หลงเหยียนหลับตาลงเขาอยู่ระหว่างการทำสมาธิเพื่อให้บรรลุถึงพลังฝืนควบคุมพลังปราณครึ่งหนึ่งในตัวได้ พลังอุ่นๆถูกหล่อเลี้ยงในจุดรวมปราณอย่างต่อเนื่องหลงเหยียนสามารถััถึงพลังิญญาจากสิ่งมีชีวิตรอบๆ ตัวชัดเจนมากขึ้น
“ในเมื่อเป็เช่นนี้คาดว่าข้าคงลองได้แล้วว่าจะทะลุขั้นชีพัที่หนึ่งได้หรือยังพลังปราณมหาศาลเช่นนี้คงมากเพียงพอ” หลงเหยียนกัดฟัน แล้วร่างกายก็สั่นอย่างรุนแรง
“ข้าต้องสำเร็จแน่”
หลงเหยียนควบคุมพลังปราณเริ่มส่งพลังปราณจากจุดรวมปราณไปยังชีพัขั้นที่หนึ่ง ชีพจรัในร่างกายถูกเติมเต็มไปด้วยพลังปราณร่างหลงเหยียนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขาแหงนหน้าคำราม “ครั้งแรกยังเจ็บถึงเพียงนี้ขอแค่ข้าทนข้ามผ่านไปให้ได้ ข้าต้องสำเร็จแน่”
ทันใดนั้นชีพจรบนตัวหลงเหยียนก็นูนขึ้นมา เริ่มถูกเติมเต็มด้วยพลังปราณคล้ายภายในร่างเกิดคลื่นพายุลูกใหญ่พลังปราณทั้งหมดพุ่งเข้าสู่ร่างกายอย่างรวดเร็ว ขณะที่กำลังพุ่งเข้าไปนั้นชีพจรของหลงเหยียนก็ถูกฉีกอย่างต่อเนื่อง
“ทนไว้ ข้าต้องทนให้ได้” เมื่อนึกถึงคนที่คอยหยามตนเองมาตลอดหลงเหยียนก็ไม่กล้าถอดใจ ปล่อยให้พลังปราณบุกเข้าชีพจรอย่างบ้าคลั่ง
“แกรก!”
หลงเหยียนลืมตาขึ้นจากนั้นก็คายไอเสียในร่างกายออกมา ครั้งนี้คล้ายหลงเหยียนได้ผ่านพ้นความเป็ความตายมาแล้วเช่นนั้นพลังปราณพุ่งเข้าสู่เส้นพลังทั้งหมด ส่วนพลังปราณในเส้นพลังก็เริ่มไหลเวียนไหลกลับเข้าสู่จุดรวมปราณทั้งหมด เมื่อไหลเวียนทั่วร่างหลายครั้ง ในที่สุดร่างหลงเหยียนก็ทรุดฮวบลงพื้น
ฝึกชีพัเส้นที่หนึ่งสำเร็จตอนนี้หลงเหยียนอยู่ในระดับชีพัขั้นที่หนึ่ง เพียงไม่นานหลงเหยียนก็พบว่าพลังปราณที่มากกว่าเดิมในจุดรวมปราณเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้งพลังปราณที่มหาศาลเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง
“อะไร? ยังเหลือเยอะปานนี้เลย?” คล้ายมันเป็พลังปราณที่ไม่มีวันหมด
“ได้ งั้นเราก็มาเริ่มกันต่อเลย ข้าจะใช้โอกาสนี้ลองฝึกขั้นที่สองดู”เมื่อมีประสบการณ์จากครั้งก่อน หลงเหยียนก็หลับตาลงอีกครั้งเริ่มใช้จิตควบคุมพลังปราณ ควบคุมการไหลเวียนของพวกมัน เมื่อฝึกขั้นที่หนึ่งสำเร็จครั้งนี้หลงเหยียนจำเป็ต้องใช้พลังปราณที่มากกว่าเดิมหลายเท่าตัว
ถึงกระนั้นหลงเหยียนก็รู้ดีว่าการฝึกยุทธ์จำเป็ต้องเคร่งครัดในระเบียบวินัยจึงจะสำเร็จเขาไม่จำเป็ต้องรีบร้อน ถึงแม้เขาจะมีประสบการณ์จากครั้งแรกแต่ก็ต้องควบคุมให้อยู่ในระดับที่พอดี ไม่อยากคิดเลยว่ามันจะเป็การฝึกที่ยากขนาดไหน
ณเมืองั เพื่อเลื่อนระดับพลัง ผู้แข็งแกร่งทุกคนใช้ทรัพยากรไปมากหลายปีผ่านไปถึงเลื่อนระดับขึ้นได้หนึ่งขั้น แค่นี้หลงเหยียนก็ทำได้ดีมากแล้ว
พลังปราณเสมือนเสือที่หลุดจากป่าเป็พลังที่น่ากลัวมาก หลงเหยียนทะลุเส้นพลังขั้นที่สองสำเร็จ อ๊าก!เสียงดังก้องในตัว ครั้งนี้นับว่าเขาสามารถข้ามผ่านไปได้ด้วยดีทว่าพลังปราณก็ยากจะเดินหน้า มันก้าวหน้าไปแค่นิดเดียวเท่านั้นเมื่อนึกถึงคนที่เคยรังแกตน หลงเหยียนฝืนทนความเ็ป น้ำตาคลอเบ้า
“ไม่ ข้าไม่มีทางยอมแพ้หรอก ข้าจะถอดใจไม่ได้เด็ดขาด ข้าต้องกลายเป็ผู้แข็งแกร่งให้ได้”เมื่อความเด็ดเดี่ยวอยู่ตรงหน้า ทุกสิ่งล้วนไม่สำคัญทั้งนั้น สำหรับเขาแล้วความเ็ปแค่นี้เป็เื่เล็กน้อย ความเ็ปที่ต้องทนเปรียบไม่ได้กับตอนที่เขาถูกหยามศักดิ์ศรีเลยสักนิด
“มาเลย เข้ามาเลย ถ้าจะมาก็เข้ามาทีเดียวเลย” หลงเหยียนกัดฟันกรอดเส้นพลังเลื่อนขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้คล้ายกระดูกในตัวของหลงเหยียนผ่านการชำระล้างมาแล้ว หลงเหยียนรีบหลับตาลงหลงเหยียนสามารถรับรู้ถึงพลังิญญาที่มาจากรอบตัวได้ทั้งหมด
“แกรก!”
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรชีพจรเส้นที่สองของเขาถูกเติมเต็มด้วยพลังปราณพลังปราณทั้งหมดเสมือนน้ำป่าที่กำลังไหลทะลัก พังเขื่อนกั้นน้ำพุ่งทะลุชีพจรเส้นใหญ่ทั้งสองอย่างต่อเนื่อง พลังปราณกระจายไปทั่วทั้งร่างเวลานี้หลงเหยียนรู้สึกสบายตัวอย่างบอกไม่ถูก
ในที่สุดเขาก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างสมบูรณ์อีกครั้ง
“อ๊าก!”
หลงเหยียนชกแรงๆไปข้างหน้า ห้วงอากาศสั่นะเื ทำให้เกิดระลอกพลัง นี่แหละพลัง พลังที่แท้จริง
“คิดว่าตอนนี้ข้าคงมีพละกำลังมากแล้วสินะ”
“หลงเอ้าอวี เ้าคงจะนึกไม่ถึง รอข้าก่อนเถอะ เ้าต้องใมากแน่”
“ไม่เสียแรงที่เป็ถึงิญญาั แกร่งมากจริงๆพลังปราณที่ก่อในตัวข้านั้นพิเศษมาก ข้ารู้สึกได้ว่าสิ่งมีชีวิตเล็กๆรอบตัวกำลังเคลื่อนไหวพลังการโจมตีที่น้อยนิดของพวกมันไม่มีค่าเมื่อเทียบกับพลังที่ข้ามีในตอนนี้มันน้อยจนไม่อยากเอ่ย”
ในเมืองัมีเพียงผู้แข็งแกร่งระดับผู้าุโในตระกูลหลงเท่านั้นที่สามารถรับรู้ได้ถึงพลังิญญาของคนอื่น
หลงเหยียนเข้าใกล้กระต่ายตัวหนึ่งโจมตีมันจนตาย ไม่นานนักพลังิญญาที่ถูกโจมตีก็ออกจากร่างหลงเหยียนแผ่พลังปราณออกมาห่อหุ้มพลังิญญาไว้
“เก็บ!”
พลังิญญาถูกดูดเข้าสู่ร่างกายหลงเหยียนสลายกลายเป็พลังปราณ ส่วนจุดรวมปราณก็เป็เหมือนค่ายหลักของพลังปราณสามารถดูดกลืนพลังิญญาจากสิ่งมีชีวิตมีพลังปราณไหลเข้าสู่จุดรวมปราณอย่างต่อเนื่องทั้งหมดนี้เกิดจากิญญาัในร่างหลงเหยียน ดูแล้วระยะเวลาในการฝึกไม่ได้เร็วธรรมดา ระยะเวลาเพียงหนึ่งวันเขาก็ทำลายเส้นพลังสองเส้นได้สำเร็จ
เมื่อรวบรวมพลังปราณที่แกร่งกล้าหลงเหยียนกระตุกยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากก่อนจะเดินไปตามทางกลับบ้าน
เขาััถึงพลังของฝ่ายตรงข้ามได้เพียงคนที่มีพลังต่ำกว่าตนเท่านั้นพลังิญญาแกร่งจนทำให้เขาเลื่อนไปถึงระดับชีพัที่ขั้นสองพละกำลังสามารถเพิ่มขึ้นได้ผ่านไหวพริบและประสาทการรับรู้ทำให้ประสาทััของหลงเหยียนกว้างขึ้น
หลงเหยียนกลับมาถึงตระกูลหลงแล้วเขายังคงระมัดระวังตัว ในเมื่อหากเทียบพละกำลังที่ตนมีกับคนอื่นในตระกูลแล้วพลังที่ตนมีไม่ได้นับว่าสูงหรือแกร่งเลย หลงเหยียนเข้าทางประตูหลังเมื่อเงยหน้าขึ้นทันทีก็พบว่าผู้าุโตระกูลหลงยืนอยู่ไม่ไกล คล้ายกำลังรอเขาอยู่
“เหยียนเอ๋อ เ้ามานี่หน่อย” ผู้าุโแห่งตระกูลพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบหลงเหยียนรู้ดี ด้วยพละกำลังของผู้าุโเขาสามารถรับรู้ทุกการเคลื่อนไหวภายในตระกูลหลงได้การเคลื่อนไหวของทุกคนหนีสายตาเขาไม่พ้น
“ท่านปู่” หลงเหยียนเดินเข้าไปใกล้ เห็นเพียงผู้าุโที่กำลังขมวดคิ้วมุ่น“พลังิญญาเ้าแกร่งมาก เ้าเจออะไรมาหรือไม่?”
“อ้อ ข้าไปทีู่เาหยุนอู่ เก็บผลไม้ได้แล้วกินเข้าไปจากนั้นร่างกายก็เริ่มรู้สึกร้อน...”
“งั้นหรือ...” เื่ที่หลงเหยียนเล่านั้นมิอาจหลอกผู้าุโได้แม้แต่เด็กสามขวบยังไม่เชื่อเลยด้วยซ้ำ ทว่าผู้าุโกลับไม่ได้เค้นถาม
ทันใดนั้นหลงเหยียนถูกผู้าุโยกร่างขึ้น ผ่านการทดสอบพบว่าพลังิญญาในร่างกายหลงเหยียนอยู่ในระดับกลาง ทำให้เขาสะดุ้งโหยง แต่กลับไม่ได้ถามถึงสาเหตุของการเปลี่ยนแปลงที่แท้จริง
“น่าประหลาด ยอดฝีมือบางส่วนมักใช้วิชาดูดพลังิญญาจากปีศาจอสูรใช้ให้มันกลายิญญาอสูร เป็ต้นกำเนิดของพลังในร่างกายใช้ิญญาอสูรหลอมจนกลายเป็พลังปราณของตน พลังปราณของิญญาอสูรดุร้ายมากกว่าการโจมตีแข็งแกร่งมากกว่า อีกทั้งยังมีต้องมีต้นกำเนิดมาจากิญญาอสูรอยู่แล้วแถมต้องผ่านวิธีการควบคุมปีศาจอสูรที่หลากหลายเขาหยุนอู่ยังมีปีศาจอสูรที่แข็งแกร่งอยู่อีกหรือ หรือเป็เพราะว่าข้ายังหาไม่เจอ?”ผู้าุโกำลังพูดลองเชิง
“เหยียนเอ๋อ เ้ากลับมาก็ดีแล้ว ดีมาก ถึงแม้ข้าไม่รู้ว่าิญญายุทธ์ในตัวเ้ามาได้ยังไงแต่เ้าต้องระวังตัวด้วย พลังปราณในกายเ้ามีมาก ต้องมีิญญาอสูรเข้าไปแน่แถมิญญาอสูรพวกนั้นต้องแข็งแกร่งจนสามารถดูดิญญาอสูรอื่นๆมาเป็พื้นฐานการฝึกกาย ใช้ปีศาจอสูรมาเปลี่ยนกายเดิมระดับพลังจะเลื่อนขึ้นเร็วมาก แต่ิญญาอสูรที่แข็งแกร่งอาจควบคุมจิตใจคนได้ในตอนสุดท้ายเ้าต้องระวังให้มากขึ้น อีกอย่าง อย่าดูดกลืนสิ่งที่ไม่ควรผู้แข็งแกร่งดูดพลังิญญาที่แข็งแกร่งมาก เป็ไปได้สูงที่ร่างจะะเิตาย”
หลงเหยียนสะดุ้งเขารู้สึกใมาก จ้องผู้าุโแห่งตระกูลหลงแล้วถาม “ดูเหมือนข้าคงปิดท่านปู่ไม่ได้แล้วในตัวข้ามีิญญายุทธ์จริงๆ ซึ่งตัวข้าเองก็ยังไม่เข้าใจ แต่ข้ายังมีข้อสงสัย”
“ถ้าิญญายุทธ์ในตัวข้าคือสิ่งมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่มาก เป็ไปได้หรือไม่หากข้าดูดรับิญญายุทธ์ของมันทั้งหมดเข้าไป แล้วข้าจะกลายเป็ตัวมัน? หรืออาจกลายเป็ตัวแทนของมัน”
ผู้าุโแห่งตระกูลหลงมีนามว่าหลงกงฉู่หลงกงฉู่ส่ายหน้า “งั้นก็คงต้องดูภายในตัวเ้าแล้วว่าิญญายุทธ์ออกจากร่างมันตอนยังมีชีวิต หรือเข้าสู่ร่างกายเ้าหลังจากตายแล้วส่วนใหญ่แล้ว หากเป็อสูรที่ผ่านความตาย พวกมันจะสูญเสียความทรงจำ เป็เพียงิญญาตนหนึ่งเท่านั้นต่อให้จะเข้าสู่ร่างกายคนก็ไม่เกิดการเปลี่ยนแปลง”
“อ๋อ ข้าทราบแล้วท่านปู่” ถ้าเป็ิญญาที่ตายแล้วเช่นนั้นก็นับว่าหลงเหยียนโชคดีอย่างที่สุด
“จริงด้วย เ้าเพิ่งกลับมา ยังไม่ได้ไปหาพ่อเ้าเลยสินะอย่าเก็บเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อวานมาจำใส่ใจเลยก่อนประสบความสำเร็จก็ต้องผ่านความตรากตรำทั้งนั้น ทำอะไรต้องใจกว้างขอแค่จิตใจผ่าเผย ไม่จำเป็ต้องสนใจว่าใครจะมองเราเช่นไร”
“ยิ่งไม่ต้องรอให้คนอื่นมารังแกแล้วเ้าค่อยหาวิธีรับมือลงมือในเวลาที่เหมาะสม จะใจอ่อนไม่ได้เด็ดขาด ยังมีเวลาอีกครึ่งเดือนก่อนจะมีการจัดงานประลองยุทธ์ประจำตระกูล!ถึงตอนนั้น เด็กหนุ่มที่มีพร์จากตระกูลจะได้เข้าร่วมงานประลองยุทธ์ครั้งใหญ่”หลังจากพูดจบหลงกงฉู่ก็เดินจากไป
หลังจากหลงกงฉู่จากไปแล้วแววตาของหลงเหยียนก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ท่านปู่วางใจเถอะหลานจะจำคำสอนของท่าน ตอนนี้ท่านพ่อต้องอยู่ในหอรวมจิตเป็แน่หอรวมจิตเป็สถานที่รวมตัวของคนในตระกูลหลง ปกติแล้วส่วนใหญ่จอมยุทธ์มักเข้ามาเยี่ยมเยือนตระกูลหลงในเวลานี้”
เพิ่งเดินไปไม่กี่ก้าวเวลานี้ก็มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาที่เขา
หลงเหยียนสามารถรับรู้ได้ด้วยจิตััฟิ้ว... ใบหน้าหลงเหยียนหยุดอยู่ตรงหน้าคนคนนั้น
เขาก็คือหลงเอ้าอวีที่เมื่อวานอยากขับไล่หลงเหยียนออกจากตระกูลเป็คนแรกนั่นเองเขาแอบเดินเข้ามาหาหลงเหยียน มองประเมินหลงเหยียนั้แ่หัวจรดเท้า
“น่าสนใจจริงๆ เพิ่งไปเมื่อวานวันนี้คนไร้ค่าอย่างเ้าก็กล้ากลับเข้ามาทางประตูหลังแล้วงั้นหรือ? นี่เ้ากลับมาให้คนอื่นซ้อมสินะ” หลังหลงเอ้าอวีพูดจบก็มองซ้ายมองขวา
ก่อนจะพูดคล้ายกำลังเยาะเย้ย“ไม่มีคนอื่น แหะๆ งั้นก็ขอโทษด้วย ข้าต้องทำให้เ้ารู้ว่าแบบไหนที่เรียกว่าพิการไร้ประโยชน์ของจริง”
หลงเหยียนมีพละกำลังแล้วตอนนี้ ใบหน้าเขาแสดงถึงความเบื่อหน่าย “ไสหัวไปซะ หลังจากข้าไปพบท่านพ่อแล้วเ้าไม่ต้องมาหาข้าหรอก ข้าจะไปหาเ้าเอง”
“อยากใช้ข้ออ้างนี้หนีไปอีกแล้วสินะ?” หลงเอ้าอวีก้าวมาข้างหน้าเพื่อขวางไม่ให้หลงเหยียนจากไป
หลงเหยียนคือคนที่ไม่ยอมแพ้ให้ใครมาก่อนครั้งนี้เขาไม่ได้ถอย ยืนเผชิญหน้าหลงเอ้าอวี ทั้งคู่กำลังข่มฝ่ายตรงข้าม
“เ้าบังคับข้าเองนะ” เสียงดังเล็ดลอดผ่านซอกฟัน
หลงเหยียนถอยหลังไม่กี่ก้าวพลังปราณในมือเริ่มถูกรวบรวม จากนั้นก็ชกโจมตีไปยังหลงเอ้าอวีที่อยู่ตรงหน้า
หลงเอ้าอวีมีพละกำลังขั้นที่สามสามารถหลบหมัดนี้ได้ด้วยความว่องไว จากนั้นก็หัวเราะเย้ย “สุนัขก็คือสุนัขบีบมันหน่อยก็ทนไม่ได้ เริ่มกัดคนแล้วสินะ ช่างเถอะวันนี้ข้าจะทำให้เ้าเห็นพลังทะลวงฟ้าที่แท้จริง วางใจเถอะไอ้น้องพี่ชายไม่ซ้อมเ้าจนตายหรอก มากสุดก็แค่ซ้อมจนพิกลพิการ วันนี้แหละเ้าจะได้เป็สุนัขของจริง”
หมัดพุ่งไปกลางอากาศหลงเหยียนไม่ได้รู้สึกแย่แต่อย่างใด ต่อให้ตนจะอยู่ในระดับชีพัขั้นที่สองแต่ก็มีพลังปราณที่มหาศาล แถมยังสามารถััได้ถึงพลังการโจมตีของฝ่ายตรงข้ามด้วยและนี่ก็คือโอกาสที่เขาจะฝึกฝนตนเองด้วยเหมือนกัน
“ถ้าเป็ไปได้ ข้าต้องทำให้เ้ารู้ว่าการมีเื่กับข้าสุดท้ายจะมีจุดจบแบบไหน” หลงเหยียนร่างกะพริบอีกครั้ง พลังปราณรวมอยู่กลางฝ่ามือหมัดขนาดใหญ่ฟาดไปตรงหน้า
ครั้งนี้หลงเอ้าอวีไม่ขยับในเวลาเดียวกัน พลังปราณก็พุ่งออกมาจากฝ่ามือ เขามีพลังระดับชีพัขั้นที่สามมาสามปีแล้วพลังปราณที่มหาศาลทำให้เขาไม่รู้สึกถึงแรงกดดัน
“หมัดทะลวงฟ้า”
“ตูม!”
หมัดทั้งสองปะทะกันพลังปราณะเิ จากนั้นพวกเขาทั้งคู่ก็ถูกแยกออกจากกัน หลงเหยียนเซถอยหลังสองก้าว
เมื่อเห็นหลงเหยียนมีพลังปราณไม่น้อยไปกว่าตนหลงเอ้าอวีรู้สึกประหลาดใจมาก “อะไรกัน นี่เ้าไม่ล้มเลยเหรอเ้าไปเอาพลังปราณมาจากไหน! ไม่เจอกันแค่วันเดียว พละกำลังเ้าเพิ่มขึ้นมากแถมยังมีิญญายุทธ์แล้ว มิน่าล่ะ คำพูดคำจาเ้าจึงต่างไปจากเมื่อก่อนมาก”
พลังปราณของเขารวมกับพลังจากหมัดทะลวงฟ้าพูดได้เลยว่าความน่ากลัวของมันถูกเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวทว่ากลับมิอาจล้มหลงเหยียนได้ และนั่นก็ทำให้หลงเอ้าอวีพิโรธ
--------------------
2K
![[นิยายแปลจีน] ทะลุมิติไปเป็นเพื่อนสมัยเด็กของหวานใจในนิยาย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686119563_54554754.webp)
