ยัยน่ารักนักสะสมของแถม

ตอนที่ 15คงจะกลัวอยู่

ตอนอวี่หนานเฉิงวิ่งเข้าโรงพยาบาลคนข้างเตียงยังตื่นอยู่ ลูกชายของเขา อวี่จิงซียังไม่เปลี่ยนชุดด้วยซ้ำเขากำลังนอนอยู่ข้างเตียงในชุดนอนลายตาราง

ฉากนี้ทำให้อวี่หนานเฉิงแปลกใจเล็กน้อย

“จิงซี”

หลังได้ยินเสียงอวี่จิงซีก็หันหัวเขา และหลังเห็นอวี่หนานเฉิง สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายเล็กน้อยเขายกภาพวาดในมือขึ้นสูง

นั่นคือภาพวาดสีเทียนที่อวี่จิงซีมักวาดเขาพูดไม่ได้ และรู้ตัวอักษรจำกัด เขาจึงมักใช้ภาพวาดเพื่อคุยเ๱ื่๵๹ซับซ้อน

ภาพแรกคือหญิงสาวกำลังป้อนข้าวให้เด็กเด็กมีความสุขมาก และมุมปากของเธอก็ยกขึ้น

ภาพสองคือผู้หญิงกำลังอุ้มเด็กไว้ทั้งสองหัวเราะกันอย่างมีความสุข วงกลมคล้ายเมฆวาดข้างหัวทั้งคู่และภายในก็คือปราสาทในสวนสนุก

ภาพสามคือโคมระย้าสีเหลืองทองบนหลังคาที่ตกลงพื้นหญิงสาวจับเด็กไว้มือหนึ่ง อีกมือดันโคมระย้าไว้ และเ๣ื๵๪สีแดงก็ไหลออกมา

“อื้อ...” อวี่จิงซีดึงอวี่หนานเฉิงไปข้างเตียงชี้ผู้หญิงบนเตียงผู้ป่วย และชี้ผู้หญิงในภาพวาด ย้ำว่าเป็๲คนคนเดียวกัน

อวี่หนานเฉิงมองคนบนเตียงอย่างลังเลหลังเห็นใบหน้าซีดเซียว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

เธอเองเหรอ?

ผู้หญิงคนนี้มีความกล้าที่จะช่วยจิงซี?

พอคิดถึงท่าทางแย่ ๆของเขาที่มีต่อเธอ สีหน้าของอวี่หนานเฉิงก็กลายเป็๲ซับซ้อน

จิงซีดูเหมือนจะอยากพูดบางสิ่งแต่พอเห็นเกาย่าเหวินตามอวี่หนานเฉิงเข้ามา ใบหน้าของเขาก็กลายเป็๲ขาวซีดเขารีบสลัดมืออวี่หนานเฉิง วิ่งไปตรงหน้าเตียง

“จิงซี มีอะไร?”

อวี่หนานเฉิงไม่รู้สึกถึงความแปลกในดวงตาลูกแต่คิดว่าลูกกำลังบ่นที่ตัวเขาไม่พาไปสวนสนุก และทำให้เขาเกิดอุบัติเหตุเสียงของเขาจึงอ่อนลง

“พ่อขอโทษกับเ๱ื่๵๹วันนี้พ่อจะทำทุกอย่างที่รับปากกันลูกในอนาคต ดีไหม?”

อวี่จิงซียังมีใบหน้าต่อต้านแต่ปฏิเสธที่จะเข้าหาอวี่หนานเฉิง

“พ่อบ้าน”

อวี่หนานเฉิงหมดหนทางเขาหันไปเรียกพ่อบ้านที่เฝ้าประตูอยู่” พาจิงซีกลับไปบ้านก่อน มันดึกแล้วเขาควรพักผ่อน”

อวี่จิงซีส่ายหัวถี่ยิบกุมผ้าปูเตียงแน่น ไม่ยอมไป

อวี่หนานเฉิงไม่เข้าใจ”จิงซี ลูกเป็๲อะไร?”

“ไหนฉันคิดว่าเขาอาจจะยังผวาอยู่ก็ได้นะ” เสียงของเกาย่าเหวินดังจากด้านหลังเธอคุกเข่าและจับหัวอวี่จิงซี

“เสี่ยวจิงซีอยากไปกินข้าวกับป้าหน่อยไหม?”

อวี่จิงซีใจสั่นดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกลัว และพลันเลี่ยงเกาย่าเหวินวิ่งไปหลบหลังอวี่หนานเฉิง จับขาเขาไว้แน่น

“เขาควรกลัวอยู่นะ”เกาย่าเหวินอธิบาย จากนั้นก็ถอนหายใจ” หนานเฉิงให้พ่อบ้านจัดการเ๹ื่๪๫ที่โรงพยาบาลไปก่อนสิ ฉันจะพาจิงซีกลับไปกับนาย มันดึกแล้วเด็กควรได้พัก”

อวี่หนานเฉิงหันไปมองเซิ่งอั้นหรานที่นอนหมดสติบนเตียงด้วยความลังเลจากนั้นก็ออกไปหลังบอกโรงพยาบาลให้ดูแลเธอให้ดี

หลังรอให้พี่เลี้ยงปลอบอวี่จิงซีจนหลับอวี่หนานเฉิงก็ออกจากห้องนอนด้วยความเ๶็๞๰าในสายตาราวกับเขายังคิดถึงเ๹ื่๪๫ตอนกลางวัน

ในห้องนั่งเล่นเกาย่าเหวินยังไม่กลับ

“จิงซีละ? หลับแล้วงั้นเหรอ?”

“ใช่”อวี่หนอนเฉิงพยักหน้า และหลังเหลือบมองเวลา เขาก็พูด” มันดึกแล้วเดี๋ยวฉันจะเรียกคนขับพาเธอกลับบ้าน”

“ไม่เป็๲ไรคนขับของฉันจะมารับฉันเอง” เกาย่าเหวินมองห้องนอนบนชั้นสอง” จิงซียังเด็กเขาอยู่ข้างนายไม่ได้ตลอด นายก็เห็นเ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นวันนี้ มันดีกว่าที่จะหาคนมาคอยดูแลเขาปู่พูดถูก”

อวี่หนานเฉิงมองเธอราวกับเขากำลังพิจารณาข้อเสนอนี้