Chapter 166 ความมั่นใจของฟีซิเลีย
“ท่านไม่ห้ามเยอะเกินไปหน่อยหรือ?” ฟีซิเลียกล่าว เธอไม่เข้าใจว่าทำไมสายฝนถึงได้ห้ามเยอะขนาดนั้น เหมือนกับเขาห่วงใยเธอมาก แต่ฟีซิเลียรู้ว่าความจริงมันไม่ใช่แบบนั้น นั่นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ สายฝนนิสัยเป็นอย่างไร? แม้เธอจะไม่ได้คุ้นเคยกับสายฝนมากนัก เธอก็รู้ว่าคนอย่างเขาไม่มีทางห่วงใยใคร เขาเป็นคนประเภทที่สามารถทิ้งผู้อื่นได้โดยไม่ลังเลหากอยู่ในสถานการณ์อันตราย
“มันจำเป็น ฉันไม่ต้องการให้เธอได้รับบาดเจ็บหรือตาย” สายฝนกล่าวอย่างจริงจัง ต่อให้เขาจะมีไพ่ลับ เขาก็ไม่สามารถหนีพ่อของฟีซิเลียและชายชราครีเทลได้ จริงๆไม่จำเป็นต้องกล่าวถึงชายทั้งสองเลย เพราะถ้าฟีซิเลียเสียชีวิต สัญญาศักดิ์สิทธิ์จะทำงานด้วยตัวของมันเอง และนั่นเท่ากับว่าวิญญาณเขาจะดับสูญ มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น วิญญาณดับสูญมันแย่ยิ่งกว่าตายเสียอีก
“เพราะเหตุใด?” ฟีซิเลียถามอย่างอยากรู้อยากเห็น ไม่ใช่ว่าชายคนนี้หัวกระทบอะไรมาหรอกนะ นอกจากสมองสายฝนเกิดมีปัญหาแล้ว ฟีซิเลียก็ไม่อาจหาเหตุผลอื่นได้อีก
“ทำไมฉันต้องบอกเธอ?” สายฝนถามกลับ เขาไม่ต้องการอธิบายเรื่องสัญญาศักดิ์สิทธิ์ให้เด็กสาวฟัง หากเธอใช้ประโยชน์จากสัญญาศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมา เขาก็ซวยน่ะสิ
“ท่านไม่อยากบอก งั้นข้าจะไม่ถามต่อ” ฟีซิเลียกล่าวด้วยนํ้าเสียงไม่พอใจเล็กน้อย วินาทีต่อมาเธอก็เริ่มเดิน
เห็นเช่นนั้นสายฝนพลันรีบตามเด็กสาวไป เขารู้สึกเศร้าใจนิดหน่อย การอยู่กับฟีซิเลีย นั่นเท่ากับว่าเขาจะไม่ได้อ่านหนังสือในห้องสมุดลับและไม่ได้ต่อสู้กับหมาป่าระดับสาม เวลาอันมีค่าจะต้องสูญเสียไปอย่างไม่เกิดประโยชน์อะไร ในระหว่างที่เดินสายฝนก็ถามเด็กสาวว่าเธอจะไปไหน คำตอบของเด็กสาวทำให้สายฝนไม่พอใจ เธอตอบสั้นๆว่าท่านไม่จำเป็นต้องรู้
‘เธอเป็นแค่เด็ก’ สายฝนพยายามระงับอารมณ์ไม่พอใจของตัวเอง เขาไม่ต้องการให้สายเลือดไปกระตุ้นอารมณ์ให้ตัวเขาบ้าคลั่งและลงมือทำลายฟีซิเลีย
หลายนาทีผ่านไป สายฝนเดินตามเด็กสาวจนมาหยุดอยู่ที่แห่งหนึ่ง สายฝนมองไปยังเบื้องหน้าแล้วก็อดประหลาดใจไม่ได้ เบื้องหน้าเขาคือบาร์ สายฝนหันไปมองฟีซิเลีย เขาต้องการรู้ว่าทำไมเธอถึงมาที่นี่ เธอคงไม่ได้มาเพื่อดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์หรอกใช่ไหม?
“ข้ามาที่นี่เพื่อหาเพื่อน” ฟีซิเลียเอ่ย จากนั้นเธอก็เดินไปที่ประตู
“ใคร? แฟนเหรอ?” สายฝนถาม เขากังวลเล็กน้อย เพื่อนที่ฟีซิเลียบอกจริงใจกับเธอมากแค่ไหน? หากเพื่อนผู้นั้นคิดร้ายกับฟีซิเลียและมีแผนการที่น่าหวาดกลัว สายฝนจะลำบาก เขาไม่ได้ฉลาดมากนัก มีโอกาสสูงที่สายฝนจะเดินตามแผนการเพื่อนผู้นั้น ต่อให้มีความแข็งแกร่งสูงแล้วอย่างไร? การปกป้องใครสักคนเป็นเรื่องยาก ไม่ใช่แค่ว่ามีความแข็งแกร่งแล้วจะปกป้องสำเร็จ อีกอย่าง สายฝนปกป้องคนอื่นไม่ค่อยเก่ง
‘หวังว่าเพื่อนเธอจะมีนิสัยดี’ สายฝนกล่าว เขาเป็นคนที่ระมัดระวังตัวมาก บางครั้งมันก็มากเกินไป แต่สายฝนก็ไม่คิดแก้นิสัยนี้ เขารู้สึกชื่นชอบมัน อีกเหตุผลคือการเปลี่ยนนิสัยไม่ใช่เรื่องที่ใครก็สามารถทำได้ง่ายๆ สายฝนเป็นหนึ่งในผู้ที่ไม่อาจแก้นิสัยตัวเองได้ง่ายๆ นิสัยของเขากลายเป็นสันดานเรียบร้อยแล้ว แก้ยังไงก็แก้ไม่ได้
“ไม่ใช่แฟน” ฟีซิเลียส่ายหัวไปมา กล่าวสั้นๆและไม่พูดสิ่งใดต่อ เธอเดินต่อไป
“พวกเจ้าห้ามเข้า” เวลานั้นชายผู้หนึ่งซึ่งยืนใกล้ทางเข้าบาร์ก็กล่าวหยุดพวกสายฝน
‘ฉันไม่คาดคิดว่าบาร์ในดาวเคราะห์นี้ก็ยังจำกัดอายุผู้เข้า” สายฝนคิด เขามองไปยังฟีซิเลีย รอดูว่าต่อจากนี้เธอจะทำอะไร
“ข้าเป็นเพื่อนกับโลซาน เจ้าควรจะให้ข้าเข้าไปหากไม่อยากตกงาน” ฟีซิเลียกล่าวด้วยนํ้าเสียงเหมือนตอนที่ใช้พูดกับผู้คุ้มกันด้านหน้าคฤหาสน์ชายแก่ครีเทล นํ้าเสียงของเธอแตกต่างจากตอนที่เธอกล่าวกับสายฝน ยามเมื่อเธอพูดกับสายฝน ฟีซิเลียคล้ายเด็กสาวเอาแต่ใจตัวเอง ทว่ายามกล่าวกับผู้คุ้มกันเธอราวกับราชินีไร้อารมณ์
“ท่าน… ท่านคือคุณหนูฟีซิเลียใช่หรือไม่?” ชายผู้ซึ่งหยุดฟีซิเลียเอ่ยขึ้น จากท่าทางเห็นได้อย่างชัดเจนว่ามันกำลังกลัวและกังวลมาก สายฝนไม่รู้ว่าเพราะอะไรชายเบื้องหน้าเขาถึงดูหวาดกลัวเด็กสาว เธอไม่เห็นน่ากลัวอะไรเลย สายฝนไม่กลัวฟีซิเลีย เขากลัวชายชราครีเทลและพ่อของเธอมากกว่า
“ได้โปรดตามข้ามาคุณหนูฟีซิเลีย” ชายเบื้องหน้าฟีซิเลียเอ่ยกับเด็กสาวอย่างสุภาพ ฟีซิเลียทำเพียงพยักหน้า ไม่กล่าวสิ่งใดออกมา
///
“โลซานคือใคร?” สายฝนเดินเข้าไปถามใกล้ๆกับฟีซิเลีย เขาเป็นคนที่ค่อนข้างระมัดระวังตัว สายฝนคิดว่าการรู้ข้อมูลของโลซานดีกว่าไม่รู้
“เขาคือเพื่อนของข้า และเขาก็ทรงพลังมากด้วย ด้วยความแข็งแกร่งท่านในปัจจุบัน เป็นเรื่องยากที่ท่านจะสามารถชนะเขาได้” เด็กสาวกล่าว สายฝนได้ข้อมูลบางอย่างจากคำพูดเด็กสาว โลซานผู้นั้นจะต้องเป็นระดับสี่หรือสูงกว่า ดูเหมือนว่าโลซานจะรับมือได้ยาก
“ต่อให้ท่านใช้ทักษะนั้นของท่าน มันก็ยังยากจะชนะ” ฟีซิเลียเอ่ยเพิ่ม สิ่งที่เด็กสาวพูดไม่ได้ทำให้สายฝนโกรธหรือไม่พอใจ สายฝนรู้ดี การใช้ทักษะปิดผนึกแสงจันทร์กับสิ่งมีชีวิตยากกว่าใช้กับพวกสิ่งไร้ชีวิต และยิ่งสิ่งมีชีวิตสัมผัสรับรู้แข็งแกร่งกว่าเขามากเท่าไหร่ ทักษะปิดผนึกแสงจันทร์ก็ยิ่งใช้กับมันไม่ได้มากเท่านั้น กล่าวง่ายๆ ถ้าเป้าหมายมีสัมผัสรับรู้แข็งแกร่งกว่าสัมผัสรับรู้สายฝนหลายเท่า ทักษะปิดผนึกแสงจันทร์ก็จะเป็นแค่ทักษะไร้ประโยชน์
“เธอมาหาเขาทำไม?” สายฝนกล่าวถาม
“หลายวันก่อนโลซานได้รับอัญมณีบางอย่างมา เขาบอกว่าเขาได้มันมาจากอาณาเขตต้องห้าม มันช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งให้เขาหลายเท่า โลซานมีความสุขมาก ด้วยเหตุนั้นเขาจึงจัดงานเลี้ยงขึ้น หนึ่งในผู้ที่ถูกเชิญคือข้า” ฟีซิเลียตอบ เธอไม่มีความคิดจะปิดบังสายฝน
“อัญมณี? ได้รับมาจากอาณาเขตต้องห้าม? เขากล้าเข้าไปถึงที่นั่น?” สายฝนกล่าวเบาๆกับตัวเอง
แม้เสียงสายฝนจะเบาทว่าเขาอยู่ใกล้กับเด็กสาวมาก เพราะแบบนั้นฟีซิเลียจึงได้ยินมัน เธอเอ่ยขึ้นว่า “ต่อให้เขามีความกล้ามากกว่าชนชั้นสูง เขาก็ไม่กล้าเข้าไปลึก เนื่องจากไม่ได้เข้าไปลึกเขาจึงรอดชีวิตกลับมาได้”
“เขาเข้าไปที่นั่นทำไม?” สายฝนถามอีกครั้ง
“ข้าไม่ทราบ โลซานไม่ได้บอกเหตุผลที่เขาเข้าไปในนั้น และข้าก็ไม่มีความกล้ามากพอจะถาม” ฟีซิเลียส่ายหัว
“ฉันรู้สึกว่าโลซานที่เธอพูดถึงมีนิสัยไม่ดี” สายฝนกล่าวตามสิ่งที่เขารู้สึก สัญชาตญาณเขากำลังบอกว่าโลซานเป็นปีศาจชั่วร้าย
“ข้าเองก็คิดว่าเขานิสัยไม่ดีเช่นกัน ข้ารู้สึกว่าเขาวางแผนชั่วร้ายในใจตลอดเวลา แต่ข้าไม่สามารถรู้ในสิ่งที่เขาคิดได้ ข้าเลยไม่แน่ใจนักว่าเขาวางแผนอะไร” ฟีซิเลียเห็นด้วยกับคำกล่าวสายฝน สัญชาตญาณและความรู้สึกของเธอทรงพลังมาก บางทีมันอาจทรงพลังเท่ากับหรือมากกว่าสัญชาตญาณสายฝน
“นี่เธอรู้ตัวไหมว่าตัวเองกำลังเข้าไปในสถานที่ของหมาป่า?” สายฝนกล่าวอย่างจริงจัง
ฟีซิเลียพยักหน้า เธอมองสายฝนและกล่าว “แน่นอนว่าข้ารู้ หากข้าไม่รู้ข้าจะพาท่านมาด้วยหรือ?”
“โลซานแข็งแกร่ง ฉันอาจจะสู้เขาไม่ได้ ฉันมีนิสัยยังไงเธอก็รู้ ฉันสามารถทิ้งคนอื่นเพื่อหนีเอาตัวรอดได้โดยไม่ลังเล” สายฝนเอ่ย
ฟีซิเลียยิ้มลึกลับ ไม่ทราบเพราะเหตุใด เด็กสาวกล่าวด้วยความมั่นใจว่า “ท่านจะปกป้องข้าและไม่หนีไปไหนแน่นอน ท่านจะสามารถชนะโลซานที่เป็นระดับสี่ได้ ข้าเชื่ออย่างงั้น”
ฉับพลันสายฝนอดรู้สึกเหมือนตัวเองโดนฟีซิเลียอ่านความคิดไม่ได้ เด็กสาวพูดถูกต้อง สายฝนจะไม่ทิ้งเธอและเขาก็สามารถสังหารระดับสี่ได้จริง สายฝนเริ่มกลัวฟีซิเลียเล็กน้อย