จ้าวยูร์ใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งวันเขามาถึงเขตป่าของผู้าุโเหล็กเหมือนว่าอีกฝ่ายนั้นรู้อยู่แล้วจึงได้มารอที่ด้านหน้าทางเข้า
“เ้ามาเร็วกว่าที่ข้าคิดเสียอีก ข้านึกว่าอีก2-3วันเ้าจึงมา” ผู้าุโเหล็กเดินนำหน้าโดยจ้าวยูร์เดินตามหลังเงียบ ๆ
“ยินดีด้วยที่เ้าบรรลุระดับครึ่งเซียน”
“ขอบคุณท่านผู้าุโขอรับ”
“ของขวัญจากข้า” ผู้าุโเหล็กยื่นกล่องไม้แกะสลักสวยงามจ้าวยูร์รับไปเปิดดู ด้านในเป็กระบี่สองเล่ม
“กระบี่หยินหยางคู่นี้ข้ามอบให้เ้าดูแล” จ้าวยูร์คุกเข่าลงกล่าวขอบคุณผู้าุโเหล็ก
“ตามชื่อของมัน กระบี่หยินหยางนี้เ้าคงรู้ว่ามันใช้ยังไงข้าฝังธาตุน้ำและธาตุไฟลงไป ธาตุน้ำอาจแสดงประสิทธิภาพได้ไม่เท่าพลังหยางแต่ว่าหากเ้าดูดซับพลังหยินสร้างความสมดุลกับร่างกายเ้าสามารถดึงพลังของมันออกมาได้”
“พลังหยิน...ท่านผู้เฒ่าคงไม่ได้หมายถึงแก่นอสูรที่มีพลังหยินหรอกใช่ไหมขอรับ”ผู้าุโเหล็กพยักหน้า
“สิ่งที่ข้าหมายถึงคือแบบนั้นแหละ เ้ายังสามารถดูดซับพลังหยินธรรมชาติได้อีกด้วยในหอความรู้ไม่ได้มีหนังสือพวกนี้อยู่หรือ”
“ข้าเข้าใจแล้วขอรับ”
“ดี อย่างนั้นมาดูดาบคู่ของเ้ากัน” จ้าวยูร์เดินไปเปิดกล่องไม้อีกกล่องดาบคู่วางอยู่ด้านใน ความงดงามของมันทำให้จ้าวยูร์ถึงกับตะลึง เขาวางมือลูบไล้มันด้วยความหลงใหลการตอบสนองของดาบทั้งสองทำให้จ้าวยูร์แปลกใจ เขาหันไปมองผู้เฒ่าเหล็กทันที
“หลังจากที่ข้ารู้ว่าเ้าบรรลุครึ่งเซียน ข้าจึงคิดว่ามันคงดีไม่น้อยหากพวกเขาทั้งสองรับใช้เ้านายเช่นเ้า”
“เขาหรือขอรับ?”
“ดาบสีดำนี้คือแก่นพิษหมื่นปีที่ข้าหลอมรวมกับจิตแห่งความมืดส่วนดาบสีแดงเล่มนี้ข้าหลอมรวมกับจิตแห่งฟินิกซ์ นางจะช่วยส่งเสริมแก่นต้นกำเนิดอัคคีบริสุทธิ์ของเ้าได้หากเ้าหยดเืลงบนตัวดาบ พวกเขาจะจดจำเ้าเป็เ้านายแต่เพียงผู้เดียว”
“ขอบคุณท่านาุโที่มอบสิ่งล้ำค่านี้ให้ขอรับ”
“เ้าต้องชนะการประลองครั้งนี้ทำให้อาจารย์ของเ้าภูมิใจ พวกเขาเฝ้ารอมานานมากแล้วข้าไม่อยากเห็นพวกเขาผิดหวังอีกครั้ง” จ้าวยูร์คุกเข่าอยู่ด้านหน้า เงยหน้าขึ้นมอง
“ข้าจะไม่ทำให้อาจารย์และท่านผู้าุโผิดหวังขอรับ”
“ดี! ข้าเชื่อใจเ้า”
จ้าวยูร์พักอยู่ที่เขตป่าของผู้เฒ่าเหล็กตามคำเชิญเช้าวันถัดมาเขาจึงออกเดินทางมุ่งสู่หุบเขาโดยไม่ลังเล
จ้าวยูร์มาถึงหุบเขาในวันที่ 3ระหว่างการเดินทางเขาฝึกใช้ดาบคู่และกระบี่คู่ไปในตัวเขา้าทำความเข้าใจกับอาวุธทั้งสองชนิดนี้ให้คุ้นเคยมากขึ้นประกอบกับเขาทำตามคำแนะนำของผู้าุโเหล็กในการดูดซับพลังหยินจากแก่นอสูรเขาจึงไม่ได้รีบเร่งเดินทางกลับมา
“ลูกศิษย์ของข้ากลับมาแล้ว” ผู้าุโหมัดวิ่งไปกอดจ้าวยูร์แน่น
“อาจารย์ศิษย์ของท่านกลับมาแล้วขอรับ” จ้าวยูร์คุกเข่าคารวะอาจารย์ทั้งสาม
“ลุกขึ้น ๆไหนมาให้ข้าดูสิว่าศิษย์คนนี้บรรลุครึ่งเซียนด้วยวัยที่น้อยขนาดนี้”
...เขาอายุ 30 แล้วนะยังถือว่าน้อยอีกเหรอ
จ้าวยูร์ก้มลงมองดูตัวเองอีกครั้ง หลังจากบรรลุระดับครึ่งเซียนร่างกายของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลงไปไม่น้อย การก่อร่างใหม่ทำให้เขาดูเด็กลงเหมือนเด็กหนุ่มวัย19-20 ไม่มีผิด
“การฝึกที่หอคอยเป็อย่างไรบ้าง” ผู้าุโดาบเอ่ยถาม
“อสูรที่อยู่ในนั้นแข็งแกร่งมากขอรับ จากชั้นที่50 ขึ้นไปพวกมันแข็งแกร่งขึ้นอีกเท่าตัวเลยทีเดียว”
“เ้าไปถึงชั้นที่เท่าไหร่” ผู้าุโหมัดถามบ้าง
“ก่อนจากมาศิษย์อยูที่ 75 ขอรับ”
“ฮ่า ๆ ดีมาก เ้าทำได้ดีศิษย์ของข้า”
“คิดไว้แล้วหรือไม่ว่า้าสิ่งใดหลังจากการประลองครั้งนี้”จ้าวยูร์เงียบไปนาน ทั้งสามมองหน้ากันด้วยความสงสัย
“ตอนที่ข้าบรรลุระดับครึ่งเซียนข้าได้กลับไปยังโลกที่ข้าจากมาอีกครั้งมันจึงทำให้ข้าแน่ใจในสิ่งที่ข้าตัดสินใจขอรับ”
“เ้าเห็นอะไรในจิตว่างเปล่านั้น”พัดในมือโบกไปมาอย่างแช่มช้า แววตาผู้าุโดาบรอคอยคำตอบไม่ต่างจากคนอื่น
“มันไม่ได้ต่างจากตอนที่ข้าจากมาสักเท่าไหร่ขอรับ”
“แบบนั้นเ้ายัง้ากลับไปอีกหรือ”
“เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาควรได้รับสิ่งตอบแทนดังนั้นข้าจึงควรกลับไปขอรับ”
“ตัดสินใจแน่แล้วใช่ไหม” จ้าวยูร์พยักหน้า
“ขอรับ”
“เช่นนั้นมีทางเดียว คือเ้าต้องชนะการประลองครั้งนี้หากไม่แล้วพวกเราไม่สามารถช่วยเ้าได้”
“ท่านจอมมารสัญญากับข้าว่าครั้งนี้จะไม่เกิดการสูญเสียขอรับ”คิ้วของผู้าุโหมัดขมวดเข้าหากัน
“เขาพูดเช่นนั้นกับเ้า?”
“ขอรับ เขาให้สัญญากับข้ามาแล้ว”
“ในเมื่อเ้านั้นให้สัญญาเขาไม่มีทางผิดสัญญาแน่นอน”
“เ้า้าประลองเมื่อใด” ผู้าุโพิษ
“อีก 7 วันขอรับ”
“เช่นนั้นเ้าไปพักผ่อนเตรียมตัวให้พร้อมเถิดเื่นี้เ้าไม่ต้องสนใจ” ผู้าุโดาบเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น จ้าวยูร์ลุกออกไปตามคำสั่งของอาจารย์ทั้งสามเขาเดินเข้าหอความรู้เพื่อค้นหาหนังสือบางอย่างก่อนที่จะเข้าห้องของตนเอง
ระหว่างเจ็ดวันที่เหลือจ้าวยูร์ลงเขาเกือบทุกวันเพื่อล่าสัตว์อสูรพลังหยินและดูดซับพลังหยินธรรมชาติตามคำแนะนำของผู้เฒ่าเหล็กบางครั้งเขาหวนคิดถึงผู้สร้างหอคอยกระนั้นความตั้งใจที่จะชนะก็กลืนกินความรู้สึกนั้นไปจนเขาไม่รู้สึกตัว
ความมุ่นมั่นในจุดหมายทำให้จ้าวยูร์ดึงพลังออกมาใช้มากขึ้นความแตกต่างของพลังระดับปรมาจารย์ขั้นสูงกับระดับครึ่งเซียนขั้นต้นแตกต่างกันอย่างชัดเจนนอกจากนี้เขายังได้รับพลังลมปราณจากจอมมารเข้าสู่ร่างกาย ยิ่งทำให้การใช้ดาบกิเลนดำมีพลังมากกว่าปกติเขาต้องใช้เวลาอยู่หลายวันกว่าที่จะควบคุมพลังดาบกิเลนทั้งสองให้เสถียรได้
“พรุ่งนี้แล้วสินะ”
ในที่สุดวันประลองก็มาถึง ผู้าุโทั้งสามและจ้าวยูร์ยืนรออยู่หน้าลานประลอง สายตาของเขาจ้องมองคนที่เดินเข้ามาด้านหน้าสุด
จอมมารมองคนที่ไม่ได้เห็นหน้านานเกือบเดือนด้วยความคิดถึงเขาต้องข่มความ้าของตนเองไม่ให้เดินเข้าไปกอดอีกฝ่ายเอาไว้อย่างยากลำบาก
“คารวะท่านจอมมาร” จ้าวยูร์พูดขึ้นก่อน
“ข้าแม่ทัพใต้ประจำหอคอยแดนใต้คารวะผู้าุโทั้งสาม” สายตาของแม่ทัพใต้เหลือบมองจ้าวยูร์เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
“ที่แท้คนที่ประลองครั้งนี้ไม่ใช่แม่ทัพเงากลับเป็แม่ทัพใต้นี่เองท่านจอมมารไม่ดูถูกลูกศิษย์ข้าเกินไปหน่อยหรือ” จอมมารยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยสายตาเลื่อนไปมองใบหน้าที่นิ่งเฉยของจ้าวยูร์
“ท่านอย่าได้เข้าใจผิดฝีมือของแม่ทัพใต้ไม่ด้อยไปกว่าแม่ทัพเงาสักนิด หวังว่าลูกศิษย์ของท่านคงไม่ทำให้ผู้าุโทั้งสามผิดหวัง”
“อย่างนั้นก็ดี เริ่มการประลองเลยหรือไม่” ผู้าุโพิษไร้ซึ่งเสียงหัวเราะในวันนี้
“เชิญ” จ้าวยูร์เดินผ่านจอมมารสู่ลานประลอง เขาหลุบตาลงซ่อนความปรารถนาเอาไว้
“ข้าจะไม่ทำให้ท่านจอมมารผิดหวังเ้าค่ะ”
“ทำเต็มที่ อย่าได้ออมมือเด็ดขาด” นั้นคือสิ่งที่จ้าวยูร์้าเขาเองก็เช่นกัน เขาอยากให้จ้าวยูร์ได้ชัยชนะกลับมาด้วยความสามารถไม่ใช่เพราะความช่วยเหลือจากเขา
“เ้าคือจ้าวยูร์สินะ” จ้าวยูร์เลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจน้ำเสียงของอีกฝ่ายแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน
“ข้าได้ยินเกี่ยวกับแม่ทัพใต้มามากไม่คิดว่าวันนี้มีโอกาสได้เจอตัวจริง”
“เื่ของข้า?เ้าคงไม่ได้เสียใจกับเื่ที่ได้ยินมาหรอกนะ” แม่ทัพใต้กระหยิ่มยิ้มในใจ
“สบายใจได้ เื่แค่นั้นข้าไม่ได้สนใจเลยสักนิด”จ้าวยูร์ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แม่ทัพใต้กำหมัดแน่น
“ข้าขอเตือนเ้าว่าข้าจะไม่ออมมือเด็ดขาด”แม่ทัพใต้เรียกกระบี่ในมือออกมา จ้าวยูร์เรียกดาบกิเลนคู่ออกมาเช่นกัน
“ดาบกิเลนคู่...เป็ไปได้ยังไงกัน”แม่ทัพใต้พึมพำ นางหันไปมองผู้าุโทั้งสาม ความอิจฉาในแววตาฉาดชัดมากกว่าเดิมหลายเท่า
“เริ่มได้!” เสียงของแม่ทัพเงาะโเป็สัญญาณ
‘หากเ้าทำผิดพลาดท่านจอมมารไม่ปล่อยเ้าไว้แน่’
‘ข้าไม่มีวันทำผิดพลาด!’แม่ทัพเงายิ้มเยาะกับสิ่งที่ได้ยิน
....คนโง่ที่ไม่เข้าใจอะไรเช่นเ้าย่อมทำผิดพลาดอย่างแน่นอน..แม่ทัพใต้
การประลองเริ่มขึ้น แม่ทัพใต้เข้าโจมตีจ้าวยูร์ทันทีด้วยความรุนแรงของวิชากระบี่มารจ้าวยูร์รับการโจมตีได้ทันทีเช่นกัน กระนั้นเขาถึงกับถอยหลังไปหลายก้าวทีเดียวแม่ทัพใต้ไม่ปล่อยให้มีช่องว่าง นางเ้าโจมตีอีกหลายกระบวนท่า จ้าวยูร์สามารถตั้งรับได้แต่ไม่มีโอกาสตอบโต้
“เป็อะไรไป มีฝีมือแค่นี้งั้นรึ! เ้าก็แค่ศิษย์ไร้ความสามารถของตาแก่พวกนั้นแหละ!”
“ระวังปากของเ้าหน่อยแม่ทัพใต้” จ้าวยูร์พูดเสียงเย็น
“เหอะ!”
“พี่ใหญ่จ้าวยูร์ไม่เป็ไรแน่หรือ” ผู้าุโหมัดเห็นสถานไม่ค่อยดีจึงหันไปถามผู้าุโดาบ
“เ้าเห็นว่าเขาตกเป็รองงั้นหรือ”
“ข้าเห็นด้วย น้องสามอย่าเพิ่งใ รอดูไปก่อน”ผู้าุโพิษยิ้มกว้าง ผู้าุโหมัดเห็นจึงคลายความกังวลลง
3K
