มหาเทพเซียนกลับมาเกิดใหม่ในมหานคร

บทที่6 การออกแบบของเฉินหนาน เมื่ออุปกรณ์พร้อมเฉินหนานก็ออกแบบบริษัทของเขาในรูปแบบที่ทันสมัยล้ำยุคและสวยงามแต่ยังไม่ลืมถึงเอกลักษณ์ความเป็นจีนของเขามันสวยงามเอามากๆเขายังออกแบบที่พักพนักงานที่สวยงามอีกด้วยรูปทรงของมันเป็นแบบทะรสมัยคุมโทนเป็นแนวของหิมะมีห้องพักหนึ่งพันห้องทั้งยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกและกิจกรรมบันเทิงเอาไว้อย่างครบครันเนื่องจากบริษัทอยู่ในที่ห่างไกลจากตัวเมืองจึงจำเป็นต้องคำนึงถึงความสะดวกของพนักงาน รวมไปถึงโรงงานและห้องแลปของเขาด้วยมันเป็นเหมือนกล่องสี่เหลี่ยม ทุกคนต่างตกอยู่ในอาการอ้าปากค้างก็ไม่แปลกเขาได้ศึกษามาทุกแขนงในแดนเซียนแล้วและนำความรู้จากเทคโนโลยีจากยุคนี้มาใช้มันก็ง่ายนิดเดียว“นายหาช่างให้ฉันได้ไหมแล้วกำหนดงบการก่อสร้างมาได้เลย”“ได้เลยฉันจดการเอง”ฟู่หลงตบอกรับปาก ดวงตาของไป๊หยุนซวงเป็นประกายทันทีต่อให้ตาบอดก็ยังดูออกว่านี้เป็นผลงานที่ไม่สามารถให้คนบนโลกนี้ออกแบบได้“หลานรักป้ารบกวนอะไรหน่อยได้หรือไม่”เฉินหนานรู้ทันทีว่าเธอจะพูดอะไร“ป้าเรียกผมวาหลานรักขนาดนี้ผมจะปฏิเสธได้ยังไงครับ”“งั้น”ไป๊หยุนซวงกำลังจะพูดต่อแต่เฉินหนานก็ตอบขึ้นมาก่อน“ถ้าได้สิทธิ์มาผมจะออกแบบเมืองใหม่ให้ครับแต่ผมมีข้อแม้”“ว่ามา”“เนื่องจากการสร้างบริษัทผมกำลังก่อสร้างหลังจากผมเข้ามหาวิทยาลัยแล้วมีวิธีที่ผมไม่ต้องไปเรียนแต่เขาสอบอย่างเดียวไหมครับ”“เรื่องแค่นี้เองงั้นเข้ามหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ป้ามีหุ่นส่วนหกสิบเปอร์เซ็นต์”เฉินหนานถึงกับหมดคำพูดนั่นไม่ได้แปลว่าเธอเป็นเจ้าของไม่ใช่หรือไง“ป้าจะรวยไปแล้วนะครับ”ฟู่รินได้สติทันที“นายมีเงินเท่าไรตอนนี้ดูจากแบบที่นานเขียนน่าจะใช้ไม่ต่ำกว่าสองร้อยล้านหยวนเลยนะ“ประมาณ130ล้านหยวน”ฟู่รินถึงกับพูดไม่ออกนี่เขาอายุสิบเจ็ดแต่มีเงินขนาดนี้แล้ว“นายนี่สุดยอดไปเลยเฉินหนาน”ฟู่หลงยกนิ้วโป้งให้“โดดเด่นจริงๆป้าชักอยากได้หลานเป็นลูกเขยเสียแล้วสิ”เฉินหนานทำตาปริบๆ หลังจากนั้นเฉินหนานก็กลับมาที่ห้องในคอนโดเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเขาพบว่าเหยาหลันโทรมาหาเขา“นี่ฉันเองเฉินหนาน”“นายหายไปไหนมาหลายวันถึงไม่ติดต่อฉัน”เฉินหนานเล่าเรื่องที่ร้านให้ฟังเหยาหลันโกรธมาก“แล้วเธอโทร มาหาฉันมีเรื่องอะไร”“ฉันต้องมีเรื่องถึงโทรมาได้หรือไง”เฉินหนานทำหน้าป่วยๆ“ไม่หรอกฉันอยากเจอเธออยู่พอดี”“นายพูดจริงหรือเปล่า”“แน่นอน”“ดีเลยวันศุกร์นี้มีงานเลี้ยงเกี่ยวกับงานศิลป์ที่โรงแรมเดอะสตาร์ฉันจะไปรับหลังเลิกเรียน”“ตกลง”เช้าวันต่อมาเฉินหนานไปเรียนตามปกติเขาเจอกับจงจินเปาหน้าโรงเรียนพอดี“ลูกพี่จะเรียนต่อที่ไหน”เนื่องจากตอนนี้ทุกคนต่างเลือกที่จะมองหามหาวิทยาลัยกันแล้วดังนั้นทุกคนจึงอยากรู้แนวโน้มของเพื่อนในห้องก่อนตัดสินใจ“ฉันว่าจะเข้ามหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้น่ะ”“ลูกพี่เป็นคนฉลาดฉันคงตามไปไม่ไหวแน่”“นายก็ตั้งใจอ่านหนังสือสิ”จินเปายิ้มแห้งๆ“คะแนนเกือบที่สุดท้ายอย่างนายไปเซี่ยงไฮ้เนี่ยนะ”จิงเปาหันไปมองก็เห็นหวังซีทำให้เขาโกรธมากที่ทิ้งเฉินหนานไม่พอยังเอาแฟนใหม่มาแกล้งเฉินหนานอีก“ยัยปีศาจนมโตไปไกลๆเลยอย่างเธอไม่คู่ควรลูกพี่หลอก”หวังซีหน้าแดงด้วยความโกรธ“ไอ้บ้าจิงเปาฉันจะฆ่านาย”“หวังซีเธอไม่จำเป็นไม่ต้องทักฉันก็ได้นะ”พูดจบเฉินหนานก็จากไปทันที ฉางเย่เดินผ่านมาจากด้านหลังแล้วเอ่ย“ชัดเจนนะ”เธอหัวเราะร่า แต่ใบหน้าของหวังซีเต็มไปด้วยความแค้น เวลาผ่านไปรวดเร็วนักเรียนก็เก็บของกลับบ้านกันเฉินหนานออกมาจากห้องสมุดเขาหาความรู้เพื่มเติมเกี่ยวกับการสร้างคอมและการเขียนโปรแกรมและการก่อสร้าง เสียงดังมาจากด้านหลังเฉินหนานทำลายความคิดของเขาทันที“เฉินหนานไปทานข้าวกันหน่อยไหมครูมีเรื่องจะคุยด้วย”เฉินหนานยิ้ม“ได้ครับ”ทั้งสองไปกินข้าวร้านใกล้โรงเรียน“ได้ยินว่าอีกสองวันเธอจะลา”เฉินหนานคิดสักพักอาหลงทำเนินการได้ไวจริงๆ“อ่อ ผมต้องช่วยงานรุ่นพี่ของคุณแม่น่ะครับ”“เธอพูดจริงหรือ”“ใช่ครับอาจารย์”“ไม่ใช่ว่าอาจารย์คิดถึงผมที่ผมไม่มาหรอกนะครับ”เมิ่งชิงอู๋ถลึงตา“อย่ามาพูดบ้าๆนะ”หน้าเธอแดงน้อยๆ“ได้ยินมาจากจินเปาเธอจะเข้าไปเรียนเซี่ยงไฮ้หรอ”นี่คือเหตุผลที่เธอชวนเขามาทานข้าวเพื่อยืนยันข้อมูลนี้“ใช่ครับครับผมว่าที่นั่นก็ไม่เลว”“ถ้างั้นก็ตั้งใจอ่านหนังสือจะได้สอบติด”“ไม่ต้องห่วงเลยครับผมเขาห้องสมุดทุกวันอาจารย์ก็เห็น”“แน่นอนครูเห็นและยังเห็นเธอไปกับสาวๆทุกวันด้วย”เฉินหนานยิ้มป่วยๆแต่เขาไม่รู้จะตอบเธอยังไงครูคนนี้ร้ายกาจเกินไปแล้ว“เอาล่ะงั้นครูกลับก่อน”“ได้ครับ” หลังจากเฉินหนานกลับมาที่ห้อง ก็พบว่าของที่เขาสั่งก็มาถึงแล้วนั่นทำให้เขาต้องรีบออกเดินทางเพราะกลัวจะค่ำเสียก่อนเขาเอาของที่สั่งมาใส่เป้ไว้แล้วขั้นรถไปที่เขาเหม่ยทันที เมื่อถึงเขาเหม่ยเขาเดินทางเข้าป่าไปทันทีประสาทสัมผัสของเขาคมกริบรับรู้ได้ถึงทุกการเคลื่อนไหวมีดทั้งสี่พร้อมใช้งานเขาเดินไปยังพื้นที่ในป่าลึงพลังวิญญาณหนาแน่นมากระหว่างทางเขาจับสัตวไว้หลายชนิดเช่นกระต่ายป่ารวมไปถึงงูบางชนิดเมื่อเดินไปลึกขึ้นเขาพบกับพืชที่คุ้นเคยในเดินเซียนจำนวนมาก“นี่มันกล้วยไม้แห่งชีวิต”อย่างไรก็ตามมันไม่ใช่ไม้ประดับแต่เป็นต้นไม้ยืนต้นมีลำต้นคล้ายทานตะวันแต่ดอกของมันเหมือนกับกล้วยไม้มีสีสันแตกต่างกันผลของมันก็สวยงามราวกับหยกสามารถนำไปทำเป็นน้ำแห่งชีวิตได้และใบยังเอาไปทำยารักษาแผลได้อีกด้วยส่วนดอกของมันนำไปทำยาเสริมร่างกายและนำไปหมักเหล้าได้อีกด้วยเหล้าที่หมักจากดอกกล้วยไม้วิญญาณนี้ถือเป็นราชาสุราในแดนเซียนนั้นหากินได้ยากยิ่งเฉินหนานเก็บเมล็ดใส่กระเป๋าเป้พันกว่าเมล็ดเขารู้สึกโชคดีมากหลังจากเขาเข้ามาในพื้นที่เหมาะกับการล่อเหยื่อแล้วเขานำเลือดกระต่ายลาดไปที่พื้นเพื่อล่อสัตวร้ายหลังจากนั้นเขาก็นั่งดูดซับเอาพลังวิญญาณเพื่อเพิ่มพลังให้ร่างกายเขา สองชั่วโมงผ่านไปตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่มแล้วเขาก็รับรู้ถึงการมาของสัตว์ร้ายทันทีมุมปากยกโค้งขึ้นสัตว์สี่ขาขนดำตัวขนาดแรดกำลังกินกระต่ายหลายสิบตัว เฉินหนานพุ่งเข้าไปด้วยความเร็ว ปัง!!!!ปลายมีดหมายแทงที่ลำคอของมันทว่ากรงเล็บของมันก็ฟาดสวนกลับมาเฉินหนานหลบไปทางซ้ายแล้วม้วนตัวไปข้างลำตัวมันจึงเห็นภาพมันได้ชัดเจน“หมาป่างั้นหรือทำไมตัวใหญ่ขนาดนี้”เฉินหนานหยิบมีดออกจากด้านหลังแล้วฟันไปที่สีข้างของมัน ปัง!!!! เกิดบาดแผลเล็กขึ้นนั่นทำกับการยั่วยุมันเสียคำรามดังก้องไปทั่งป่า“เหนียวอะไรขนาดนี้”เฉินหนานใช้พลังวิญญาณมาเคลือบอาวุธทั้งสองแล้วพุ่งเข้าใส่มัน ฉัวะ!!!ขาของมันถูกเฉินหนานฟันจนเกิดแผลลึกทว่าเวลาเดียวกันไหร่ของเฉินหนานก็ถูกมันกัดเช่นกัน มันถึงกับตื่นตระหนกฟันของมันกัดเฉินหนานเข้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น“ไอ้บ้าถึงไม่เข้าแต่มันเจ็บนะ”เฉินหนานเตะไปที่ท้องของมัน โฮก!!!!มันถอยออกไปเฉินหนานจับไปที่ไหร่ของเขา จากนั้นมันพุ่งเข้าไปหาเฉินหนานแล้วเอากรงเล็บข่วนไปที่หน้าอกเฉินหนาน แขวก !!เสื้อเฉินหนานที่อกขาดเป็นทางยาวเฉินหนานสับไปที่ขาของมันอักครั้ง ฉัวะ!!! ตุบ!!!ขามันร่วงลงพื้นทันทีเฉินหนานจึงใช้วิชาหมัดต่อยลงไปที่ท้องของมันอย่างรุนแรงจนมันเกิดอาการหายใจไม่ออกทำให้การป้องกันของมันลดลง“หนังเหนียวใช้ไหม” สวบ!!!!มีดยาวแทงเข้าไปที่หูของมันลึกจนทำให้สมองของมันโดนตัดขาดทันทีร่างมันกระตุกสองสามครั้งก็นิ่งไปเฉินหนานทำการแยกชิ้นส่วนของมันอย่างระวัง“โชคดีจริงๆที่ตัวมันใหญ่คงใช้ได้อีกนาน”หลังจากนั้นเฉินหนานข้อให้ฟู่หลงส่งคนมาช่วยขนหมาป่าและเช่าโกดังแช่แข็งเอาไว้ ตอนเช้าเข้าไปเรียนสายนิดหน่อยเขาก็กลับไปอ่านหนังสือเหมือนเดิมเมื่อเลิกเรียนเขารีบไปที่คอนโดแล้วเริมหลอมยาปรับสภาพทันที เขาวางของทุกอย่างไว้รอบตัวจากนั้นก็หลอมจากไฟวิญญาณที่เขาสร้างขึ้นมากระดูกสัตว์ร้ายหลายส่วนลอยมาในไฟจากนั้นพลังก็หมุนวันรอบเปลวไฟสีฟ้าในฝ่ามือของเฉินหนาน ตูม!!!!ยาเม็ดสีแดงก็ปรากฎขึ้นในฝ่ามือของเขาแน่นอนเฉินหนานไม่รอช้ากินมันลงไปทันทีกระดูกในร่างและเนื้อหนังของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลงใหม่เสียงกระดูกดัง ไปทั่วร่างมันพยายามสร้างกระดูกให้เข็งมากกว่าเดิมส่งผลให้ตอนนี้เขาสามารถดูดซับพลังได้ง่ายดายขึ้นมุมปากเขายกโค้งขึ้นทันที“สุดยอดเกินไปแล้ว”เฉินหนานยิ้มอย่างพอใจหลังจากเฉินหนานปรับสภาพร่างการเรียบร้อยเขาก็เขียนแบบให้กลับโครงการเมืองใหม่ให้ทั้งสามเฟสแน่นอนมันสวยงามมากเฉินหนานมองดูนาฬิกามันเกือบตีสองแล้วเขาจึงนอน เช้าวันต่อมาฟู่หลงมารับเขาที่คอนโดเพื่อไปสนามประลองที่สนามมวยไฟท์เตอร์มีคนจากสำนักต่างๆมาดูกันจำนวนมากเฉินหนานมองไปรอบๆฟู่หลงพาเขามานั่งบริเวณที่จัดเตรียมเอาไว้ให้สำหรับคนของสองตระกูลที่นั่งมีแม้แต่ฟูเทียนก็มาในวันนี้“ต้องรบกวนหลานชายแล้ว”ฟู่เทียนกล่าวแน่นอนว่าไป๊หยุนซวงบอกถึงความสามารถเฉินหนานแล้วเขาจึงตื่นเต้นมาก“อย่าคิดมากครับคุณลุงผมเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าฝีมือผมถึงขึ้นไหนแล้ว”“แต่ฝั่งน้นเป็นถึงเจ้าสำนักมังกรรุ่งโรจน์หลานจะไหวหรือ”“อย่าห่วงผมจัดการเอง”“คุณป้าครับช่วยผมเล่นละครนิดหน่อยได้หรือไม่”เฉินหนานบอกแผนการไป“ตกลง”ตรงกลางมีผู้ว่านั่งอยู่และหนังสือสัญญาวางอยู่ข้างๆ เฉินหนานมองไปที่ฟู่หลง“ตอนนั้นราคาพนันอยู่ที่เท่าไรแล้ว”“ตอนนี้ข้างนายแทงหนึ่งจ่ายสิบ”ตาเฉินหนานเป็นประกาย“แทงสูงสุดได้เท่าไร”“ยี่สิบล้าน”“นายช่วยเอาเงินฉันไปแทงข้างฉันให้หน่อยยี่สิบล้าน”“ตกลง”หลังจากที่มีการแสดงบนเวทีนิดหน่อยผู้ว่าก็ขึ้นเวทีรอบๆก็มีผยานจากหลายฝ่ายมาชมกันผู้ว่ากล่าวถึงงานวันนี้สำคัญเพียงใดและพูดชัดเจนว่าหากใครชนะจะได้ที่ดินเขาเหม่ยไปพัฒนาเฉินหนานขึ้นเวทีอย่างสงบไม่นานช่ายร่างกำยำแม้จะมีผมสีขาวแต่เขาดูไม่ได้แก่เลยแม้แต่น้อยเขามีพลังกระจายออกมากดดันคนรอบสนาม หลายคนเห็นภาพนี้ก็อดไม่ได้ที่จะขนลุกต้องรู้ว่าชื่อเสียงเจ้าสำนักเว่ยนั้นโด่งดังมากเขาไร้พ่ายมาหลายสิบปีแล้วเพียงหมัดเดียวก็ฆ่าเสือได้แล้ว หน้าของจูนเฉิงเจ๋อและจูเป่ยเต็มไปด้วยความมั่นใจราวกับว่าเขาได้สิทธิ์ไว้ในมือแล้ว“เจ้าหนูนั่นตายแน่”“หวังว่าเขาจะไม่พิการนะ”“รู้ไหมว่าเจ้าหนูนั่นเป็นใครตระกูลฟู่ก็ชั่งใจร้ายเอาเด็กมาสู้”“ได้ยินว่าเขาอาสาเองนะ”หลายคนเริ่มส่งเสียงไปต่างๆนาๆ“หนุ่มน้อยยอมแพ้นอนนี้ข้าจะไม่ทำให้เจ้าเจ็บตัว”เจ้าสำนักเว่ยกล่าวอย่างเห็นใจ“โอ้อาวุโสดูเหมือนว่าท่านจะมั่นใจนะ”เฉินหนานต้องการยั่งยุเล็กน้อย“เหอะ…แน่นอนให้ข้ามาสู้กับคนรุ่นหลังข้าละอายนัก”“หากท่านมั่นใจงั้นเรามาพนันกันไหม”เฉินหนานพูดเช่นนี้นั้นไม่ต้องการให้เขาปฏิเสธหากเจ้าสำนักเว่ยทำอย่างนั้นชื่อเสียงสำนักจะเอาไปไว้ไหนแม้แต่ความกล้าที่จะพนันก็ยังไม่มีนั่นแปลว่าเขาไม่มั่นใจที่จะชนะเด็กที่เขาดูถูกได้“พนันยังไง”“หากข้าชนะท่านจ่ายข้าสองร้อยล้านหยวนหากข้าแพ้ข้าจ่ายสี่ร้อยล้านหยวนเป็นไง”“จริงสิตระกูลจูกล้ามาพนันหรือไม่ล่ะ”เฉินหนานตระโกนเสียงดัง“เหอะไอ้หนูถ้านายชนะได้เอาไปเลยสามร้อยล้านแต่นายแพ้คุกเข่าเดินออกจากวันเดอร์เลล์ห้ามกลับมาเหยียบที่นี้อีก”เฉินหนานแกล้งทำเป็นวิตกแล้วตกลงอย่างไม่เต็มใจ“ตกลง”เฉินหนานหันมามองเจ้าสำนัก“แล้วท่านล่ะ”“หึ…ข้าจะรู้ได้ไงว่าเจ้ามีเงินจ่าย”“ท่านดูถูกตระกูลฟู่งั้นหรือคุณป้าให้ผมยืมสักสี่ร้อยล้านได้ไหมครับ”ไป๊หยุนซวงแกล้งทำเป็นหน้าขาวซีดพูดอย่างไม่เต็มใจนัก“ก็ได้”เมื่อเจ้าสำนักเว่ยเห็นก็ตอบทันที“ตกลง”“งั้นทุกคนเป็นพยานให้ด้วยนะครับหวังว่าท่านผู้ว่าจะรับรอง”“ได้ฉันรับรองหากใครผิดคำพูดฉันไม่ปล่อยไว้แน่”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่6 การออกแบบของเฉินหนาน

นิยายแนะนำ

มหาเทพเซียนกลับมาเกิดใหม่ในมหานคร

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่6 การออกแบบของเฉินหนาน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้