เ้าถิ่นเดินนำลิ่วๆไปยังโต๊ะประจำ แถมยังโบกมือทักทายกับหญิงสาวที่เคาน์เตอร์อย่างคุ้นเคย แต่อีกฝ่ายทำเป็มองไม่เห็น
“มาๆรับออร์เดอร์หน่อยน้อง”
พฤกษ์แสร้งะโทั้งๆ ที่โต๊ะของเขาไม่ได้ไกลจากเคาน์เตอร์นัก คนสวยหน้าหวานในชุดเดรสกระโปรงครึ่งน่องสีฟ้าหันซ้ายหันขวา เหมือนมองหาพนักงานคนอื่นๆ
“น้องนั่นล่ะ! ออกมารับออร์เดอร์หน่อยสิจ๊ะ!”
ลูกค้าหนุ่มร่างบึกบึนทำหน้ายียวน ก่อนย้ำอีกครั้ง แถมยังทำท่ากวักมือเรียกอีก
‘ชิ! มาอีกแล้ว เบื่อซะจริง’แป้งทำหน้างอ หน้าหันหาลูกน้องก็ไม่เหลือสักคนเพราะต้องออกไปบริการลูกค้าที่สวนด้านข้างกัน วันนี้ลูกค้านั่งด้านนอกเยอะเป็พิเศษเธอถอนหายใจพร้อมหยิบเมนูปกหนังสีน้ำตาลในมือสองเล่ม เดินไปต้อนรับแขกพิเศษ
“จะเอาอะไร?” เธอยื่นเมนู หน้าตาหงิกงอ พร้อมโยนคำถาม
พฤกษ์ยิ้มแฉ่ง
“เหมือนเดิมทั้งกาแฟและพิซซ่า”
เมื่อหันไปยื่นเมนูให้ผู้ชายอีกคนเธอถึงชะงัก ชายหนุ่มผิวขาวจัด หน้าตาคมคาย รูปร่างสูงโปร่ง หนุ่มหล่อขนาดนี้ นานๆมาให้ได้เจอ ออร่าความหล่อเจิดจ้าเข้าตาจนเบลอไปชั่วครู่
“นี่เพื่อนพี่เองพี่ฟ้า เพิ่งมาจากกรุงเทพฯ”
หญิงสาวไม่มองคนแนะนำแต่หันไปยิ้มและยกไหว้กับแขกต่างถิ่น
“สวัสดีค่ะพี่ฟ้า”
สายฟ้าแปลกใจกับท่าทีทั้งสองฝ่ายแต่พอจะได้กลิ่นตุๆ
“สวัสดีค่ะน้อง....”
“น้องแป้งมัน”พฤกษ์สวนตอบ
“ชิ!”เธอไม่หันไปมองปลัดหนุ่มแม้แต่น้อย ในขณะที่ส่งเสียงนั้นออกมาเบาๆ
“แป้งเฉยๆค่ะ” แล้วหันกลับมายิ้มหวานให้สายฟ้า
เขาพยักหน้ายิ้มตอบก่อนก้มลงมือเมนู นิ้วมือขาว ทั้งยังเรียวยาวไล่ตามเมนูอย่างรวดเร็ว นอกจากกาแฟสดและเครื่องดื่มยุคใหม่สารพัดสูตรแบบร้านมาตรฐานแล้วยังมีเครื่องดื่มท้องถิ่นอย่างกาแฟโบราณ ชาเย็น น้ำอัญชันให้สั่งด้วยส่วนอาหารมีเพียงพิซซ่ากับประเภทขนมปังเท่านั้น
ใบหน้าคมเข้มกับผิวขาวจัดในยามก้มต่ำ ทำให้แป้งอดยิ้มน้อยๆ ไม่ได้ ‘หล่อเหมือนพระเอกเกาหลีเลย’ นึกอยากจะถ่ายรูปคู่ไปอวดเพื่อนๆในโซเชียล ทั้งอินสตราแกรม และเฟสบุ้ค น่าจะมีคนกรี๊ดไม่น้อย
“คาราเมลมัคคิอาโต้เย็นแก้วหนึ่งครับ” เสียงเขาดังรบกวนฝันเล็กๆ
“จัดให้ทันทีค่ะรอสักครู่นะคะ”
เธอยิ้มเล็กน้อยก่อนค้อมศรีษะแล้วจากไป สักครู่เธอเดินย้อนกลับมา พร้อมกับกล้องถ่ายรูปแบบมิลเลอร์เลสก้มหน้าลงยิ้มเล็กน้อยกับสายฟ้า
“พี่คะขออนุญาตถ่ายรูปพี่หน่อยได้ไหมคะ?น้องอยากขอเอารูปพี่ไปโปรโมทร้านในแฟนเพจค่ะ” แฟนเพจเฟสบุ้คของเธอมีลูกค้าติดตามอยู่นับพัน ยิ่งลงรูปคนหล่อคนสวยมานั่งที่ร้านยิ่งทำให้มีคนสนใจมาที่ร้านมาขึ้น
พฤกษ์กระตุกหางตาขึ้นวูบหนึ่งแต่ฝ่ายหญิงทำทีไม่สนใจ ส่วนสายฟ้าหันมายิ้มให้เธอบางๆ “ได้ครับ!”
ได้รูปหนุ่มรูปหล่อที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นแถวนี้ในรอบหลายปีเธออยากจะกรี๊ด! ต้องเล่าให้พันดาวฟังซะแล้ว!
เมื่อเ้าของร้านคนสวยลิ่วไปทางเคาน์เตอร์สายฟ้าเลิกคิ้วถาม
“เป้าหมายเอ็งใช่ไหม?”
พฤกษ์รู้สึกขุ่นใจที่เห็นแป้งทำสายตาแวววาวมองเพื่อนซี้แอบจดบัญชีไว้อีกข้อ
“หึ! เื่มันยาวเชียวล่ะ!”
“เอ็งตอบไม่ตรงคำถามนะฮ่าๆ มิน่าจู่ๆ ก็พามาร้านนี้”
ปลัดหนุ่มมีท่าทีฮึดฮัดสายฟ้าจึงเลิกไล่ต้อนเพื่อน เขายิ้มทั้งปากทั้งตาทำเอาเพื่อนรักยกกำปั้นขึ้นมาตรงหน้า
“กินพิซซ่าหรือกำปั้น?”
“ก็ได้ๆ”เขายกมือขึ้นเหนือศรีษะเป็เชิงขอยอมแพ้
ติ๊ดๆเสียงเตือนการส่งข้อความผ่านแอพพลิเคชั่นไลน์ดังขึ้น พันดาวเอือมมือไปหยิบมาเปิดดูตามปกติเธอจะช่วยเช็กข้อความอยู่เรื่อยๆเพราะบางครั้งลูกค้าอาจจะส่งข้อความมาเพื่อสั่งสินค้ายุคนี้การขายบนออนไลน์มีความสำคัญมาก หากจัดการดีๆยอดขายออนไลน์สร้างรายได้มหาศาลจนอาจจะไม่ต้องมีหน้าร้านด้วยซ้ำไป
‘เอ๊! ยายแป้งนี่เอง’ดูข้อความแม่ค้าพิซซ่าหน่อยสิ
“ฉันเจอหนุ่มหล่อในรอบสิบปีแล้ว!”
หลังข้อความนี้พร้อมสติกเกอร์หน้าตาสาวน้อยกรี๊ดกร๊าด ดวงตาเป็รูปหัวใจวิบวับแล้วยังส่งตามมาอีกสองสามรูป ชนิดที่มีเสียงกรี๊ดจริงประกอบด้วย
“อาการหนักแล้วเธอ”พันดาวส่งข้อความกลับไป
“ดูนี่สิ” ฝ่ายสติหลุดส่งรูปมายืนยัน
หนุ่มร่างโปร่งแขนขายาว ใบหน้าคมคายคิวตรงตัดเฉียงลงหางตา ผมสีน้ำตาลอ่อน มองเผินๆ ราวกับนายแบบต่างประเทศท่าทีที่ถือแก้วกาแฟร้อนดูไม่ขัดเขินเหมือนลูกค้าทั่วไป แต่โพสท่าได้ดูดีราวกับมืออาชีพ
‘โอ๊ะ!เป็เขาอีกแล้ว’ เธอฮึ่มฮั่มในลำคอ จะขัดเพื่อนก็ไม่กล้าได้แต่ส่ง สติกเกอร์โอเคตอบกลับไป แต่อีกฝ่ายยังไม่หยุดถึงกับต้องโทรศัพท์มาหา
“อะไรเธอ?”
“นี่ๆ พี่เขาหล่อจริงๆ นะเขามากับพี่พฤกษ์” ชื่อหลังนี้ แป้งไม่อยากจะพูดออกมานัก แต่ก็พยายามมองข้ามไปเพราะอยากจะกรี๊ดเื่พี่คนหล่อ
“ทำยังกับไม่เคยเห็นคนหล่อ”
“ก็ใช่น่ะสิ!หล่อขนาดนี้เพิ่งเคยเห็นครั้งแรกแบบตัวเป็ๆ นะ” แป้งยืนยัน น้ำเสียงยังตื่นเต้น“ฉันเห็นปุ๊บ อยากจะออกมากรี๊ดเลย นี่ต้องแอบมาคุยกับเธอเลยนะ อิอิ”
“นี่ยายแป้ง แล้วพี่พฤกษ์ไม่กินหัวเธอหรือไง?”
“ฉันไม่สนหรอกวันนี้ฉันได้ถ่ายรูปพี่สายฟ้าแล้ว” แป้งออกชื่อพระเอกของเธออย่างภาคภูมิ
“นั่นเพื่อนพี่พฤกษ์ ฉันว่าเธออย่าไปยุ่งกับเขาเลย”
“เอาน่า! ฉันก็แค่ปลื้มคนหล่อ”อีกฝ่ายยังหัวร่อกระซิกๆ ราวกับสาวน้อยเพิ่งพบรักแรก ทำเอาพันดาวเริ่มหมั่นไส้
“นี่ ไม่มีอะไรแล้วใช่ป่ะ ฉันวางนะลูกค้ามา”
ฝ่ายรับรีบตัดบทเธอไม่อยากฟังเื่ของเขาให้ระคายหู แต่ไม่ถึงอีกสิบนาทีต่อมาแม่เพื่อนสาวก็แคปหน้าจอแฟนเพจร้านกาแฟและพิซซ่ามาอวด
“เธอดูในแฟนเพจร้านฉันสิลงรูปพี่สายฟ้าไป ไม่ถึงสิบนาที มีคนมากดไลค์เป็พันเลยอ่ะ”
ท่าทางจะภาคภูมิใจยิ่งกว่าการได้รางวัลร้านค้าห้าดาวจบข้อความนั้น ตามมาด้วยสติกเกอร์กรี๊ดกร๊าดอีกหลายตัว อาการหนักแล้ว
หลังจากดื่มกาแฟหมดไปคนละแก้วและพิซซ่าเกลี้ยงถาด พฤกษ์ลุกไปเข้าห้องน้ำ ส่วนสายฟ้ายกโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กข้อความจังหวะที่พฤกษ์เดินกลับเข้ามาชายหนุ่มผิวขาวตาตี๋แต่งตัวดีอีกคนกำลังเท้าแขนอยู่หน้าเคาน์เตอร์เอนตัวเข้าไปคุยกับแป้ง
“นี่พี่สั่งห้าสิบถาดไปเลี้ยงลูกน้องเลยนะแต่อยากมาเอาเอง เลยมานั่งรอนี่ล่ะ”
น้ำเสียงอ้อนนิดๆนั้น ทำเอาพฤกษ์มีแววตาวาววับขึ้นชั่วขณะ
“ไปนั่งดื่มกาแฟรอก่อนสิคะเดี๋ยวน้องจัดการให้”
แม่ค้าหน้าหวานตอบเสียงใสยิ้มเย็นๆ
“งั้นเอาชาไทยเย็นให้พี่แก้วหนึ่งนะ”
หนุ่มตี๋ในเสื้อผ้าเรียบหรูยิ้มหวานสำทับก่อนผละไปนั่งโต๊ะเล็กๆ ริมหน้าต่าง
พฤกษชะลอฝีเท้าเมื่อฝ่ายนั้นจากไป เขาค่อยเดินเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์ในขณะที่แป้งก้มหน้าคิดราคาพิซซ่า
“อ้อนเก่งดีนะมิน่าลูกค้าเยอะเชียว” พฤกษ์พูดขึ้นลอยๆพอให้สาวสวยได้ยิน
“ก็ธรรมดาแหละสำหรับคนพูดจาดี ใครๆ ก็ย่อมอยากจะใช้บริการ” เสียงใสสวนตอบอย่างรวดเร็วไม่แพ้กัน “ยิ่งแต่งตัวดีรูปหล่อ ร่ำรวย พูดจาเพราะๆ ก็ยิ่งน่าสนใจ”
ยิ่งฟังยิ่งหมั่นไส้ปลัดหนุ่มทำหน้ายียวน ปรายตามองสาวสวย “อ้อ คงชอบบริการมากสินะ ถึงได้ออดอ้อน คะๆขาๆ กับลูกค้าหนุ่มๆ”
“แน่นอนสิคนน่าบริการ ก็ต้องบริการให้ถึงใจ”
แป้งกระแทกเสียงก่อนสะบัดหน้าออกจากเคาน์เตอร์ไปนับถาดพิซซ่าให้ครบ ลูกค้ารายใหญ่ แถมยังมาบ่อยต้องรีบไปเอาใจใส่
ปลัดหนุ่มนึกหงุดหงิดเป็กำลังทีกับเขา แม้จะรู้จักกันั้แ่เล็กแต่น้อย เธอกลับทำตัวห่างเหิน เวลาที่เขาเข้าใกล้หล่อนทีไรหล่อนทำทีเหมือนอึดอัดและหาทางหนีหายไปเสียดื้อๆ
แม้ทั้งสองฝ่ายจะพยายามปะทะกันด้วยเสียงค่อนข้างเบาต่างฝ่ายต่างกัดฟันพูด แต่ท่าทีในการคุย ทำให้สายฟ้าซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลนักสนใจในท่าทีทั้งคู่ เห็นที ที่เพื่อนปลัดของเขายังไม่มีแฟนเพราะมัวแต่จะงับรายนี้อยู่กระมังช่างเป็ความสัมพันธ์ที่พิเศษนัก!
