ในเรือนหลังเกิดเหตุร้ายขึ้นจริงๆ เช้าวันนี้สาวใช้สองสามคนเห็นว่านานแล้วซวงเยี่ยยังไม่ลุกขึ้นมาทำงานเสียทีจึงพากันเข้าไปดูใครจะรู้พอผลักประตูเข้าไปก็เห็นเงาคนแขวนคอห้อยโตงเตงอยู่ที่ขื่อสูงหน้าประตู เหล่าสาวใช้ใสุดขีดร้องลั่นวิ่งแตกฮือออกมาข้างนอกบ่าวหญิงาุโสองสามคนที่ใจกล้าหน่อยเข้าไปปลดเชือกนำซวงเยี่ยลงมาร่างของนางแข็งทื่อสิ้นลมไปนานแล้ว
สวี่มามาให้คนไปแจ้งโม่ฮว่าเหวิน
อยู่ดีๆ ก็มีคนตายในจวน และยังเป็เรือนชิงเวยของโม่เสวี่ยถงมิหนำซ้ำคนผู้นี้ยังเป็สาวใช้ที่ตนเองเพิ่งให้ไปตามหาสีหน้าโม่ฮว่าเหวินพลันเปลี่ยนไปในพริบตา ผุดลุกขึ้นมาทันที
“นายท่าน นี่เป็สิ่งที่ค้นพบในตัวของซวงเยี่ยเ้าค่ะ” บ่าวหญิงาุโปากคอสั่นนำจดหมายฉบับหนึ่งส่งให้
โม่ฮว่าเหวินหน้านิ่งอ่านจดหมายอย่างละเอียด สีหน้ายิ่งเคร่งขรึมลงทุกขณะ
ซวงเยี่ยตายแล้ว? โม่เสวี่ยถงตะลึงงันนางย่อมไม่เชื่อว่าซวงเยี่ยจะฆ่าตัวตาย หางตาเหลือบไปทางโม่เสวี่ยิ่เห็นแววกระหยิ่มใจซ่อนลึกอยู่ในก้นบึ้งดวงตาของอีกฝ่ายเป็ฝีมือของโม่เสวี่ยิ่กระนั้นหรือ นางยื่นมือเขามาในเรือนชิงเวยได้อย่างไรตนเองมองข้ามสิ่งใดไปหรือไม่
“เมื่อซวงเยี่ยจบชีวิตตนเองไปแล้วเ้าก็ไปแจ้งคนในครอบครัวของนางให้มารับศพเถิด” โม่ฮว่าเหวินอ่านจดหมายจบก็โบกมือให้หญิงรับใช้าุโออกไป
“เ้าค่ะ” หญิงรับใช้าุโถอยออกไปอย่างเร่งรีบ
“ท่านพ่อ ซวงเยี่ยฆ่าตัวในเรือนของข้า เพราะเหตุใด...” โม่เสวี่ยถงเงยหน้าขึ้นถามอย่างตื่นตระหนก
“ไม่มีอะไรหรอก ไม่เกี่ยวกับเ้า นางทำเื่งามหน้าไว้คงกลัวว่าจะถูกเปิดโปงและได้รับโทษ” โม่ฮว่าเหวินลูบศีรษะโม่เสวี่ยถงอย่างรักใคร่แต่สีหน้ากลับนิ่งขรึมขึ้น อะไรจะบังเอิญถึงเพียงนี้
“ท่านพ่อ เช่นนั้นเื่ของข้า... ก็ถือว่าชัดแจ้งแล้วใช่หรือไม่” โม่เสวี่ยิ่นั่งอยู่ด้านข้าง น้ำตานองหน้าแต่มิได้ยกผ้าแพรขึ้นเช็ดนางย่อมทราบว่าเวลานี้ตนเองต้องแสดงบทบาทบุตรสาวที่ไม่ได้รับความไม่เป็ธรรมอย่างสุดความสามารถจึงฉวยโอกาสชิงพูดตัดหน้าโม่เสวี่ยถง ด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะกวนน้ำให้ขุ่นอีก
“่นี้ิ่เอ๋อร์ก็อย่าออกไปไหนเก็บตัวศึกษาบัญญัติสตรีอยู่แต่ในบ้านเถิด” เมื่อเห็นท่าทางโศกเศร้าไร้ที่พึ่งของโม่เสวี่ยิ่ในที่สุดโม่ฮว่าเหวินก็ยอมเชื่อนางและเอ่ยปากปลอบใจพยานที่สามารถบ่งชี้ความบริสุทธิ์เพียงคนเดียวของิ่เอ๋อร์ฆ่าตัวตายไปแล้วโม่ฮว่าเหวินหวังเพียงว่าข่าวลือไม่ดีเ่าั้จะค่อยๆ เลือนหายไปเองโชคดีที่ทางซือหม่าหลิงอวิ๋นก็ไม่ได้ซัดทอดใดๆ มาที่ิ่เอ๋อร์
“เ้าค่ะท่านพ่อ” โม่เสวี่ยิ่หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับหางตาอย่างเงียบเชียบมองโม่เสวี่ยถงด้วยแววตายิ้มย่อง แล้วคิดจะเดินออกจากประตูไปทั้งอย่างนี้โม่เสวี่ยถงยิ้มเยาะในใจ หมุนตัวมาหาโม่ฮว่าเหวินก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
“ท่านพ่อ เดิมทีซวงเยี่ยก็เป็สาวใช้ขั้นสามของฟางอี๋เหนียงเพิ่งมาอยู่เรือนชิงเวยของถงเอ๋อร์ได้เพียงไม่กี่วัน อาจมีข้าวของหลายอย่างที่ได้รับมาจากเรือนหลีหวาของอี๋เหนียงก็ให้คนไปนำสิ่งของเ่าั้มอบให้นางไปด้วยเถิด ช่างน่าสงสารเหลือเกิน” โม่เสวี่ยถงเผยสีหน้าเศร้าสลด “แม้ว่านางจะติดตามข้าได้เพียงไม่กี่วันแต่ก็ถือว่าเป็การแสดงไมตรีระหว่างนายบ่าวเป็ครั้งสุดท้าย”
นี่เป็การบอกใบ้ว่าเ้านายของซวงเยี่ยก็คือฟางอี๋เหนียง!
โม่เสวี่ยิ่รู้ได้ทันทีว่าแย่แล้วรอยยิ้มลำพองใจบนใบหน้าแข็งค้างในพริบตา หน้าซีดในบัดดลนางคิดแค่ว่าปัดความผิดให้พ้นตัวไปได้แล้วแต่คิดไม่ถึงว่าโม่เสวี่ยถงจะหัวไวใช้สถานะของซวงเยี่ยป้ายความผิดไปที่ฟางอี๋เหนียง
“ิ่เอ๋อร์ ซวงเยี่ยเป็สาวใช้ขั้นสามของฟางอี๋เหนียงหรือ” โม่ฮว่าเหวินสีหน้าแข็งกร้าวขึ้นอีกครั้งทว่ามิได้สังเกตเห็นความผิดปรกติของโม่เสวี่ยิ่
สาวใช้ขั้นสามคนหนึ่งรับผิดชอบหน้าที่ปัดกวาดเช็ดถูกภายในเรือนซือหม่าหลิงอวิ๋นจะไปรู้จักกับนางได้อย่างไร นอกเสียจากเขาเคยไปเรือนของฟางอี๋เหนียงมาแล้วเจิ้นกั๋วโหวซื่อจื่อผู้สง่าผ่าเผยเข้าไปในเรือนของอนุภรรยาคนหนึ่งนี่ก็หมายความว่า...
“ท่านพ่อ แม้ว่าซวงเยี่ยจะเป็สาวใช้ แต่เพราะนางมิได้เกิดที่นี่ครอบครัวของนางอยู่ข้างนอก บางทีอาจจะออกไป...” โม่เสวี่ยิ่กล่าวอย่างรวดเร็วนี่เป็เหตุผลเฉพาะหน้าที่นางเพิ่งคิดขึ้นได้ ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้นางจะตอบอย่างไรจะพูดได้หรือว่าทั้งซวงเยี่ยและซือหม่าหลิงอวิ๋นล้วนเกี่ยวข้องกับฟางอี๋เหนียง
โม่เสวี่ยิ่รู้ว่าเวลานี้ควรอธิบายด้วยเหตุผลที่เหมาะสมจึงจะทำให้โม่ฮว่าเหวินเชื่อได้ แต่นางก็กล่าวได้ไม่แจ่มชัดจะบอกว่าซวงเยี่ยไม่เคยเกี่ยวข้องกับซือหม่าหลิงอวิ๋นก็ไม่ได้เพราะเช่นนั้นเคราะห์ที่ปัดพ้นตัวไปแล้วอาจย้อนกลับเข้ามาหาตนเองอีกนาง้าเป็ที่โปรดปรานของโม่ฮว่าเหวินต่อไปจึงจำเป็ต้องรักษาภาพลักษณ์บุตรสาวที่เฉลียวฉลาดอ่อนโยนรู้จักเห็นแก่ภาพรวมมาโดยตลอด
“ท่านพ่อ เื่ของซวงเยี่ยอาจไม่เกี่ยวข้องกับฟางอี๋เหนียงนางเป็ผู้ดูแลจัดการเรือนชั้นในมาหลายปี จะมาบกพร่องด้วยเื่เช่นนี้ได้อย่างไรพี่หญิงว่าจริงหรือไม่” โม่เสวี่ยถงกล่าวอย่างใสซื่อมองโมเสวี่ยิ่ด้วยสีหน้ากระตือรือร้นที่จะสานไมตรีด้วย
แม้ว่าใบหน้าของโม่เสวี่ยิ่จะยังคงยิ้มอ่อนโยนหนักหนาแต่ในส่วนลึกของหัวใจกำลังเข่นเขี้ยวจนแทบคลั่ง ตนเองเพียรอุตส่าห์วางแผนไว้ยังไม่ทันเริ่มต้นก็ต้องเสียหมากอย่างซือหม่าหลิงอวิ๋นไปต่อมาก็ถูกข่าวลือเสียหายทำลายชื่อเสียงจนย่อยยับท้ายที่สุดกว่าจะทำให้ซวงเยี่ยตายไปก็ไม่ใช่เื่ง่ายแต่เื่กลับไม่ได้เป็ไปตามทิศทางที่คาดหวังไว้ ฟางอี๋เหนียง... ฟางอี๋เหนียงต่างหากที่เป็เป้าหมายที่แท้จริงของโม่เสวี่ยถง
การเอ่ยว่าฟางอี๋เหนียงเป็ผู้ดูแลจัดการเรือนชั้นในมาหลายปีเท่ากับก็เป็การแสดงให้เห็นว่านางสามารถสร้างโอกาสติดต่อกับซือหม่าหลิงอวิ๋นได้โดยไม่ทำให้โม่ฮว่าเหวินระแคะระคายแม้แต่น้อยมิใช่หรือไรคำพูดของนังแพศยาโม่เสวี่ยถงสองสามประโยคนี้ช่างร้ายกาจยิ่งกว่ายาพิษโดยแท้!
จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวัดเป้าเอินก็นับว่าพวกนางทั้งสองต่างกระชากหน้ากากที่แท้จริงออกมาแล้วแค่เห็นโม่เสวี่ยถงแสร้งทำเป็ห่วงใยซ้ำแล้วซ้ำเล่าทั้งยังเอ่ยถึงฟางอี๋เหนียงไม่หยุด โม่เสวี่ยิ่ก็อยากเข้าไปฉีกปากของนางจนแทบทนไม่ไหวเวลานี้โม่เสวี่ยถงยังยกเื่นี้มาถามนางอีก แล้วตนเองควรตอบคำถามอย่างไรเล่า
สำหรับบุรุษผู้หนึ่งหากอนุภรรยาที่ดูแลจัดการเรือนชั้นในของตนเองมีแนวโน้มว่าอาจสมคบกับบุรุษภายนอกเป็ใครก็คงทนไม่ได้ แม้ว่าจะไม่มีหลักฐาน แต่ก็เคียดขึ้งจนเส้นเืบนขมับปูดโปน
“เอาล่ะ พวกเ้ากลับไปเถิด พ่อยังต้องทำงานต่ออีก” โม่ฮว่าเหวินรู้สึกเหมือนไฟโทสะแผดเผาอยู่ในอกเกือบจะะเิออกมาต่อหน้าบุตรสาวทั้งสองคน บัดนี้เขาไม่มีความแคลงใจใดๆต่อโม่เสวี่ยิ่แล้ว แต่ความระแวงกลับไปตกอยู่ที่ฟางอี๋เหนียงแทนเนื่องจากโม่เสวี่ยิ่มีชื่อเสียงดีงามมาโดยตลอดและหากมีคนในจะสมคบบุรุษภายนอกผู้ที่มีแนวโน้มเป็ไปได้มากที่สุดย่อมเป็ฟางอี๋เหนียง
เห็นสีหน้าของโม่ฮว่าเหวินนิ่งลึกราวกับวารี ก็รู้ได้ว่าอารมณ์ไม่ดีทั้งสองคนจึงไม่กล้ากล่าวสิ่งใดอีก แล้วรีบถอยออกจากห้องหนังสือไป
“น้องสาม ซวงเยี่ยตายในเรือนชิงเวย เ้าไม่รู้เื่ราวสักนิดจริงๆ หรือ”เมื่อเดินออกมาจากห้องหนังสือแล้ว โม่เสวี่ยิ่ยืนนิ่งที่ใต้ต้นไม้ช้อนตาขึ้นมองถามเสียงเย็น ในแววตายากจะปิดบังความเกลียดชังเอาไว้ได้แม้ว่าฟางอี๋เหนียงจะไม่มีความก้าวหน้า แต่ก็เป็มารดาผู้ให้กำเนิดหากข่าวลือไม่ดีถูกแพร่ออกไป ย่อมเป็ผลเสียต่อนางไม่น้อย
“พี่หญิงใหญ่พูดเยี่ยงนี้ ้าจะสื่อความหมายความว่าการตายของซวงเยี่ยเกี่ยวข้องกับข้าล่ะสิเอ... หรือว่าข้ามีความลับอะไรบางอย่างที่นางกุมอยู่ในมือกันหนอ...” ที่นี่ไม่มีคนนอก สาวใช้ทั้งสองคนต่างยืนคนละฝั่ง โม่เสวี่ยถงคลี่ยิ้มพรายดวงตาสดใสเผยแววขบขันกล่าวเน้นเสียงหนัก
รอยยิ้มแบบนี้เมื่อเข้ามาอยู่ในสายตาของโม่เสวี่ยิ่กลับเป็การยั่วยุและแสดงความลำพองใจเห็นแล้วไฟโทสะก็ลุกโชน ที่นี่ไม่มีคนนอก นางไม่จำเป็ต้องเสแสร้งใดๆ จึงจ้องโม่เสวี่ยถงด้วยแววตาร้ายกาจก่อนกล่าวกระทบกระเทียบ“น้องสามช่างแผนสูงนัก พี่สาวคงประเมินเ้าต่ำไปจริงๆ”
“พี่หญิงใหญ่ต่างหากที่น่าเลื่อมใสเรือนชิงเวยของข้าแห่งนี้ไม่ปลอดภัยเลยจริงๆ ว่างๆ คงต้องปรึกษากับท่านพ่อให้วางกำลังป้องกันโจรชั่วภายในจวนโม่เอาไว้บ้าง”แสงตะวันฉาบฉายลงมาบนใบหน้าของโม่เสวี่ยถงทำให้ดวงหน้างดงามยิ่งผุดผาดราวกับหยกใสสะท้อนแสงจันทร์ พอยิ้มน้อยๆก็ดูราวกับบุปผาแย้มบานที่งามพิลาสยิ่งกว่าบุปผาใดในสวนแห่งนี้
กล่าวจบนางก็คารวะโม่เสวี่ยิ่อย่างงดงามครั้งหนึ่ง ก่อนพาสาวใช้ค่อยๆ เดินออกไปทางประตูข้าง
ด้านหลังของนาง มือที่ซ่อนไว้ในชายเสื้อของโม่เสวี่ยิ่กำแน่น ความเจ็บที่ทิ่มแทงอยู่ในอุ้งมือช่วยให้นางคุมสติไว้ได้ไม่พุ่งเข้าไปอาละวาดตบตี
นางไม่อาจให้เื่นี้สร้างปัญหามาถึงตัวเองได้หากให้ท่านพ่อตรวจสอบพบว่าเป็แผนที่ตนเองทำใส่โม่เสวี่ยถง ความพยายามมาตลอดหลายปีก็จะกลายเป็สูญเปล่านางไม่อาจแพ้ได้ นางต้องไม่แพ้!
ิกั๋วกงไม่มีทางแต่งสตรีที่มีชื่อเสียงด่างพร้อยดังนั้นบาปเคราะห์ในครานี้ก็มีแต่ต้องให้ฟางอี๋เหนียงเป็ผู้แบกรับ
นางปลอบใจตนเอง ขอเพียงมีโอกาสเข้าไปในจวนิกั๋วกงได้แต่งให้โหยวเยวี่ยเฉิง ฟางอี๋เหนียงอยากจะเสพสุขในโชคอำนาจวาสนามากเท่าใดไยจะไม่ได้เล่าต่อไปตนเองจะต้องชดเชยให้เป็อย่างดีแน่นอน เมื่อคิดได้เช่นนี้ มือที่กำแน่นก็ค่อยๆคลายออกไม่ใช่ว่านางเห็นคนจะตายแล้วไม่ช่วยแต่นางเชื่อว่าเื่นี้ฟางอี๋เหนียงคงหาทางรับมือเองได้อยู่
เมื่อก่อนนางดูถูกอีกฝ่ายมากเกินไป คิดไม่ถึงว่านังแพศยาโม่เสวี่ยถงจะเ้าเล่ห์ร้ายกาจถึงเพียงนี้ทั้งยังอำมหิตกว่าที่ตนเองคิดไว้ จุดไฟลามไปถึงฟางอี๋เหนียงได้ทั้งยังทำให้ตนเองไม่อาจออกปากได้อีก
“คุณหนูใหญ่จะไปเรือนหลีหวาหรือไม่เ้าคะ” โม่จิ่นเดินเข้ามาถามด้วยความระมัดระวัง
“กลับเรือนฝูฉิง” โม่เสวี่ยิ่กล่าวเสียงเย็นบีบผ้าเช็ดหน้าหมุนตัวเดินไปด้วยความขุ่นเคือง เวลานี้นางจะไปเรือนหลีหวาแจ้งข่าวให้ฟางอี๋เหนียงที่ยังไม่รู้เื่ราวได้อย่างไรป่านนี้บิดาคงจะไปถึงเรือนหลีหวาแล้ว
นางไปไม่ได้ หากโม่ฮว่าเหวินไปถึงที่นั่นแล้วระบายโทสะกับอี๋เหนียงนางจะยื่นมือเข้าช่วยพูดขอร้องให้หรือไม่ดีเล่า
หากไม่ช่วย ชาวบ้านก็จะพูดว่านางเป็สตรีใจจืดใจดำ แม้แต่มารดาแท้ๆยังทิ้งได้ ทุกคนก็จะดูถูกนาง แต่หากช่วย บิดาจะมองอย่างไรนางยังต้องรักษาภาพลักษณ์สตรีที่อ่อนโยน รู้กาลเทศะ เห็นแก่ส่วนรวมมิใช่หรือเื่ทั้งหมดนี้นังแพศยาโม่เสวี่ยถงวางแผนไว้พร้อมมูล ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ต้องตกหลุมพรางของนังตัวแสบนั่นอยู่ดี
ที่น่าโมโหที่สุดก็คือ นางรู้กระจ่างใจแต่กลับทำอะไรไม่ได้เลยโม่เสวี่ยิ่ไม่เคยตกอยู่ในสภาวะเช่นนี้มาก่อน ไม่เคยต้องมาแก้ต่างที่พลาดพลั้งและไม่ว่าจะทำอะไรล้วนผิดพลาดไปหมด
หากไม่อดทนเื่เล็กอาจทำให้เสียการใหญ่นางจะให้อารมณ์ชั่ววูบมาทำลายอนาคตของตนเองทั้งชีวิตไม่ได้
การไม่ลงมือก็มิได้หมายความว่าไม่ได้ทำ!
ในขณะที่พวกนางต่างกลับเรือนของตนไปแล้ว ทางด้านโม่ฮว่าเหวินก็พาคนมาที่เรือนหลีหวาของฟางอี๋เหนียงด้วยอารมณ์เดือดดาล
คืนนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง คนในเรือนหลีหวาล้วนปิดปากสนิท
รู้แต่ว่าโม่ฮว่าเหวินมิได้เข้าไปนานนักคนที่อยู่ด้านนอกได้ยินแต่เสียงแจกันถ้วยชามตกแตก ไม่นานนักก็มีเสียงร้องไห้ดังลอยมาหลังจากนั้นนายท่านก็ออกมาจากเรือนหลีหวาและไม่หันกลับไปมองอีกเลยบ่าวทุกคนต่างรู้ว่านายท่านโกรธจัด นับั้แ่ฟางอี๋เหนียงเข้าจวนมายังไม่เคยเห็นนายท่านโกรธเป็ฟืนเป็ไฟขนาดนี้มาก่อน
เหล่าบ่าวไพร่ต่างหวาดกลัวจนตัวสั่น
ต่อมาไม่กี่วันแม้ว่าฟางอี๋เหนียงจะยังคงเป็ผู้ดูแลจัดการเรือนชั้นในอยู่แต่ได้ยินว่าสองวันมานี้นางป่วยหนัก ไม่ย่างออกมาแม้กระทั่งหน้าประตูเรือนของตนเองงานส่วนใหญ่มอบหมายให้หลี่มามาเป็ผู้สั่งการ ทุกคนที่เข้าออกเรือนหลี่หวาล้วนแต่ตัวสั่นงันงกกลิ่นยาฟุ้งกระจายไปทั่วเรือน ทว่าโม่ฮว่าเหวินกลับไม่ไปหาแม้แต่วันเดียวไปค้างแต่เรือนของฉิงอี๋เหนียงกับโม่อี๋เหนียง
หลายวันมานี้โม่เสวี่ยถงรู้สึกสบายอย่างมากครานี้ร่างกายของนางฟื้นฟูดีอย่างน่าประหลาดใจ หากเป็เมื่อก่อนแช่อยู่ในน้ำเย็นขนาดนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องล้มป่วยเป็เดือนคิดไม่ถึงว่า่เวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่วัน ตนเองจะฟื้นฟูจนกลับมาเป็ปรกติแม้ว่าจะยังแข็งแรงสู้พวกโม่เหอไม่ได้ แต่ก็ไม่มีอะไรน่าเป็ห่วงบำรุงอีกหน่อยก็ใช้ได้แล้ว
วันนี้อากาศสดใสไม่เลว แสงแดดอบอุ่น สวี่มามาพาโม่หลัน โม่เหอสาวใช้รุ่นใหญ่สองสามคนและสาวใช้รุ่นเล็กอีกจำนวนหนึ่งเข้ามาปัดกวาดทำความสะอาดเรือนของโม่เสวี่ยถงทั้งภายในภายนอกและให้โม่อวี้พาโม่เสวี่ยถงออกไปรับแสงตะวันใต้ต้นไม้ในสวนเป็การเฉพาะอีกไม่กี่วันก็จะเข้าสู่ฤดูหนาวอย่างเป็ทางการการทำความสะอาดเช่นนี้ก็คงไม่สะดวกนัก
โม่เสวี่ยถงนอนเอนกายบนเก้าอี้ในท่วงท่าเกียจคร้านหยิบหนังสือมาอ่านอย่างมีสมาธิ
นั่นเป็ตำราแพทย์ที่นางค้นเจอจากห้องมารดา ชาติภพก่อนนางถูกคนวางยาทำให้ไม่สามารถตั้งครรภ์ได้จึงถูกบีบบังคับให้ยอมรับน้องสาวลูกพี่ลูกน้องของซือหม่าหลิงอวิ๋นเข้าจวนมาภายหลังพอตั้งครรภ์ก็ไม่อาจรักษาไว้ได้ ตอนที่มีอวี้เอ๋อร์ นางแอบค้นคว้าตำราแพทย์ด้านอาหารการกินล้วนอยู่ในความดูแลใส่ใจของสวี่มามาอย่างเคร่งครัดในที่สุดก็รักษาอวี้เอ๋อร์เอาไว้ได้ แต่สิ่งที่นางไม่คาดคิดก็คือ สุราพิษเพียงจอกเดียวของโม่เสวี่ยิ่ก็พรากชีวิตบุตรชายไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ
แม้ว่านางจะไม่ตายด้วยสุราพิษของโม่เสวี่ยิ่และซือหม่าหลิงอวิ๋นทว่าก็ไร้เรี่ยวแรงจะหลบหนี จึงจุดไฟเผาห้องโถงมงคลแก้แค้นให้อวี้เอ๋อร์และตนเอง...
ยามที่มีชีวิตใหม่อีกครั้งนางสาบานกับตนเองว่าชั่วชีวิตนี้จะไม่ให้ใครวางยาพิษตนเองได้อีก!
“คุณหนู ดูนี่สิเ้าคะ” โม่หลันวิ่งหน้าตื่นมาจากด้านในถือของสิ่งหนึ่งออกมาอย่างระมัดระวัง แล้ววางของสิ่งนั้นลงในมือของโม่เสวี่ยถงและกระซิบเสียงเบา“พบอยู่ในห่อสัมภาระเ้าค่ะ ไม่ใช่ของพวกเราแน่นอน”
ตราประทับ...
เป็ตราประทับอันเล็กๆ ซึ่งเป็ของเจิ้นกั๋วโหวซื่อจื่อ-ซือหม่าหลิงอวิ๋น!
ดวงตาของโม่เสวี่ยถงเย็นเยียบขึ้นในฉับพลันนางย่อมรู้จักของที่พกติดตัวของซือหม่าหลิงอวิ๋นชิ้นนั้นดี ในชาติภพก่อนเขาเคยแต่ให้นางดูแต่ไม่เคยมอบให้ จนสุดท้ายถึงเวลาที่ตนเองต้องตายกลับพบว่าของสิ่งนั้นห้อยอยู่ที่คอของโม่เสวี่ยิ่
เมื่อคิดย้อนกลับไปถึงเหตุและผลก็รู้ได้ว่าวันนั้นซวงเยี่ยคงเอามาจากซือหม่าหลิงอวิ๋นกลับมาเก็บไว้ในที่ของนางเพื่อเตรียมสร้างหลักฐานใส่ร้ายว่าตนเองกับซือหม่าหลิงอวิ๋นมีใจให้กัน
เบื้องลึกของหัวใจราวกับฉาบด้วยน้ำแข็งแผนการหนึ่งปรากฏวูบเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็วเมื่อปัดหายนะไปให้ฟางอี๋เหนียงได้แล้ว ก็ต้องสุมไฟให้โหมแรงขึ้นอีกนิด!
6K
