ตอนที่ยี่สิบเจ็ด หาญท้าชะตาฟ้า
เย่ชิวกวาดสายตาไปเมือ่คำกล่าวของเขาไม่ก่อแม้แต่เสียงจอแจ
แต่ชาวบ้านสายแรงงานนั้นหน้าซีดขาสั่นบางคนปัสสาวะราด
ชาวบ้านมักจะกลัวฟ้าดินมากกว่าเศรษฐีเสมอเพราะชีวิตของพวกเขาขึ้นอยู่กับฟ้าและ์
ในขณะที่บรรดาจอมยุทธคนคุ้มกันแม้จะหวาดกลัวอยู่บ้างแต่ออกไปทางขบกรามแน่นทำท่าครุ่นคิด
“อย่าได้หวาดกลัวเกินกว่าเหตุไปอย่างที่เ้าได้ยินผู้เฒ่าก้อนหินว่าฮ่องเต้ยังปลอดภัย...คนรอบข้างต่างหากที่จะลำบาก”
เท่านั้นก็ทำให้คนงานหลายคนถึงกับล้มลงกับพื้น
เย่ชิวะโใช้แรงเพียงเล็กน้อยลอยตัวควบคุมตนเองกลางอากาศ
ไปรับคนที่จะล้มไว้ได้ทันก่อนที่จะตกลงสู่พื้นเสียอีก
ฝ่ามือของเขาค่อยๆสร้างกระแสไออุ่นพลังชีวิตปลุกสติของคนที่เป็ลมขึ้นมา
“อย่าได้กังวลขนาดนั้นเลย?เมื่อ์ลิขิตไว้แล้ว พวกเราก็มีสิทธิเต็มที่ที่จะทำอะไรก็ได้มิใช่หรือ?ทำไมต้องหวาดกลัวด้วย?”
คนงานที่เป็ลมฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง
คราวนี้ทุกคนหันไปมองหน้ากัน
นายท่านเย่ชิวรู้จักวิธีทำให้คนฟื้นจากการตายด้วย?
บุคคลที่มีความสามารถเช่นนี้ยังต้องออกจากเมืองหลวง
นี่ไยมิใช่เท่ากับบรรดาเทพเซียนตีกันเอง
พวกเราที่เป็ชาวบ้านธรรมดาจะทำอะไรได้?
บรรดาคนที่เดินทางด้วยกันเริ่มจับกลุ่มคุยกันเองสักพัก
“เรียนท่านเย่ชิวข้าขอถามบางอย่างได้หรือไม่?”
นักบู๊คนหนึ่งประสานมือคารวะอย่างชาวยุทธ
“ข้าคิดว่าข้าคือตัวแทนของนักบู๊ทั้งหมดขอเรียนถามท่านท่านเกิดความขัดแย้งกับใครหรือ?และเื่ราวที่ท่านผู้เฒ่าก้อนหินกล่าวนั้นหมายความว่ากระไร?”
บรรดานักบู๊ทีป่รึกษากันสักพักตรงไปตรงมากว่าพวกสายบัณฑิตมากนัก
“เื่นั้นง่ายมากคือเื่ที่ท่านผู้เฒ่าก้อนหินกล่าวมาแล้วข้าถือว่าไม่เปิดเผยความลับ์ข้ามีดวงชะตารุ่งเรืองเป็ขุนนางกุมอำนาจในราชสำนักสามสิบปีและโชคชะตานั้นเปลี่ยนแปลงไปเพราะเข้าเกิดความขัดแย้งกับหลี่เค่อฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน คงพอจะตอบความสงสัยของพวกเ้าได้กระมัง?”
เย่ชิวก็ตอบอย่างตรงไปตรงมาแบบไม่คิดมากเช่นกัน
215
