ิจูไม่ชอบกังวลเื่อนาคตเธอจึงหยุดคิดเกี่ยวกับเื่นี้ต่อ
ทั้งสองกลับบ้านพร้อมข้าวของเต็มไม้เต็มมือและมาขึ้นรถโดยสารกลับที่เขตตลาดตอนหกโมงเย็น
ตอนขามาก็ว่าแน่นอยู่แล้วไม่คิดว่าตอนขากลับจะแน่นยิ่งกว่า
รถบัสซึ่งมีที่นั่งสิบกว่าที่นั่งแต่คนที่เบียดเสียดกันมีถึงสี่สิบกว่าคน
พวกเขามาถึงเร็วเดิมทีก็ได้ที่นั่งแล้ว แต่เจียงตั่วเป็คนใจดีเขาสละที่นั่งให้คุณตาวัยห้าสิบกว่าคนหนึ่ง
ิจูคิดว่าคนที่เคร่งครัดเื่ระเบียบวินัยเช่นนี้จะต้องเรียกร้องให้คู่ชีวิตของตัวเองมีศีลธรรมอันดีงามด้วยเป็แน่แต่ไม่คิดเลยว่าเจียงตั่วเพียงแค่ยืนอยู่ข้างๆไม่ได้ขอให้เธอเรียนรู้เื่การสละที่นั่งตามเขาแต่อย่างใด
จุดนี้ถือว่าดีมากผู้ชายคนนี้มีความเข้าใจในขอบเขต ไม่บังคับคนอื่นทำในสิ่งที่ตนคิดว่าควรทำ
รถแล่นไปบนถนนที่ขรุขระผู้คนในรถโยกไปโยกมาจนยืนไม่มั่นคง
เจียงตั่วจับพนักพิงที่นั่งของิจูด้วยมือข้างหนึ่งและจับเบาะที่นั่งด้านหน้าของเธอด้วยมืออีกข้างหนึ่ง เหมือนโอบกอดเธอไว้แน่นไม่ให้ใครเข้ามาใกล้ได้
เมื่อมองไปที่กล้ามเนื้อแขนอันแข็งแกร่งราวกับหินผาของเขาิจูก็รู้สึกว่าความคิดในหัวของเธอเริ่มไปไกล เธอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานตอนที่เขากอดเอวเธอไว้...
เธอรีบสลัดภาพในหัวออกไปแล้วหันหน้าไปอีกทางอย่างรวดเร็ว สายตาของเธอไปหยุดอยู่ที่หน้าท้องของเขาพอดี...
นี่มันน่าทึ่งจริงๆที่เสื้อผ้าก็ปิดบังความแข็งแกร่งนี้ไว้ไม่มิด!
ผิดศีลธรรมไม่ควรมอง!เธอกระแอมสองสามครั้ง แล้วรีบเปิดกระติกน้ำดื่มไปสองอึกจากนั้นเธอก็เงยหน้ายื่นกระติกน้ำให้เขาพร้อมกับพูดขึ้นว่า“อากาศร้อนมาก คุณเองก็ดื่มหน่อยสิคะ”
คราวนี้เจียงตั่วไม่ปฏิเสธเหมือนเมื่อเช้าเขารับกระติกน้ำไปและดื่มมันเกือบหมด
แปลกดีทั้งๆ ที่เป็น้ำเหมือนกัน แต่น้ำที่ิจูให้เขากลับแตกต่างออกไปมากดื่มแล้วรู้สึกมีเรี่ยวแรงเต็มเปี่ยม
ิจูรับกระติกน้ำคืนไปและเพื่อปกปิดความเคอะเขิน เธอจึงเอนหลังพิงพนักที่นั่ง หลับตาลงพักผ่อน
หลังจากผ่านไปกว่าสองชั่วโมงรถก็มาถึงเขตกัว พวกเขาโดยสารไปกับรถม้าของเพื่อนบ้านจากหมู่บ้านข้างเคียงแล้วจึงเดินกลับหมู่บ้านเสี่ยวจิ่ง
ตอนนี้ฟ้ามืดสนิทแล้วเจียงตั่วไปส่งิจูถึงบ้าน และวางข้าวของไว้ในครัว
ิจูเห็นว่าเขากำลังจะไปแล้วเธอจึงรั้งไว้แล้วชักชวน “คุณกินข้าวเย็นก่อนค่อยกลับสิคะตอนนี้ที่บ้านพักคงไม่มีข้าวเย็นเหลือแล้ว”
“ดึกมากแล้ว ไม่ดีต่อภาพลักษณ์ ฉันกลับก่อนนะ”
ิจู“...”
อืมภาพลักษณ์ก็เป็สิ่งที่ดี
แต่เมื่อคิดว่านี่เป็ครั้งแรกในชีวิตสองชาติของเธอที่ใช้เงินของผู้ชายอย่างไม่ยั้งคิดเช่นนี้แถมยังใช้ไปมากเสียด้วย เธอจึงรู้สึกสงสารเขาที่ต้องกลับไปทั้งที่ยังท้องว่าง
ิจูหันไปมองของในถุงผ้าเธอหยิบคุกกี้กรอบออกมาห่อหนึ่งอย่างรวดเร็ว และวิ่งตามออกไปนอกประตูก่อนจะยัดใส่มือให้เจียงตั่ว...
“ถ้าอย่างนั้นคุณก็กลับไปกินคุกกี้กรอบกับชงชาร้อนรองท้องหน่อยนะคะ”
เจียงตั่วไม่้ามันจึงคิดจะคืนให้ แต่ิจูรีบวิ่งกลับเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว ปิดประตูไม้ของรั้วเตี้ยพร้อมทั้งยิ้มให้เขาอย่างน่ารักจากหลังรั้วนั้น “อย่าเข้ามาเลยค่ะไม่ดีต่อภาพลักษณ์ ราตรีสวัสดิ์ค่ะผู้กองเจียง พรุ่งนี้เจอกันนะคะ”
พูดจบเธอก็วิ่งกลับเข้าไปในบ้าน
เจียงตั่วมองตามแผ่นหลังที่หายไปอย่างว่องไวราวกับกระต่ายน้อยของเธอมุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้มที่ผิดจากบุคลิกสุขุมตามปกติของเขา...
หลังจากที่ิจูกลับเข้าบ้านิชุนนีก็จุดตะเกียงน้ำมันก๊าดในห้อง
เมื่อเห็นว่าหลานสาวซื้อของมามากมายิชุนนีก็ประหลาดใจ แต่เธอก็ดีใจมาก ดูเหมือนว่าจูจูจะได้แต่งงานจริงๆ แล้วนะ!
ิจูแกะคุกกี้กรอบสองสามชิ้นแบ่งกันกินเป็อาหารมื้อเย็นกับิชุนนี หลังจากกินเสร็จเธอก็ต้มน้ำจากน้ำพุวิเศษพอเดือดแล้วก็เอาเนื้อที่ซื้อมาลงต้มแล้วหยิบขึ้นมาหั่นเป็ชิ้น
ล้างหม้อให้สะอาดเทมันหมูลงไป จากนั้นนำหมูที่หั่นเป็ชิ้นลงไปทอดจนสุกทั่วกันแล้วเก็บทั้งหมดใส่ในกระปุกมันหมู
หากไม่แปรรูปไว้ในวันที่อากาศร้อนแบบนี้ เนื้อจะเน่าเสียหมดภายในคืนเดียว
หลังจากเก็บทั้งหมดเสร็จเธอก็เข้าไปอาบน้ำในมิติ แล้วออกมาอย่างสดชื่น จากนั้นก็นำผ้าลายดอกเล็กๆ ออกมาลองเทียบขนาด แล้วเริ่มลงมือตัดเย็บ
เธอตัดเสื้อผ้าจนดึกดื่นค่อนคืนจึงดับตะเกียงน้ำมันจากนั้นก็มานั่งข้างหน้าต่างมองแสงจันทร์ข้างนอก... ใกล้ถึงเวลาแล้ว
ิจูออกจากบ้านในยามวิกาลอาศัยแสงจันทร์คลำทางไปจนถึงบ้านิเจ๋อซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร
เธอปีนข้ามกำแพงเตี้ยๆเอาหูแนบหน้าต่างฟังเสียงกรนที่ดังมาจากในบ้าน มุมปากของเธอเผยรอยยิ้มเ้าเล่ห์
ิเจ๋อเป็หลานชายของหัวหน้าหมู่บ้านแต่เขาเป็เด็กกำพร้าเช่นเดียวกัน แม่ของเขาเสียชีวิตขณะคลอดส่วนพ่อของเขาเป็คนติดเหล้า คืนหนึ่งดื่มหนักเกินไปจึงพลัดตกน้ำเสียชีวิตดังนั้นในบ้านหลังนี้จึงมีเขาอาศัยอยู่เพียงคนเดียว
ิจูหยิบไม้ท่อนใหญ่แล้วหยิบกระสอบที่แขวนอยู่บนผนังลงมาอย่างระมัดระวัง เธอค่อยๆ เปิดประตูแล้วคลำทางเข้าไปในห้องนอน
เมื่อเห็นิเจ๋อกำลังหลับสบายอยู่บนเตียงอุ่นเธอหัวเราะเบาๆ แล้วใช้ไม้ทิ่มไหล่เขา
ิเจ๋อปรือตามองร่างเลือนรางตรงหน้าอย่างงัวเงีย...
ิจู?
ตอนนี้ิจูกำลังมองเขาพร้อมกับยิ้มหวานจนตาหยี เสียงของเธอนุ่มนวล“พี่ิเจ๋อ ไม่มีใครบอกเลยเหรอว่ากลางคืนไม่ควรนอนหลับลึกเกินไป?”
ิเจ๋อคิดว่าตัวเองกำลังฝันอยู่แต่เมื่อมองให้ดีอีกครั้ง...
ผู้หญิงตรงหน้ายกไม้ขึ้นสูง!
เขาสะดุ้งเฮือกลุกพรวดขึ้นมานั่งตัวตรงทันที เขาหลบหลีกตามสัญชาตญาณ แต่ก็ช้าไปหน่อยจึงถูกไม้ฟาดเข้าที่คอเต็มๆ!
เขากุมคอที่เ็ปยังไม่ทันได้พักตั้งสติ กระสอบขนาดใหญ่ก็คลุมหัวลงมาจากนั้นทั้งตัวก็ถูกแรงมหาศาลลากจนราบไปกับพื้น!
ิจูไม่รอช้าขึ้นไปต่อยและเตะคนที่อยู่ในกระสอบทันที!
เห็นได้ชัดว่าคนที่ถูกอัดอยู่ในกระสอบกำลังพยายามดิ้นรนสุดกำลังส่งเสียงร้องโหยหวนและขอความช่วยเหลือ...
“โอ๊ย! เจ็บจะตายอยู่แล้ว! ช่วยด้วย...โอ๊ย!”
เธอไม่สนใจเตะไปพร้อมกับกัดฟันขู่ “เอาเลย กรีดร้องเลยสิร้องดังๆ เลยนะ แกอยู่ในที่ห่างไกลแบบนี้ ร้องจนคอแตกก็ไม่มีใครมาช่วยแกหรอก!”
เอ๊ะ?คำพูดประหลาดจัง... แต่ช่างมันเถอะ ซ้อมให้หนำใจก่อนแล้วกัน!
สุดท้ายิเจ๋อก็ถูกเตะจนสลบไปใต้กระสอบไม่มีเสียงดังขึ้นมาแล้ว เมื่อิจูเปิดออกดู ปรากฏว่ายังสภาพดีอยู่และไม่ถึงกับตาย
เธอลากกระสอบเหมือนลากหมูตาย ดึงคนออกไปจากบ้าน...
เช้าวันรุ่งขึ้นิจูตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่นและกระปรี้กระเปร่า
หลังจาก‘เสร็จธุระ’ เมื่อคืนเธอก็กลับเข้าไปนอนในมิติ พักผ่อนสักหน่อยก่อน พอออกมาก็รู้สึกสดชื่นมีชีวิตชีวาเต็มเปี่ยม
หลังจากกินอาหารเช้าเธอก็มาที่ลานตากข้าวกับป้า เมื่อเห็นเจียงตั่ว เธอก็ทักทายเขาจากระยะไกลเหมือนเคย
คนทั้งหมู่บ้านมาชุมนุมที่ลานตากข้าวรอหัวหน้าหมู่บ้านแต่แปลกมากที่วันนี้หัวหน้าหมู่บ้านไม่ได้มาตามเวลา
หลังจากรออยู่อีกครึ่งชั่วโมงหัวหน้าหมู่บ้านและลูกสาวก็มาถึง ทั้งสองกำลังพยุงคนหนึ่งที่หน้าปูดบวมช้ำและเดินกะเผลกมาด้วย...
เมื่อเดินเข้ามาใกล้จึงเห็นว่าคนนั้นคือิเจ๋อ!
ผู้คนต่างก็พากันถามขึ้นทันที...
“หัวหน้าหมู่บ้าน เกิดอะไรขึ้น?”
“ใช่แล้ว ทำไมิเจ๋อถึงถูกซ้อมจนเละขนาดนี้!”
ิเสี่ยวเจี๋ยก้าวออกมาชี้นิ้วไปทางิจูอย่างโกรธเคืองแล้วะโอย่างหัวเสีย“ิจู! แกออกมานี่!บอกมานะว่าทำไมถึงซ้อมพี่ชายของฉันจนเละขนาดนี้ ไร้เหตุผลสิ้นดีแถมยังจับเขายัดใส่กระสอบแขวนไว้บนต้นไม้อีก! ถ้าพ่อกับฉันไม่ไปเจอเขาเข้าแกคงฆ่าเขาไปแล้ว!”
ิจูที่อยู่ในฝูงชนมีสีหน้าเหมือนกำลังเห็นเื่ขบขันแต่เมื่อได้ยินคำพูดของิเสี่ยวเจี๋ย เธอก็ขมวดคิ้วทันทีจากนั้นก็ยกมือชี้มาที่ตัวเองด้วยสีหน้า ‘ไร้เดียงสาและงุนงง’ว่า “ฉันเหรอ?”
ิเจ๋อในสภาพาเ็สาหัสเห็นิจูทำท่าทางเช่นนี้ก็โมโหจัด!
เขาทนความเ็ปกัดฟันด่าทอ “แกยังจะตีหน้าซื่ออยู่อีก!เมื่อคืนฉันเห็นแกย่องเข้าบ้านกับตาตัวเอง แล้วก็ตีฉันจนสลบไป!”
เมื่อคำพูดนี้กล่าวออกมาผู้คนในลานตากข้าวต่างก็ใ หันไปมองิจู
รวมถึงเจียงตั่วด้วยเพียงแต่สายตาของเขาไม่ใช่สายตาของคนที่กำลังดูเื่สนุกแต่เป็สายตาที่สงสัยและมองอย่างพิจารณา
เื่ตอนเช้าของเมื่อวาน...เขาก็รู้สึกว่าเื่ยังไม่จบ ด้วยนิสัยที่อาฆาตแค้นของหญิงสาวคนนี้ต้องมีอะไรตามมาแน่นอน
แต่เขาก็ไม่คิดเลยว่าเธอจะกล้าทำถึงขนาดนี้ถึงขั้นย่องเข้าไปในบ้านผู้ชายกลางดึก แถมยังซ้อมเขาจนอยู่ในสภาพนั้นอีก!
แต่ตอนนี้ถูกจับได้แล้วเธอจะแก้ตัวว่าอย่างไร?
เจียงตั่วหลุบตาลงไม่ว่าอย่างไร พรุ่งนี้เธอก็จะมาเป็ภรรยาของเขาแล้ว ในฐานะที่เป็สามีเื่นี้เขาต้องรับผิดชอบด้วย
ในขณะที่เจียงตั่วกำลังจะออกตัวไปช่วยเหลือเธอิจูที่อยู่ท่ามกลางฝูงชนกลับเผยยิ้มออกมา...
209
![พัดผ่านรัก [ พู่ไหม ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/c8a61939ab68ec0a4024a08ef913f650.webp)
