โทรศัพท์มือถือสี่เหลี่ยมสีดำหล่นลงข้างผู้ป่วยของเตียงไป๋จื่อเช่อไป๋จื่อ เช่อพบว่าโทรศัพท์มือถือของลู่ซือหยวนกับของตัวเขาเองเป็โทรศัพท์รุ่นเดียวกันไป๋จื่อเช่อข่มความโกรธแล้วเก็บมันขึ้นมา ใช้มือเลื่อนเปิดหน้าจออย่างชำนาญไม่ทันตั้งใจเห็นใบหน้าของตนเองรางๆ จากจอสีดำ เหมือนบ๊ะจ่างอย่างที่คิดไว้จริงๆ แต่ใบหน้าที่เหมือนบ๊ะจ่างนั้นกลับดูไม่คุ้นเคย
ไป๋จื่อเช่อใ โดยมิรอช้าเขากรอกรหัสเปิดโทรศัพท์ทันทีก่อนอื่นเขาเปิดฟังก์ชันถ่ายรูปเป็สิ่งแรก แล้วก็เปิดฟังก์ชันถ่ายรูปตัวเองด้วยความชำนาญส่องหน้าตัวเองไปมาซ้ายทีขวาที
ฉินหย่งกับลู่ซือหยวน“...”
การกระทำของไป๋จื่อเช่อทำให้ทั้งสองคนแปลกใจพวกเขาคิดเป็พันเป็หมื่นตลบก็คิดไม่ถึงว่าจู่ๆไป๋จื่อเช่อจะเอาโทรศัพท์ไปเพื่อถ่ายรูปตัวเอง ลืมคำพูดไปชั่วขณะ ทำได้แค่เพียงมองไปที่คนเกือบจะพิการโดนห่อเหมือนบัวลอยจับโทรศัพท์เปลี่ยนมุมถ่ายรูปแชะๆไปมาหลากหลายรูปอย่างเงียบๆ
คนหน้าตาดีมักจะใส่ใจรูปลักษณ์ของตนเองมองเห็นอะไรที่สะท้อนกลับมาได้ก็จะไปส่องตามสัญชาตญาณแล้วคนหลงตัวเองอย่างไป๋จื่อเช่อยิ่งไม่ต้องพูดถึง ในบ้านของเขานอกจากห้องน้ำห้องนอน กระทั่งทางเข้าห้องโถงกับห้องรับแขกล้วนติดกระจกเต็มตัวไว้อยากส่องก็ส่องได้ตามใจ ถ่ายรูปตัวเองยิ่งเป็เื่ปกติตอนที่เขาเล่นเวยป๋อ นั้นเขาลงรูปถ่ายหน้าหล่อๆของตัวเอง เพื่อเรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากกลุ่มแฟนคลับ แน่นอนว่าวันนี้ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนเวลานี้เขากดถ่ายรูปไม่ใช่เพื่อหลงใหลในความหล่อเหลาของตัวเอง
ไป๋จื่อเช่อไม่สามารถอ่านสีหน้าของพวกเขาถ่ายเสร็จก็ถือรูปดูซ้ำไปซ้ำมา ไม่ใช่สิ จะว่าอย่างไรดี แค่โดนทุบหัวนิดหน่อยคงไม่ต้องถึงกับศัลยกรรมใหม่หรอก! ที่จริงชายหนุ่มในโทรศัพท์กับไป๋จื่อเช่อมีส่วนคล้ายคลึงกันอยู่บ้างแต่ไม่ถึงกับเป็คนๆ เดียวกันอย่างแน่นอน!
นี่มันเื่อะไรกัน
“ไม่ใช่ว่าอยากติดต่อผู้จัดการหรือ” ลู่ซือหยวนถามอย่างไม่เร่งเร้า
ไป๋จื่อเช่อได้สติกลับมาชี้ไปใบหน้าตนเองอย่างไม่รู้ตัว “หน้าผมเป็อะไรไปพวกคุณให้หมอศัลยกรรมหรือ”
ฉินหย่งทนไม่ไหวในที่สุดเขาหัวเราะไม่หยุดจนไหล่สั่น “พวกเราจะศัลยกรรมให้คุณได้อย่างไรล่ะวางใจได้แล้ว แผลบนหน้าคุณเป็แค่แผลถลอก ไม่นานก็หาย ไม่ต้องกังวลไป”
เขาคิดว่าไป๋จื่อเช่อแค่กังวลเื่ความหล่อของตัวเองจึงไม่เข้าใจสถานการณ์อันตรายภายในจิตใจของเขา ไป๋จื่อเช่อมีความสับสนภายในจิตใจเขามองไปที่ลู่ซือหยวนอย่างไม่รู้ตัวชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาหล่อเหลาคนนั้นยักคิ้วเรียวบางขึ้นสูง สองมือกอดอกสายตามองไปที่คนโง่ อย่างดูถูกและเย้ยหยัน ใบหน้าของเขางดงามแม้ทำสีหน้าดูิ่คนอื่นเช่นนี้ก็ไม่สามารถทำให้คนอื่นเกลียดชังได้ ในที่สุดริมฝีปากบางของเขาพูดประโยคหนึ่งออกมาอย่างเ็า “หลิงหานนายจะทำอะไรกันแน่”
ในเวลานี้ไป๋จื่อเช่อไม่ตอบกลับไป เขาถามขึ้นอย่างไม่รู้ตัว “ใคร”
“หลิงหานนายไม่ได้เล่นความจำเสื่อมกับฉันจนเสพติดมันจริงๆ หรอกนะ!” มุมปากลู่ซือหยวนยกขึ้น ปรากฏโค้งรอยยิ้มบางๆ
ตระหนักได้ว่าเขากำลังพูดกับตนเองอยู่ ไป๋จื่อเช่อเหมือนเจอสายฟ้าฟาดทั้งร่างแข็งค้างอยู่บนเตียง แม้ดวงตาก็ไม่อาจขยับ เขากำลังเรียกฉันหรือว่า ฉันชื่อหลิงหานหรือ
ชิ้นส่วนภาพความทรงจำในสมองหมุนวนไม่หยุดฉากหนึ่งและอีกฉากหนึ่งสุดท้ายรวมกันเป็ภาพความทรงจำที่ชัดเจนภาพหนึ่ง
เขากับรถบรรทุกชนกันซึ่งๆหน้า...
ชายคนนั้นบอกว่าตนเองถือรูปไปรีดไถเขา...
พวกเขาบอกว่าใช้แจกันดอกไม้ทุบตนเองตาย...
ใบหน้าแปลกหน้า...
ไป๋จื่อเช่อหลิงหาน...
หลังจากเขาถูกรถบรรทุกชนแม้ไม่ตายก็ต้องถูกพาส่งโรงพยาบาลแต่ความจริงคือเขาตกไปอยู่ในมือของชายสองคนอย่างน่าประหลาดแล้วสองคนนั้นกำลังฆ่าคนเตรียมโยนศพทิ้ง
ไป๋จื่อเช่อสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หลังพยายามข่มความหวาดกลัวภายในใจอย่างเต็มที่แล้วเงยหน้าขึ้นถาม“ผมชื่อหลิงหานหรือ”
ลู่ซือหยวนไม่ตอบสายตาสื่อความนัยไม่ชัดเจนจับจ้องไปที่เขา
ไป๋จื่อเช่อข่มความสงสัยที่ไหลเชี่ยวอยู่ภายในใจแล้วถามขึ้นอีกคำถาม “แล้วไป๋จื่อเช่อล่ะ...ไป๋จื่อเช่อเป็อย่างไรบ้าง”
ได้ฟังประโยคนี้สีหน้าของฉินหย่งยากที่จะเข้าใจ เขาหันไปหาลู่ซือหยวนอย่างไม่รู้ตัว รอยยิ้มมุมปากของลู่ซือหยวนบัดนี้ไม่มีอยู่แล้วริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเป็เส้นตรง ตอนเขาไม่ยิ้มดูราวกับหินหยกเย็นแข็งกร้าว ั์ตาสีดำสงบเยือกเย็นให้ความรู้สึกกดดันอย่างรุนแรง ยากจะเข้าถึง
“นายถามเื่ไป๋จื่อเช่อทำไม”
ไป๋จื่อเช่อไม่สนใจการเปลี่ยนแปลงสีหน้าของพวกเขาเขาถามต่อไปอย่างกระวนกระวาย “เขา...ตอนนี้ยังดีอยู่ไหม”
ความโกรธในแววตาของลู่ซือหยวนหายวับไปเขาไม่ตอบรับคำถาม หมุนตัวออกจากห้องผู้ป่วย ในทันทีก่อนไปยังทิ้งท้ายไว้ว่า “ฉันจะช่วยนายติดต่อผู้จัดการนายรักษาแผลให้ดีๆ เถอะ!”
ฉินหย่งถอนหายใจเบาๆพูดกับไป๋จื่อเช่อด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น “หลิงหานทำไมพูดถึงไป๋จื่อเช่อล่ะ เขาตายไปเป็ปีแล้วคราวหลังอย่าพูดถึงไป๋จื่อเช่อต่อหน้าลู่ซือหยวนอีก ลู่ซือหยวนคงไม่มีความสุขนัก...”
คำพูดหลังจากนั้นไป๋จื่อเช่อฟังไม่ได้ยินแล้วเหลือแค่คำว่า ‘ไป๋จื่อเช่อตายไปเป็ปีแล้ว’ วนอยู่ในหัวเขาไม่หยุดโดนกระทบกระเทือนจิตใจด้วยประโยคนี้ไม่ต่างกับหัวรบนิวเคลียร์ลูกหนึ่งะเิอยู่ในสมองเขาอารมณ์และสติปัญญาทั้งหมดของเขาแตกเป็เสี่ยงๆ อย่างไม่มีชิ้นดี
ผ่านไปนาน กว่าเขาจะค่อยๆ ดึงสติกลับมาได้ใช้มือที่สั่นสะท้านลูบไล้ใบหน้าตนเอง
เห็นสีหน้าเขาไม่ปกติฉินหย่งถามขึ้นเสียงเบา “คุณเป็อะไรไป”
“ผมอยากไปห้องน้ำ”ไป๋จื่อเช่อข่มอารมณ์พูด
ฉินหย่งพยุงเขาลงจากเตียงผู้ป่วยช่วยเขาจับเสาน้ำเกลือ มาถึงห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ไป๋จื่อเช่อรีบร้อนยืนหน้ากระจกบนกระจกบานใสสะอาดสะท้อนใบหน้าซูบซีด สันจมูกโด่ง ริมฝีปากบางแดงก่ำปลายหางตายกขึ้นดูเหมือนดวงตาที่มีเสน่ห์...ขณะนี้ในแววตานั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจและไม่พอใจ
ใบหน้านี้กับหน้าตัวเขาเองนั้นคล้ายคลึงกันอยู่หลายส่วนโดยเฉพาะดวงตา แต่นี่มันไม่ใช่ใบหน้าตัวเขาเองแน่นอน!
เขาแหวกเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างกล้าๆกลัวๆ ปรากฏแผ่นอกขาวแสนบอบบางและอ่อนแอ แผ่นอกวาวใสราบเรียบผิวเนียนละเอียดแต่กลับขาวซีด
ไป๋จื่อเช่อจะหาอย่างไรก็ไม่เจอปานแดงที่ชายโครงด้านขวาเรี่ยวแรงของเขาหมดไปในทันที ร่างกายของเขายังสมบูรณ์แบบสิ่งเดียวที่ขาดไปก็คือปานแดงดวงนั้น เมื่อก่อนเขาไม่เคยชอบมันเลย อยากเอามันออกไปด้วยซ้ำ แต่ในตอนนี้บรรดาแฟนคลับกลับมีรสนิยมแปลกประหลาดหรืออย่างไรไม่นึกว่าจะชอบปานแดงดวงใหญ่นั้นได้บวกกับจูเป่ยเสียนเองก็ชอบเช่นกัน ดังนั้นเขาเลยไม่ได้ไปเอาออกวันนี้กลับไม่มีมันแล้วจริงๆ เขากลับไม่รู้สึกดีใจเลยสักนิด
ที่จริงเขาตายไปนานแล้วตอนที่ถูกรถบรรทุกชนก็ตายแล้วแน่นอน จากนั้นไม่รู้เพราะเหตุใดเขาจึงได้กลับมาเกิดใหม่ในร่างที่มีชื่อว่าหลิงหาน อาจเป็เพราะคนๆ นี้กับเขามีความคล้ายคลึงกันหลายส่วนหรือ
ไป๋จื่อเช่อมองจ้องไปที่แผ่นอกเปลือยเปล่าของตัวเองอย่างเลื่อนลอย
ฉินหย่งกลืนไม่เข้าคายไม่ออกดูจากการกระทำที่ผิดปกติของเขาหลายๆอย่าง แต่ก็ไม่ได้พูดมากนัก ผ่านไปสักพักไป๋จื่อเช่อเปิดปากพูดขึ้นอย่างยากเย็นตะกุกตะกัก“กลับไปเถอะผมอยากคิดอะไรสักหน่อย”
ไม่รอฉินหย่งตอบรับเขาก็เดินออกจากห้องน้ำ สองตาไร้สติ ท่าทางที่เหมือนเครื่องจักรปีนขึ้นนอนบนเตียงผู้ป่วย สีหน้าตกตะลึงเหมือนท่อนไม้ั้แ่ต้นจนจบ
ฉินหย่งเห็นเขาไม่อยากพูดอะไร แม้สงสัยการกระทำของเขาแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรให้มากความทำแค่เพียงพยักหน้าให้เขาแล้วเดินออกจากห้องผู้ป่วยไป
เื่ตายแล้วเกิดใหม่กระทบกระเทือนจิตใจของเขามากเกินไปแล้วไป๋จื่อเช่อรับไม่ได้เลยสักนิดเขาคิดว่าเื่ทั้งหมดนี้คือพวกลู่ซือหยวนตั้งใจวางแผนหยอกล้อตนเองแต่ในจิตใต้สำนึกลึกๆ แล้วกลับรู้ว่าเื่ทั้งหมดคือเื่จริง
ที่จริงเขาตายไปแล้วตายไปเป็ปีแล้วด้วย
เขาอยากรู้ว่าตอนที่เขาตายนั้นเป็อย่างไรจูเป่ยเสียนจะทุกข์ใจหรือสุขใจ คนอื่นๆ จะเศร้าโศกหรือปรบมือยินดี
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่https://www.readawrite.com/a/5e985a8f9bfc68dbf98421554d797302
932
![สาวชาวนาผู้ชั่วร้ายกับระบบวิเศษ 【 农门坏丫头 】[แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1662953995_99345856.webp)
![ลิขิตหงสาเหนือปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673882083_82386981.webp)
