝ่าย

        หลี่ชิงหลิงถลึงจ้อง ยักไหล่และบอกว่าตนไม่ได้พูด เขาพูดเอง

        เมื่อเห็นว่านางไม่ตอบ เขาก็ลังเลเล็กน้อย "แล้วเจ้าหมายความว่าอย่างไร?" อย่าทำให้สงสัยสิ

        นางไม่เห็นหรือว่าเขากังวลขนาดนี้

        หลี่ชิงหลิงยิ้ม "ไม่ได้หมายความว่าอะไร ถ้าร้อนใจขนาดนั้นก็ได้ ข้าจะทำอย่างที่ต้องการ แต่ข้ายังเด็กอยู่ จะเริ่มใช้ชีวิตสามีภรรยากัน อย่างน้อยก็คงต้องรอจนอายุสิบห้า”

        เดิมทีนางวางแผนที่จะแต่งงานกับเขาตอนอายุสิบแปด ซึ่งเป็นตอนที่นางโตเป็นผู้ใหญ่ ร่างกายเจริญเติบโตเต็มที่แล้ว

        อย่างไรก็ตาม หากเขารีบร้อน นางก็ผ่อนปรนได้

        อยู่ด้วยกันมาหลายปี เขาคิดกับนางอย่างไร นางย่อมรู้ชัด นางเองก็ไม่อยากทำให้เขาเสียใจเพราะเรื่องนี้ด้วย

        พูดจบหลิวจือโม่ก็หน้าแดง เขา… เขาทำไม่ได้ พูดคำว่าใช้ชีวิตสามีภรรยาออกมาง่ายๆ ได้แบบนั้น

        หัวใจของเขาเต้นเร็วมาก

        แม้แต่มุมปากก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว

        “งั้น… ถ้าอย่างนั้น… ก็เป็นอันตกลง ข้าจะขอให้แม่สื่อมาพรุ่งนี้”

        เขาพูดติดอ่างและวิ่งออกไป

        "..." หลี่ชิงหลิงมองตาปริบๆ คิดว่าแต่งงานตรงๆ ก็ได้แล้ว ต้องยุ่งยากไปหาแม่สื่ออีกหรือ

        อาจเป็นเพราะอยู่ด้วยกันมาตลอดละมั้ง! นางถึงไม่ได้มีความรู้สึกเรื่องแต่งงานมากนัก

        แต่เขาดูมีความสุขมาก!

        ตราบใดที่เขามีความสุขก็พอ

        หลี่ชิงหลิงยิ้ม จากนั้นหันหลังทำอาหารต่อ

        เด็กสาวเพิ่งทำอาหารเย็นเสร็จ และยกไปห้องโถงก็เห็นจ้าวอี้เฉินเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม

        “ข้ามาถูกเวลาเลย แม่นางเสี่ยวหลิงทำอาหารเสร็จพอดี ไม่รังเกียจที่จะเพิ่มชามและตะเกียบอีกสักคู่หรอกใช่ไหม”

        เมื่อมองชายหนุ่มรูปหล่อที่เดินเข้ามา หลี่ชิงหลิงยิ้มและกล่าวทักทาย "เจ้าของร้านบอกว่าคุณชายจ้าวเดินทางแล้วไม่ใช่หรือ กลับมาตอนไหนกัน”

        ชายที่อยู่ตรงหน้าคือจ้าวอี้เฉิน เจ้านายที่อยู่เบื้องหลังฝูหมั่นโหลว พวกเขาเพิ่งได้พบกันในฝูหมั่นโหลวเมื่อสองปีก่อน

        หลังได้รับประทานอาหารที่บ้านนาง เขามักจะแวะมาเป็นครั้งคราว

        ตอนแรกนางรู้สึกประหลาดใจ แต่ตอนนี้นางชินแล้ว

        "กลับมาวันนี้น่ะ” เขามองอาหารในมือของหลี่ชิงหลิงแล้วกลืนน้ำลาย เขารู้สึกจริงๆ ว่าฝีมือหลี่ชิงหลิงอร่อยกว่าฝีมือพ่อครัวของเขาเสียอีก

        หลี่ชิงหลิงตอบรับ และยกอาหารเข้าไป

        หลิวจือโม่ซึ่งเดินตามหลังจ้าวอี้เฉิน มองจ้าวอี้เฉินด้วยท่าทางสงบ จากนั้นหันเข้าครัวไปช่วยยกชามและตะเกียบ

        เมื่อเขายกชามและตะเกียบเข้ามา ก็เห็นเด็กน้อยสองคนหมุนรอบจ้าวอี้เฉิน

        เขากัดฟัน วางชามและตะเกียบลงบนโต๊ะแล้วพูดเสียงเรียบ "จะกินขนมก่อนกินข้าวไม่ได้" ทุกครั้งที่จ้าวอี้เฉินมา เขาจะพกขนมมาให้เจ้าตัวน้อยทั้งสองด้วย

        เด็กน้อยทั้งสองรีบกลืนขนม และนั่งลงบนเก้าอี้อย่างเชื่อฟัง

        พี่ใหญ่อาจดูใจดี แต่เวลาดุขึ้นมาจะน่ากลัวมาก

        ในครอบครัวนี้ คนที่พวกเขากลัวที่สุดคือพี่ใหญ่

        "คุณชายหลิวอย่าจริงจังนักสิ น้องสาวสองคนตกใจกลัวหมด"

        หลิวจือโม่ชำเลืองมองจ้าวอี้เฉินด้วยสีหน้าสงบ "หวังว่าครั้งหน้าคุณชายจ้าวจะจำได้ว่าอย่าให้ขนมก่อนกินข้าว พวกเขายังเด็ก กินขนมแล้วจะกินข้าวไม่ลง ซึ่งไม่ดีต่อสุขภาพ”

        จ้าวอี้เฉินพยักหน้า บอกคราวหน้าจะจำไว้ แต่พูดจบก็แอบขยิบตาให้เด็กน้อยทั้งสอง ทำให้เด็กๆ หัวเราะคิกคัก

        หลิวจือโม่ที่นั่งข้างจ้าวอี้เฉินเงยหน้ามองเด็กน้อยทั้งสอง

        เด็กน้อยทั้งเงียบเสียงทันที ไม่กล้าหัวเราะอีก

        หลิวจือโม่รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา หลี่ชิงหนิงจะหลงใหลก็ว่าไป แม้แต่หลิวจือโหรวก็เป็นไปด้วยนี่สิ

        หลี่ชิงหลิงคุ้นเคยกับภาพนี้ดี ทุกครั้งที่จ้าวอี้เฉินมาทานอาหารเย็นจะเกิดเหตุการณ์นี้

        นางตักอาหารให้ทุกคนอย่างใจเย็น นั่งลงแล้วพูด "กินข้าวกันเถอะ!"

        พูดจบ จ้าวอี้เฉินก็ขยับตะเกียบเป็นคนแรก หลังจากกินปลาตุ๋นไปหนึ่งคำ เขาก็หรี่ตาและอุทานว่า "ฝีมือการทำอาหารของแม่นางเสี่ยวหลิงดีจริงๆ พ่อครัวข้ายังทำได้ไม่ดีเท่านี้เลย”

        "คุณชายจ้าวก็ล้อเล่นไปได้ มันเป็นแค่อาหารบ้านๆ เอง” นางแค่ใส่น้ำจิตวิญญาณเล็กน้อย นางรู้สึกว่าไม่ถึงขนาดที่จ้าวอี้เฉินชมจริงๆ "คุณชายจ้าวกินแต่อาหารรสเลิศจนชิน ถึงได้รู้สึกว่าอาหารบ้านนอกธรรมดาๆ จะอร่อย”

        จ้าวอี้เฉินแทบหยุดไม่ได้ แม้จะกินเร็ว แต่เขาก็กินอย่างสง่างาม ดูท่าทางก็สามารถบอกได้ว่าเขามาจากตระกูลใหญ่

        "ไม่ๆๆ ข้าไม่ได้ชมไปตามมารยาทนะ ข้าพูดจริง”

        ถ้าไม่ใช่เพราะถูกปากเขาจริงๆ เขาคงไม่ตรงกลับมาทันที

        “ข้าก็รู้สึกว่าอาหารที่พี่ข้าทำอร่อยที่สุด อร่อยที่สุด!" ใบหน้าเล็กๆ ของหลี่ชิงหนิงแทบจะจมอยู่ในชาม นางพูดเสียงอู้อี้

        หลี่ชิงหลิงเอื้อมมือไปลูบหัวเล็กๆ ของน้องสาว "กินช้าๆ เดี๋ยวสำลัก"

        พวกเขาชอบทานอาหารที่นางทำ นางก็รู้สึกมีความสุขมาก!

        หลี่ชิงหนิงตอบรับสองครั้ง แต่ยังคงลดความเร็วไม่ลง หากลดลงจะโดนพี่จ้าวแย่งหมดแน่

        แม้ว่าพี่จ้าวจะเอาของอร่อยมาให้ทุกครั้ง นางก็ไม่ยอมหรอกนะ

        ก็อาหารฝีมือพี่สาวอร่อยมากนี่!

        เมื่อเห็นว่าหลี่ชิงหนิงยังสภาพเดิม หลี่ชิงหลิงก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ และปล่อยนางไป

        นางคีบผักให้หลิวจือโหรว "กินผักเยอะๆ จะได้ตัวสูง" จากนั้นนางก็คีบผักให้หลี่ชิงหนิงด้วย

        หลี่ชิงหนิงก็เหมือนหลิวจือโหรว ไม่ชอบผักนัก

        ทั้งสองมองหน้ากัน ขมวดคิ้วก่อนจะกินมันเข้าไป

        หลี่ชิงหลิงเห็นแล้วหัวเราะ

        หลิวจือโม่คีบเนื้อให้หลี่ชิงหลิง จากนั้นจึงพูดกับจ้าวอี้เฉินด้วยรอยยิ้มจางๆ "คุณชายจ้าวจะอยู่อีกนานแค่ไหนหรือ หากอยู่นานหน่อยก็มาร่วมงานแต่งงานของข้ากับหลิงเอ๋อได้นะ”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ ตะเกียบจ้าวอี้เฉินก็ชะงัก จากนั้นคีบเข้าปากราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เสียแต่อาหารรสดีไม่ชวนให้รู้สึกอร่อยอีกต่อไป