นางเซียนยอดเชฟ : ท่านแม่ทัพ ท่านไม่ยุติธรรม (แปลจบแล้ว)

        หนิงโม่สองมือกอดอกและตอบด้วยเสียงราบเรียบ “ก็ไม่แน่เสมอไป”

        เสิ่นม่านมองย้อนกลับไป เห็นใบหน้ากระจ่างแจ้งของเขา

        “เช่นเดียวกับเรื่องในวันนี้ มีบางคนเล่นเป็นตัวร้าย บางคนเล่นเป็นคนดี หากมองเพียงภายนอกไม่มีทางดูออกถึงสันดานของคนเหล่านี้ ต้องให้กาลเวลาพิสูจน์ใจคน”

        เหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ เสิ่นม่านใคร่ครวญอีกสักพัก ในที่สุดก็คร้านจะเอามาใส่ใจ

        วันนี้โรงงานเปิดกิจการวันแรกก็เจอกับเรื่องเช่นนี้ บัญชีแค้นนี้นางหมายหัวไว้ที่ครอบครัวคังเป็นการชั่วคราว มีอีกประเด็นหนึ่งที่เสิ่นม่านคิดไม่ออก เหตุใดทั้งที่สกุลคังรู้ว่าเบื้องหลังของสกุลเสิ่นคือจางหงเหวิน แต่พวกเขายังกล้ามาก่อเรื่องวุ่นวาย

        ไม่กลัวตายเลยจริงๆ หรือ? แต่เพราะเหตุใดจึงไม่กล้าทำให้เรื่องมันใหญ่โตเกินเลย?

        ......

        ณ บ้านสกุลคัง

        ตาเฒ่าคังนั่งอยู่ตรงขอบเตียงคั่ง ใบหน้าบึ้งตึงมองไปทางคังต้าลี่ด้วยแววตาดุร้าย

        “พวกเจ้าสองคนแอบเก็บเสบียงอาหารลับหลังข้ากับพี่ชายใหญ่ของเจ้าไว้เท่าไรกันแน่? ครอบครัวตนเองยังไม่พอกิน แต่กลับเอาไปมอบให้เสิ่นม่าน?!”

        คังต้าลี่ตอบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ท่านพ่อ เสบียงเหล่านั้นคือส่วนของข้าที่เก็บออมจากยามปกติ...”

        ยังไม่ทันพูดจบ นางหยางก็หลุดขำและเอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “เก็บออมหรือ! ทุกคนคือคนในครอบครัว เจ้าหลอกผู้ใดกัน? เงินค่าแรงที่เจ้าทำงานในตำบลก็ต้องผ่านมือพวกเจ้าผัวเมียก่อนไม่ใช่หรือ? ใครจะรู้ว่าพวกเจ้าแอบซุกซ่อนเงินลับหลังพวกเราหรือไม่?”

        “นั่นสิ วันก่อนข้าแอบเห็นอารองซื้อน้ำตาลให้อาสะใภ้กินด้วย!”

        คังฟู่กุ้ยเบ้ปากและยืนคอตั้งอยู่ด้านหลังนางหยาง ใบหน้าเปี่ยมสุข

        มีกฎที่ไม่ได้เขียนเป็นลายลักษณ์อักษรของครอบครัวนี้ว่า ไม่ว่าลูกชายทั้งสองจะหาเงินได้เท่าไร ล้วนต้องมอบให้ตาเฒ่าคัง จากนั้นตาเฒ่าคังค่อยแบ่งสันปันส่วนให้ทุกคน แต่ตาเฒ่าคังลำเอียงไปทางลูกชายคนโตและลูกสาวคนเล็ก ทุกครั้งที่คังต้าลี่หาเงินได้มา อย่างน้อยต้องมีหกส่วนที่เข้าไปอยู่ในถุงเงินของคังต้าจ้วง

        แม้แต่เงินที่ซื้อบ้านนี้ก็คือเงินที่เขาเก็บสะสมมาอย่างยากลำบากถึงสองปีเศษ เมื่อครอบครัวคังเห็นว่าไม่สามารถรีดเงินจากเขาออกมาได้อีก จึงได้ยอมควักมาสมทบเพิ่มห้าร้อยอีแปะ และจัดการซื้อบ้านนี้ได้เรียบร้อย

        เขาอดกลั้นความทุกข์ทนนี้มานานเหลือเกิน คังต้าลี่มองดูหลานชายและอธิบายกับตาเฒ่าคังอย่างอดทน

        “ท่านพ่อ ชุ่ยฮัวกําลังตั้งครรภ์ หมอบอกว่าร่างกายนางไม่แข็งแรง ต้องกินน้ำตาลสักหน่อย...”

        “หึ! หญิงตั้งครรภ์คนไหนจะเลอค่าเท่าเมียเจ้า! ตอนแม่เจ้าตั้งครรภ์พวกเจ้า ก็ยังพยุงท้องแก่ไปทำงานจนวันที่คลอด! ชีวิตของเราสมัยก่อนกินดีอยู่ดี แต่ก็ไม่เห็นแม่เจ้ารั้นจะกินน้ำตาลให้ได้! น้ำตาลราคาแพงลิ่ว ต้องใช้เงินมากมายตั้งเท่าใด?!”

        ตาเฒ่าคังด่าทอต่างๆ นานาจนสีหน้าของคังต้าลี่เขียวคล้ำ ก่อนจะเก็บความโมโหกลับห้องไป แต่กระนั้นก็ยังทนไม่ไหว

        “นังเสิ่นม่านตัวดี กล้าตัดทางทำมาหากินของเรา ช้าเร็วนางจะต้องโดนเอาคืนอย่างสาสม!”

        คังต้าจ้วงมองพ่ออย่างโกรธจัดและถาม “หากนายท่านเฉียนรู้ว่าเราไม่สามารถทำลายพิธีเปิดกิจการของสกุลเสิ่นวันนี้ได้ จะพาลมาโกรธเราหรือไม่?”

        ภาพความวุ่นวายในวันนี้ หากไม่ใช่เพราะนายท่านเฉียนรับปากว่าจะมอบเงินให้พวกเขาห้าสิบตำลึง พวกเขามีหรือจะกล้าไปทำลายวันมงคลของสกุลเสิ่น ตอนนี้คังต้าจ้วงแค่เห็นเสิ่นม่านก็หวาดกลัวแทบตาย มีหรือจะกล้าไปล่วงเกิน?

        พอลูกชายเอ่ยเตือน ตาเฒ่าคังก็คิดทบทวน หลังใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยเสียงต่ำ

        “เขาให้เราหาโอกาสแฝงตัวเข้าไปในบ้านสกุลเสิ่น แต่เสิ่นม่านไม่เอาทั้งไม้แข็งไม้อ่อน รั้นจะให้พวกเราขายตัวถึงจะยอมให้ทำงาน… หากไม่ได้จริงๆ ก็ขายเจ้ารองกับเมีย ให้พวกเขาสองคนเข้าบ้านสกุลเสิ่นและหาโอกาสรายงานข่าวให้นายท่านเฉียน”

        “แล้ว... พวกเขาสองคนจะยอมหรือ?”

        นางหยางเลิกคิ้วขึ้นอย่างมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น ชัดเจนว่ามีความคิดนี้ในใจแต่แรกแล้ว

        “พวกท่านขายพี่รองกับพี่สะใภ้รองเข้าบ้านสกุลเสิ่น แล้วใครจะหาเงินให้บ้านเรา? ยังมีงานบ้านตั้งมากมายทั้งซักผ้าทำอาหารและงานสกปรกอีกเยอะไปหมด หรือจะให้ข้าทำ? ข้าไม่ทำหรอกนะ ต่อไปข้าจะแต่งงานเป็นฮูหยินน้อยของคนรวย พวกท่านเคยเห็นฮูหยินน้อยที่ไหนทำงานพวกนี้กัน?” เฟิ่งหยาที่นิ่งเงียบมาโดยตลอดส่งเสียงขึ้น

        ในบรรดาสามพี่น้องนางเด็กที่สุด ยามปกติต่อหน้าคนนอกนางจะพูดน้อย ส่วนใหญ่มักขลุกอยู่ในห้องอ่านตำราผุพังสองเล่ม สมัยที่ครอบครัวคังยังไม่ประสบกับภัยแล้ง ถือว่าพอมีพอกิน นางจึงเคยได้เล่าเรียนราวครึ่งปี อาจารย์ที่สอนนางตอนนั้นเคยชมนางว่ามีพรสวรรค์

        แม้นางจะมีพรสวรรค์ที่โดดเด่น แต่น่าเสียดายที่นางเป็นเพียงสตรี หากว่าเป็นบุรุษคงสามารถเข้าสอบในเมืองหลวงได้ มีหรือต้องมาขังอยู่ในพื้นที่กันดารเช่นนี้!

        มีเพียงคุณชายน้อยของตระกูลร่ำรวยเท่านั้นที่คู่ควรกับยอดหญิงอัจฉริยะเช่นนาง!

        นางหยางกลอกตามองบน

        “ข้าว่าคุณหนูใหญ่ สิบนิ้วของเจ้าไม่เปื้อนน้ำ บ้านเรายากจนไม่มีอะไรจะกิน แต่เจ้ายังกำตำราเก่าๆ ไม่กี่เล่มไว้ทำไม? อะไรกัน เพียงแค่อ่านตำราไม่กี่เล่มก็สามารถแต่งงานกับคนรวยได้แล้วหรือ? ตอนนี้เจ้าไม่เห็นจะมีสง่าราศีอะไรเลยด้วยซ้ำ!”

        เฟิ่งหยาวางตำราไว้ข้างสะโพกและด่ากลับ “สาวบ้านนอกอย่างเจ้าจะไปรู้อะไร!”

        เมื่อเห็นว่าทั้งสองจะทะเลาะกันอีก ตาเฒ่าคังก็รีบตะโกนห้าม “หยุดเถียงกันได้แล้ว!”

        เสียงคำรามหยุดทั้งสองไว้ ตาเฒ่าคังจงใจกดเสียงต่ำ เพื่อป้องกันไม่ให้คังต้าลี่ที่อยู่ข้างกันได้ยิน

        “ข้าตัดสินใจแล้ว เช้าวันรุ่งขึ้นข้าจะไปบ้านสกุลเสิ่นตอนที่พวกเขายังไม่เปลี่ยนใจและขายครอบครัวเจ้ารองออกไป ถึงอย่างไรชุ่ยฮัวอยู่ที่บ้านก็แค่มีปากท้องเพิ่มขึ้นมา ขายพวกเขาสองคนไปเราจะได้เงินแปดตำลึง ถึงเวลาค่อยไปขอเงินที่เหลือจากนายท่านเฉียน เช่นนั้นเราก็จะได้เงินอีกห้าสิบตำลึง ถึงเวลานั้นยังต้องกลัวไม่มีข้าวกินหรือ?”

        การวางแผนเช่นนี้ช่างสมกับเป็นครอบครัวคัง ยกเว้นคังต้าลี่ที่ยังไม่รู้อีโหน่อีเหน่

        เมื่อเห็นว่าทุกคนไม่มีสิ่งใดจะพูด ตาเฒ่าคังจึงนำกล้องยาสูบออกมาสูบสองทีและพ่นควันออกมาอย่างพึงพอใจ

        “ตราบใดที่เรามีเงิน เราสามารถซื้อที่นาในหมู่บ้านได้หลายไร่ จากนั้นค่อยให้ต้าจ้วงหางานดีๆ แล้วก็ช่วยเฟิ่งหยาสอดส่องคุณชายน้อยตระกูลร่ำรวย ขอเพียงเฟิ่งหยาแต่งเข้าบ้านคนรวย ชีวิตของครอบครัวเรามีหรือจะไม่สุขสำราญ? นางหยาง เจ้าทำดีกับเฟิ่งหยาหน่อย อย่าเอะอะก็เอาแต่ทะเลาะกับนาง!”

        นางหยางที่ถูกต่อว่า แม้ว่าจะไม่พอใจนัก แต่การตัดสินใจของพ่อสามี นางเป็นสะใภ้มีเพียงต้องทำตาม

        ค่ำคืนนี้สมาชิกตระกูลคังไม่ได้นอนหลับอย่างสงบสุข

        ......

        เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น คนของโรงเตี๊ยมเฮ่อเซียนจวีมาเอาเต้าหู้

        เสิ่นม่านทยอยทำเต้าหู้ไว้หลายสิบชั่งตั้งแต่ก่อนเปิดกิจการโรงทำเต้าหู้ เพื่อส่งให้โรงเตี๊ยมเฮ่อเซียนจวีในระยะสั้น

        คิดไม่ถึงว่าผลตอบรับดีเกินคาด เต้าหู้หลายสิบชั่งไม่พอกินแม้แต่น้อย ประกอบกับวิธีการปรุงด้วยสูตรอาหารที่ได้จากเสิ่นม่าน ปริมาณต่อวันจึงถูกแย่งกันสั่งซื้อจนว่างเปล่า นี่สร้างแรงกระตุ้นอย่างมากให้แก่จางหงเหวิน จากนั้นจึงมีรายการสั่งซื้อให้เสิ่นม่านถึงสามร้อยชั่ง เช้าตรู่วันนี้จึงให้คนมารับสินค้า

        คนงานของเสิ่นม่านได้ทำเต้าหู้สามร้อยชั่งออกมาแต่เช้า เมื่อคนจากตระกูลจางมาถึงที่ก็หั่นเต้าหู้เพื่อทำการชิมก่อนหนึ่งชิ้น รอจนผ่านไปราวสองเค่อ[1] หลังจากแน่ใจว่าไม่เป็นอะไรก็ทำสัญญาอีกหนึ่งฉบับ ถึงค่อยนำเต้าหู้ไป

        ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำสัญญากัน ทั้งสองฝ่ายจึงลงลายลักษณ์อักษรอย่างรวดเร็วโดยไม่จำเป็นต้องเอ่ยอะไรมากความ

        ขณะที่ทั้งหมดกำลังทำสัญญากัน แขกไม่ได้รับเชิญก็มาเยือนถึงที่อีกครั้ง

        -----

        เชิงอรรถ

        [1] เค่อ 刻 การระบุเวลาในยุคโบราณ หนึ่งเค่อ เท่ากับ 15 นาที