เช้าวันต่อมา อี้เหรินเฟิ่งรีบออกเดินทางั้แ่ฟ้ายังไม่สาง เขากลัวเหลือเกินกลัวเ้าพวกหมาป่าพวกนั้นจะวกกลับมาหาเขาอีกครั้ง หมาป่าตัวสองตัวไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาในตอนนี้ แต่ถ้ามายี่สิบสามสิบตัวนั่นไม่แน่แล้ว
เขากำหนดทิศทางแล้วรีบไปโดยพลันแต่หารู้ไม่ว่าด้านหลังมีหมาป่าตัวหนึ่งจดจ้องอยู่ เมื่อมันเห็นอี้เหรินเฟิ่งลงมาจากต้นไม้แล้วรีบเผ่นหนีไป มันก็จดจำทิศทางแล้วรีบวิ่งกลับไปหาพักพวกทั้งสิบกว่าตัวนั้นของมัน
พวกมันสิบกว่าตัวเป็เพียงฝูงย่อยเท่านั้น หมาป่าพวกนี้ทั้งฝูงมีจำนวนรวมกันกว่าสองร้อยตัว ถือว่าเป็ฝูงที่ใหญ่มากทีเดียว มีาาหมาป่าสัตว์อสูรระดับ5เป็จ่าฝูง
เมื่อหมาป่าตัวนั้นผละออกมาจากอี้เหรินเฟิ่งจนไปพบกับฝูงของมันอี้เหรินเฟิ่งก็เดินทางไปไกลนับกิโลเมตรแล้ว เมื่อพวกมันรวมฝูงกันเสร็จจึงรีบพากันออกตามล่าอี้เหรินเฟิ่งในทันที ในขณะเดียวกันนั้นอี้เหรินเฟิ่งยังไม่รู้ตัวว่าตนนั้นถูกเจอเข้าไห้แล้ว เขาก็เดินทางต่อไปเรื่อยๆโดยไม่ได้คิดอะไรมาก
เขาคิดว่าเขาคงจะหลุดพ้นจากฝูงหมาป่าแล้ว เดินทางมาจนถึงร่องหุบเขาแห่งหนึ่ง จู่ๆก็มีหมาป่าสามตัวะโออกมาขวางทางของอี้เหรินเฟิ่ง สักพักด้านหลังก็มีเสียงเท้าเดินออกมาจากข้างทาง เขาหันไปดูพบว่าด้านหลังมีหมาป่าอีกเจ็ดแปดตัวเดินออกมา หมาป่าสีขาวตัวขนาดเท่าลูกวัว ดวงตาสีแดงก่ำเขี้ยวขาวยาวโง้ง มีน้ำลายไหลออกมาจากปากเป็ทาง
อี้เหรินเฟิ่งหยิบมีดสั้นออกมากำไว้แน่น เขาไม่ได้มีความหวาดกลัวไดๆกับฝูงหมาป่าเล็กๆเพียงแค่สิบกว่าตัวนี้ อี้เหรินเฟิ่งกระชับมีดสั้นในมือแน่นพร้อมทั้งกระโจนไปด้านหน้าเข้าหาหมาป่าสามตัวนั้น "สะบั้นวารี"อี้เหรินเฟิ่งฟาดฟันมีดสั้นในมือออกไปสามครั้ง ปราณดาบถูกส่งออกไปราวสายฟ้าฟาด
เขาต้องจัดการเ้าพวกนี้ไห้หมดอย่างรวดเร็วป้องกันการโดนตามล่าจากหมาป่าฝูงใหญ่ ฉับ ฉับ ฉับ เสียงเหมือนมีดหั่นหัวไชเท้าหัวหมาป่าสามหัวกลิ้งหลุนๆลงบนพื้น พอจัดการเ้าสามตัวด้านหน้าเสร็จอี้เหรินเฟิ่งหมุนตัวกลับกระโจนเข้าหาหมาป่าที่เหลือในทันที
ฝูงหมาป่าเมื่อเห็นเพื่อนของมันโดนสังหารอย่างรวดเร็วนั้น ได้คำรามออกมาอย่าโกรธเกรี้ยว แล้วกระโจนเข้าหาอี้เหรินเฟิ่งอย่างดุร้ายเช่นกัน พวกมันะโเข้ามาล้อมอี้เหรินเฟิ่ง ใช้กลยุทธ์โจมตีจากรอบด้าน
อี้เหรินเฟิ่งโดนกรงเล็บของมันตบจนกลิ้งหลุนๆไปทีหนึ่ง แต่ด้วยสุดยอดวิชากายาเทพทมิฬของเขานั้นทำไห้ไม่ได้รับาเ็ไดๆ อี้เหรินเฟิ่งกระโจนเข้าหมาฝูงหมาป่าอีกครั้ง ควบรวมลมปราณสำแดงวิชาดาบอย่างต่อเนื่อง เนื่องจากอี้เหรินเฟิ่งยังเด็กนัก บวกกับอาวุธของเขาเพียงแค่มีดสั้นเท่านั้น
อี้เหรินเฟิ่งจำต้องเข้าต่อสู้ระยะประชิด เขามุดเข้าไปใต้ท้องแล้วใช้มีดเสียบเข้าไปที่ใต้รักแร้หมาป่าตัวหนึ่ง ใบมีดทะลุเข้าไปเสียบยังหัวใจหมาป่าตายทันที พอฆ่าเสร็จก็กระโจนใส่อีกตัวอย่างไม่กลัวตาย กระบวนท่าดาบสะบั้นจันทร์ถูกใช้ออกมาอย่างเต็มประสิทธิภาพ โจมตีจุดตายต่อเนื่องและเนื่องจากที่อี้เหรินเฟิ่งต่อสู้ระยะประชิดเข้าคลุกวงไนด้วยความรวดเร็ว
เ้าพวกหมาป่านั้นมันไม่สามมารถต่อต้านได้เลย พอจะโจมตีใส่อี้เหรินเฟิ่งที่มุดไปมุดมาก็ไปโดนใส่พวกเดียวกันเองเสียอย่างนั้น รู้ตัวอีกทีพวกมันก็นอนแน่นิ่งสิ้นใจตายไปหมดแล้ว "ฟู่วส์ พอได้เหงื่อเหมือนกันแฮะ เหมือนพวกมันจะสะกดรอยตามข้ามา หลังจากนี้ต้องระวังหน่อยแล้ว"อี้เหรินเฟิ่งบ่นงึมงำหลังจากนั้นอี้เหรินเฟิ่งก็เดินทางต่อเขารีบเดินหาลำธารอย่างเร่งด่วนเพื่อที่จะลบกลิ่นเืที่ติดตัว พร้อมกับหนีไปทางน้ำเพื่อที่จะป้องกันการตามล่าของฝูงหมาป่า
เขาเดินทางในลำธารกว่าครึ่งวันกว่าจะยอมขึ้นฝั่งแล้วเดินทางต่อ ผ่านไปสามวันอี้เหรินเฟิ่งคิดว่าน่าจะพ้นอาณาเขตของพวกหมาป่าแล้วเขาเดินลัดเลาะตามป่าเขาไปเรื่อยๆระยะนี้เขาไม่เจอสัตว์อสูรอะไรเลย เจอเพียงพวกไก่ป่ากระต่ายปาที่พอจะนำมาทำอาหารเท่านั้นเดินไปเดินมาจนมาโผล่บนชะง่อนฝาแห่งหนึ่ง พอมองลงไปด้านล่างถึงกับใ ด้านล่างมีถ้ำแห่งหนึ่งขนาดใหญ่มาก
ด้านนอกถ้ำเต็มไปด้วยฝูงหมาป่าขนาดเท่าลูกวัวกว่าสองร้อยตัว ปากถ้ำยืนไว้ด้วยหมาป่าตัวหนึ่ง หมาป่าตัวสีเทาดวงตาสีแดง มันมีขนาดใหญ่กว่าหมาป่าทั่วไปกว่าสองเท่า ตัวใหญ่ดั่งกระทิงโทน ดวงตาสีเืเขี้ยวขาวยาวโง้ง มันเดินวนอยู่ที่ลานตรงหน้าถ้ำแห่งนั้น สักพักหนึ่งมีหมาป่าอีกตัวเดินออกมาจากฝูง หมาป่าตัวนี้ก็ใหญ่โตไม่แพ้กันมันมีขนสีดำมันเลื่อมส่วนปลายของหางมีสีขาว มันค่อยๆเดินออกมาส่งเสียงขู่คำรามเบาๆในลำคอ อาจจะเป็การท้าทายอย่างหนึ่ง
พวกมันทั้งสองต่างก็จดจ้องกันเดินคุมเชิงวนรอบสนามเป็วงกลม อี้เหรินเฟิ่งคิดว่าเ้าตัวสีดำนี้้าที่จะออกมาชิงตำแหน่งจ่าฝูงเป็แน่ หมาป่าสองตัวเดินวนกันสักพักบรรยากาศเริ่มตึงเครียด
ในที่สุดเ้าตัวสีดำจึงทนไม่ไหวมันอ้าปากคำรามเสียงดังกระโจนเข้าใส่จ่าฝูงตัวสีเทาอย่างดุร้าย มันพยามที่จะกัดเข้าที่คอของตัวจ่าฝูงอย่างรุนแรง เ้าตัวจ่าฝูงมองด้วยสายตาเย็นเยียบขยับถอยออกมาเพียงหนึ่งก้าวเพื่อหลบคมเขี้ยวนั้น พลั๊ก! จ่าฝูงตัวสีเทาตะปบไปยังหัวของเ้าตัวสีดำจนเซถลา เ้าตัวสีดำหลบไม่พ้นโดนไปเต็มๆมันยังไม่ทันยืนได้ไห้มั่นคงดีเลย จู่ๆก็รู้สึกเย็นวาบที่ลำคอ สายตาค่อยๆพล่ามัวในที่สุดก็ล้มโครมลงไป
มันถูกจ่าฝูงกัดกระชากลำคอในเขี้ยวเดียว เพียงสองการโจมตีหมาป่าตัวสีดำผู้ท้าชิงจ่าฝูงก็สิ้นใจไปในที่สุด ฝูงหมาป่าต่างพากันหอนออกมาเพื่อแสดงความยินดีกับจ่าฝูงของมัน
ตัวจ่าฝูงนั้นพอชนะแล้วก็จ้องมองเข้าไปในฝูง เหมือนจะดูไห้แน่ใจว่ายังจะมีใครมาท้าสู้กับมันอยู่ไหม ตัวมันยังมิทันได้ออกแรงได้ๆก็จัดการเ้าลูกหมาใจกล้าตัวนั้นจนแน่นิ่งไปแล้ว ช่างน่าเบื่อนักเ้าจ่าฝูงกวาดตามองดูจนรอบแล้วก็เดินกลับเข้าถ้ำไป
มันกำลังเดินไปจวนจะถึงปากถ้ำอยู่แล้วสักพักก็มีเสียงตุบดังมา เป็เสียงของหล่นลงมาจากที่สูง พอหันกลับมาก็เจอเข้ากับเด็กน้อยคนหนึ่งยืนยิ้มแป้นอยู่ตรงนั้น
เด็กน้อยพูดออกมาเบาๆว่า "รังนี้เป็ของข้าแล้วเ้าหมาน้อย"เด็กน้อยคนนั้นแน่นอนว่าเป็อี้เหรินเฟิ่ง ตัวเขานั้นหลังจากอ่านบันทึกต่างๆมากมายในเรือนไม้จึงรู้ว่า ฝูงหมาป่าเหล่านี้จะยอมสยบแก่จ่าฝูงเท่านั้น และถ้าตัวไหนเอาชนะตัวจ่าฝูงได้ก็จะได้ขึ้นครองตำแหน่งจ่าฝูงตัวต่อไปทันที
อี้เหรินเฟิ่งมองดูจนแน่ใจแล้วว่าการต่อสู้ด้านล่างนั้น เป็การแย่งชิงตำแหน่งจ่าฝูงแน่นอน เขาจังคิดว่านี่เป็โอกาสอันดีที่จะกำราบฝูงหมาป่าฝูงนี้ ดีกว่าจะต้องเข่นฆ่าหมาป่าพวกนี้จนหมดฝูง ซึ่งก็ไม่แน่ว่าใครจะฆ่าใคร สู้มากำจัดจ่าฝูงแล้วกำราบฝูงหมาป่าพวกนี้จะดีกว่า พอหมาป่าสองตัวนั้นสู้กันเสร็จเขาจึงะโลงมา
"เ้าหมาน้อยมาสู้กัน"อี้เหรินเฟิ่งะโออกมาอย่างคึกคะนอง จ่าฝูงหมาป่าพอเห็นดังนั้นก็ไม่สบอารมเป็อย่างมาก เ้าตัวจ้อยนี่คงอยากตายจนทนไม่ไหวจึงกล้าะโลงมาตายแบบนี้ หมาป่าจ่าฝูงคำรามเสียงดังแล้วเลียคราบเืที่มุมปากเบาๆ มันค่อยๆเดินเข้าหาอี้เหรินเฟิ่ง ดวงตาแดงก่ำจ้องมองไม่กระพริบ อี้เหรินเฟิ่งก็หาได้กลัวไม่กระชับมีดสั้นเดินเข้าหาอย่างกล้าหาร
ทั้งสองะโเข้าใส่กันอย่างรวดเร็ว หมาป่าสีเทาตะปบเข้าใส่ลำตัวอี้เหรินเฟิ่งอย่างแรงเข้าหลบไม่พ้นจึงโดนกรงเล็บเข้าไปอย่างจังเสื้อผ้าขาดเป็ทาง มีรอยเืซึมออกมาเล็กน้อยจากาแ "เ้าเกาไห้ข้าหรือเ้าหมาน้อย"อี้เหรินเฟิ่งล้อเลียน หมาป่าเห็นว่าอี้เหรินเฟิ่งโดนโจมตีเข้าไปเต็มๆกลับไม่เป็อะไรก็โมโหขึ้นมา กระโจนใส่อี้เหรินเฟิ่งอีกครั้ง ครั้งนี้มันคิดว่าจะกัดอี้เหรินเฟิ่งไห้เหลือครึ่งตัวในคำเดียว
อี้เหรินเฟิ่งได้เตรียมตัวไว้อยู่แล้ว ลมปราณโคจรไหลเวียนทั่วร่างปราณดาบหนาแน่นเข้มข้นหลอมรวมกันที่ปลายมีดสั้น ปราณดาบจากขนาดเท่าผลส้มค่อยๆถูกบีบอัดไห้เล็กลงเล็กลง จนมีขนาดเท่าปลายเข็ม มีดสั้นค่อยๆสั่นด้วยความเร็วสูง เมื่อหมาป่าจ่าฝูงอ้าปากกระโจนเข้ามาจวนจะถึงตัว
อี้เหรินเฟิ่งโน้มตัวไปด้านหน้าเล็กน้อยชิงโจมตีก่อน เขาปล่อยเพลงดาบออกไป เพลงดาบสะบั้นิญญา ฟุบ ! หมาป่าั์สีเทายังพุ่งเข้ามาอยู่ด้วยความเร็วเท่าเดิม แต่บัดนี้มันได้ตายไปแล้ว ตรงหน้าผากของมันมีรูขนาดเล็กเกิดขึ้น รูขนาดเท่ารูเข็ม แต่ตรงท้ายทอยของมันนั้นก็เกิดรูขึ้นเช่นกันแต่มีขนาดใหญ่กว่ามาก ตรงท้ายทอยเหมือนกับมีกำปั้นต่อยทะลุออกมา กลวงโบ๋ใหญ่กว่าหนึ่งคืบ
อี้เหรินเฟิ่งก้มตัวลงหลบร่างไร้ิญญาของาาหมาป่าอย่างง่ายดาย "รังนี้เป็ของข้าแล้วเ้าหมาน้อย"อี้เหรินเฟิ่งพูดย้ำอีกที เขามองดูฝูงหมาป่ารอบๆ ฝูงหมาป่าเห็นดังนั้นจึงพากันหอนออกมาอย่างศิโรราบ อี้เหรินเฟิ่งจึงหันหลังเดินเข้าไปในถ้ำของาาหมาป่าอย่างช้าๆ