พีระคว้าแขนนิลอย่างแรงฉุดให้ลุกยืนแล้วพาเดินออกไปกลางสายฝน หญิงสาวยอมเดินตาม เมื่อเดินมาห่างมาพอสมควรหญิงสาวจึงสะบัดแขนอย่างแรงให้พ้นจากการเกาะกุม
“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ นายมีสิทธิอะไรมาแตะต้องฉัน”
“ผู้หญิงอย่างเธอไม่จำเป็ต้องมีสิทธิอะไรทั้งนั้น ใครๆก็สามารถแตะได้ ชอบไม่ใช่เหรอ คนนั้นทีคนนี้ที ฉันจะช่วยสงเคราะห์เธอไงละ” พีมองหน้าหญิงสาวด้วยความเย้ยหยันนิลตัวสั่นเทิ้มด้วยอารมณ์โกรธจึงตบหน้าชายหนุ่มด้วยความแค้นใจ
-เพี๊ยะ-
“นี่เธอกล้าตบหน้าฉันเหรอ..ได้… แล้วเธอจะได้รู้ว่าความเ็ปจริงๆมันเป็อย่างไร” พูดจบพีระคว้าแขนหญิงสาวกดมือลงไปอย่างแรงจนเธอดิ้นไปหลุดลากไปยังรถยนต์ที่จอดไม่ไกล และพาเธอไปยังคอนโดของตัวเอง
เมื่อถึงภายในห้องชายหนุ่มทุ่มเธอลงบนเตียงนอนอย่างแรงจนหัวกระแทกเตียงเืซึมออกมา แต่ชายหนุ่มไม่สนใจความรู้สึกตอนนี้แค่เพียงอยากให้เธอเจ็บเหมือนที่เขาเจ็บ ะโขึ้นคร่อมตัวเธอมือแข็งแรงปล้ำถอดเสื้อผ้า เมื่อหญิงสาวปัดป้องขัดขืน จึงฉีกทึ้งเสื้อผ้าจนขาดวิ่นยิ่งหญิงสาวดิ้นรนมากเท่าไหร่เขายิ่งบ้าคลั่งเท่านั้น
ชายหนุ่มบดขยี้ริมฝีปากแดงสดอย่างรุนแรงจาบจ้วง จนัักับกลิ่นคาวของเื หญิงสาวประท้วงไม่ยอมให้ชายหนุ่มลุกล้ำเข้าไปในโพรงปากเขาจึงบีบขย้ำหน้าอกอวบใหญ่ หญิงสาวครางออกมาเบาๆด้วยความเจ็บจึงเปิดโอกาสให้ชายหนุ่มเข้าไปฉกชิมความหวานในปาก ดูดดึง เกี่ยวตวัดทั่วทั้งปาก หญิงสาวหายใจหอบแรง ชายหนุ่มใช้จังหวะนี้ปลดเสื้อผ้าตนเองจนเหลือแต่ร่างกายเปลือยเปล่าใช้แรงทีมีอยู่แยกท่อนขากลมกลึงให้แยกจากกันแล้วแทรกตัวเองเข้าไปในร่างกายหญิงสาวเธอสะดุ้งเฮือก ความเ็ปเข้าแทนที่ ผลักชายหนุ่มออกจากร่างชายหนุ่มไวกว่าคว้าข้อมือเธอไว้ กระแทกกระทั้นเข้าใส่เธอไม่ยั้งตามแรงอารมณ์ โดยไม่มีความอ่อนโยน เธอเ็ปร้าวทั่วร่างกายแต่ไม่ร้องขอความเห็นใจจากชายหนุ่ม น้ำตาไหลซึมลงบนร่องแก้ม่เวลานั่นช่างโหดร้ายสำหรับหญิงสาว จนเขาย่ำยีเธอจนสมใจจึงผละออกจากร่างบางไปยืนสูบบุหรี่ริมระเบียง
นิลโผเผเข้าห้องน้ำร้องไห้ด้วยความะเืใจชายหนุ่มคนที่เธอรักเป็คนข่มขืนเธอ เมื่อออกจากห้องน้ำ พีระนั่งอยู่บนเตียงมองมาทางเธอด้วยแววตาว่างเปล่าเธอมองหาเสื้อผ้าตนเองพบว่ามันใช้งานไม่ได้แล้วจึงเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าพีระอย่างถือวิสาสะ แล้วเลือกเสื้อผ้าตัวเล็กสุดมาใส่การกระทำทั้งหมดอยู่ในสายตาชายหนุ่ม ตรงเข้ามากระชากแขนเธอลากมานั่งบนเตียง
“ไหนดูสิาแแค่นี้คงไม่ตาย”
พูดจบคว้ากล่องยาหยิบยาแดงพร้อมพลาสเตอร์มาทำแผลให้เธอจนเรียบร้อย
นิลเก็บงำความรู้สึกไม่แสดงอารมณ์ มีเพียงแววตาที่แข็งกร้าว สะบัดมือออกจากการเกาะกุม เดินเร็วออกไปนอกห้องชายหนุ่มคว้าตัวเธอไว้ กอดรัดเธออย่างแรง
“ฉันไม่ให้เธอไปไหนทั้งนั้นคืนนี้เกลียดฉันนักใช่ไหม งั้นแม่งอยู่ด้วยกันแบบนี้แหละ”
“นายยัง้าอะไรจากฉันอีกละ”
“เธอต้องชดใช้ที่ทำฉันเจ็บฉันไม่ปล่อยเธอไปไหนจนกว่าฉันจะพอใจ”
หญิงสาวหมดแรงที่จะเดินหนีปวดทั้งกายและใจปนเปกันไปหมด หมดคำถามเพราะรู้ว่าคำตอบที่้าแล้ว“พี่พีไม่เคยเห็นเรามีค่าเลยจริงๆ”
เมื่อหญิงสาวมีท่าทีไม่ขัดขืนเขาจึงพาเธอกลับมายังเตียงนอนดันตัวเธอให้นอนลงโดยมีเขาก่ายกอดแนบชิดโดยที่เขายังไม่ทันได้อาบน้ำเพราะกลัวเธอจะหนีไป เธอหันหน้าหนีแต่ชายหนุ่มก็ยังตามไปกอดเธอใบหน้าคมเข้มซุกซบเรือนผมสลวย ลามลงซอกคอหอมกรุ่น ััที่มอบให้มีความโหยหาอ่อนโยน อบอุ่น เหมือนพี่พีคนเดิม ชายหนุ่มสำนึกผิดที่ทำกับเธอรุนแรงเห็นรอยแดงบนเนื้อตัวเธอ จึงสะท้านใจยิ่งนักตอนที่เขาย่ำยีเธอััได้ว่าร่างกายเนื้อตัวเธอยังเหมือนเดิมไม่มีสิ่งใดที่บ่งชี้ว่ามีชายคนอื่นได้ซ้ำรอยแต่ภาพที่เขาเห็นมันฟ้องว่าเธอมีคนใหม่ เขาเริ่มไม่แน่ใจ มึนงง สับสนยิ่งเธอทำท่ารังเกียจเขาเท่าไหร่เขายิ่งอยากเอาชนะเธอเท่านั้นแต่ผลที่ได้เขาเองก็เ็ปไม่แพ้กัน
ในขณะที่นิลเองเริ่มกลั้นน้ำตาไม่อยู่น้ำตาไหลลงร่องแก้มบอบบางสะอื้นเบาๆจนร่างกายสั่นไหวชายหนุ่มรับรู้ด้วยความขมขื่นได้แต่นิ่งเงียบเกิดความสงสาร ได้แต่กอดเธอไว้จากด้านหลัง เธอเจ็บเขาก็เจ็บเหมือนกัน
จนรุ่งเช้าพีระมาส่งหญิงสาวหน้าคอนโด หญิงสาวลงจากรถอย่างรวดเร็วไม่ทันเห็นแววตาเ็ปที่มองตามเธอจนลับตาไป
“โธ่เว้ย…ชายหนุ่มทุบพวงมาลัยอย่างแรง“ ก้มหน้าซุกซบลงไป
หญิงสาวมาเรียนตามปกติเพราะวันนี้มีสอบวิชาสำคัญถึงแม้จะเ็ปไปทั่วทั้งร่างกาย ขยับตัวตรงไหนก็เจ็บโดยเฉพาะ่ล่างเธอต้องใส่เสื้อคลุมเพื่อปกปิดร่องรอยที่ชายหนุ่มทำไว้เมื่อคืน เมื่อเลิกเรียน่เช้าน้ำใจกับแบ้งค์ชวนไปทานข้าวเที่ยง อยากจะปฏิเสธแต่เมื่อเห็นแววตาเพื่อนมองด้วยความเป็ห่วงจึงยอมตามไปแต่โดยดี
โรงอาหารตอนนี้มีนักศึกษานั่งอยู่เกือบเต็ม เธอกวาดตาไปรอบๆ สายตาหยุดลงตรงโต๊ะหนึ่ง พีระนั่งทานอาหารโดยมีสาวสวยนั่งประกบด้านข้างหัวใจเธอกระตุกรุนแรง น้ำใจกับแบ้งค์เมื่อเห็นหญิงสาวหยุดเดินจึงมองตาม
“ไปกินที่อื่นไหมนิลแบ้งค์ถามด้วยความเป็ห่วง”
“กินที่นี่แหละเขาทำไรเราไม่ได้แล้ว เราต้องเผชิญหน้ากับความจริง“ นิลพูดด้วยความมั่นใจหลังจากที่ทบทวนความรู้สึกของตัวเองมาทั้งเช้า เธอเองที่เปิดโอกาสให้เขาเข้ามานั่งในหัวใจและเธอเองที่จะปิดใจตนเองให้พ้นจากเขาซะที บอกกับใจตนเองให้เข้มแข็งเข้าไว้
เหมือนฟ้ากลั่นแกล้งที่โต๊ะในโรงอาหารเต็มหมดซึ่งตอนที่เดินมาครั้งแรกยังว่างอยู่หลายโต๊ะแต่เมื่อเธอและเพื่อนได้อาหารที่้ากลับไม่มีโต๊ะนั่งคงเหลือโต๊ะข้างๆที่พีระนั่งอยู่กับเพื่อน แบ้งค์มองสบตามนิลเหมือน้าคำตอบ
“ไปเถอะแบ้งค์ตรงนั้นแหละ ไม่ต้องห่วงเราหรอก ไม่มีอะไรทำให้เราเจ็บไปมากกว่านี้แล้ว”
แบ้งค์จึงเดินนำหน้าพาสองสาวมานั่งยังโต๊ะข้างๆกลุ่มของพีระแบ้งค์เองเมื่อเจอเพื่อนพี่ชายจะไม่ทักก็ดูจะเสียมารยาทเกินไป รู้สึกอึดอัดใจแต่ก็ต้องพูดออกไป
“สวัสดีครับพี่เคนพี่ทอม พี่อเล็กซ์” แบ้งค์ยกมือไหว้ทุกคน ยกเว้นพีระ
ทุกคนยิ้มตอบมีเพียงพีระที่ทำหน้าเฉยเมยเสียงพูดคุยหยอกล้อกันระหว่างเพื่อนหยุดลงอัตโนมัติเมื่อเห็นนิลที่เคียงคู่มากับแบ้งค์
“แบ้งค์ใช่ไหม เรามิลินไง จำได้ไหมที่เรียนคลาสเดียวกันเมื่อวันก่อน” สาวน้อยนามมิลินที่นั่งชิดพีระเอ่ยถามแบ้งค์
“อ้าวเหรอโทษทีครับ..คือจำไม่ได้จริงๆคลาสนั้นคนเยอะมากๆ” แบ้งค์ตอบกลับ
“แบ้งค์เขาเลือกจำเฉพาะคนสำคัญเท่านั้นแหละน้องลิน”พีระสวนกลับแทน
“คนไม่สำคัญของคนอื่นผมก็จำนะครับ พี่พีน่าจะรู้ดี” แบ้งค์แซะกลับ
“ถ้าขึ้นชื่อว่าของคนอื่นถึงมันจะไร้ค่าแต่ถ้าเ้าของยังไม่ทิ้ง คนที่ฉกฉวยไปเขาเรียกว่าอะไรนะแบ้งค์”
“แล้วถามเ้าตัวหรือยังว่ายินยอมให้ฉกไปไหม” แบ้งค์ทำหน้าท้าท้าย
ทั้งสองคนโต้ตอบกันอย่างดุเดือดโดยไม่มีใครยอมใครเคนเห็นว่าเหตุการณ์เริ่มบานปลาย จึงรีบชวนพีระออกไป “พีไปสูดอากาศข้างนอกกันเถอะ”พูดจบดึงแขนพีระให้ตามออกไปโดยเร็ว โดยมีเพื่อนมองตามด้วยความเป็ห่วง นิลมองตามแววตาเฉยเมย
เมื่ออยู่ด้วยกันสองคนพีระสะบัดมือออก
“ปล่อย มึงลากกูมาทำไม”
“เชี่ยทะเลาะกันเป็เด็กๆไปได้”
“มึงว่าใคร”
“ก็มึงสองคนนะแหละ”
“อะไรว้าผู้หญิงคนเดียว มึงแม่งปล่อยๆไปไม่ได้เหรอ”
“ไม่ได้โว้ยเห็นไอ้แบ้งค์เปล่า มันเย้ยกูชัดๆ”
“ก็เออมึงเลิกกับเค้าแล้วก็ปล่อยเค้าไปสิวะ”
“เมื่อวานก็ทีแล้วมึงลากเขาไปต่อหน้าคนทั้งคณะ คิดถึงใจเค้าบ้างไหม”
“แล้วกูละกูก็เจ็บเป็ มีหัวใจเหมือนกันนะโว้ย”
“สรุปว่ามึงยังรักเค้าอยู่”
“รักไม่รักมันเื่ของกูมึงอย่าสอด”
“กูว่าจะไม่ยุ่งแล้วละแต่เห็นพฤติกรรมของมึงเหมือนหมาบ้า”
“รักเขาก็ช่วยทำตัวดีๆกับเขาหน่อยอะไรที่มันไม่ดีก็แกล้งลืมๆมันไปสิวะ”
“กูลืมไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียวที่มันสองคนสวมเขาให้กู”
“แล้วใครกันแม่งที่เจ็บอยู่คนเดียวละถามจริงอยู่ได้เหรอถ้าเขาไม่เห็นมึงในสายตา มึงควรอภัยให้เขาแล้วเริ่มต้นใหม่ก่อนที่มึงจะเสียเขาไปตลอดกาล”
310
