บทที่ 26: เพลิงแรกชำระเงา
เิเหยียน (孟言) เพียงยืนนิ่งอยู่กับที่ สายตาเรียบเฉยจับจ้องไปยังร่างเล็กๆ สีแดงอมส้มของไก่ปีกหัก ที่กำลังดิ้นรนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นศิลาเย็นเฉียบเบื้องหน้า ความคิดสุดท้ายยังคงก้องอยู่ในหัว '...ข้าเองก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องมาหลายวันแล้วเช่นกัน...'
ยังไม่ทันที่เขาจะได้ขยับกาย หรือตัดสินใจว่าจะจัดการกับ "อาหาร" ที่หลงเข้ามานี้อย่างไร...
"ฟ่อออ! กรี๊ซซซ!"
เสียงขู่คำรามอันเย็นเยียบและแหลมเล็กผิดธรรมชาติ พลันดังขึ้นจากปากทางเดินลับ! ไอสังหารอันดำมืดและเ็าแผ่กระจายออกมาอย่างรวดเร็ว!
เิเหยียน (เร็นไซ - 古岳蓮齋) ตวัดสายตาคมปลาบไปยังต้นเสียงทันที! แววตาเปลี่ยนจากความครุ่นคิดเรียบเฉยเป็ความเ็าและไม่พอใจในทันที 'ตัวเกะกะ!'
เงาร่างสีดำทมิฬสามสายที่มีรูปร่างคล้ายวิหคขนาดใหญ่ ปรากฏกายขึ้นที่ปากทางเข้าห้องโถง! ดวงตาสีแดงก่ำหลายคู่ของพวกมันจับจ้องมายังไก่ปีกหักที่นอนอยู่บนพื้นด้วยความกระหายเื ก่อนจะเหลือบมองมายังเิเหยียนอย่างไม่ใส่ใจนัก พวกมันคือ เงาวิหคทมิฬ (暗影凶禽 - อั้นอิ่งซงฉิน)!
เ้าไก่ปีกหักเมื่อเห็นศัตรูที่ไล่ล่าตนเองตามมาถึงที่นี่ ก็ส่งเสียงร้องออกมาอย่างตื่นกลัวสุดขีด พยายามตะเกียกตะกายหนี แต่ก็ไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง
เงาวิหคทมิฬทั้งสามไม่สนใจเิเหยียน พวกมันพุ่งทะยานเข้าใส่ร่างเล็กๆ นั้นพร้อมกัน! หมายจะฉีกกระชาก "เหยื่อ" อันโอชะของพวกมัน!
'บังอาจ!' ความคิดนั้นเกรี้ยวกราดขึ้นในใจเิเหยียน แม้เขาจะมองว่าเ้าไก่ตัวนี้เป็เพียง "อาหาร" ที่บังเอิญหลงเข้ามา แต่มันก็เป็ "อาหารของข้า" ที่เขาพบก่อน! การที่อสูรชั้นต่ำเหล่านี้จะมาชิงไปต่อหน้าต่อตา ถือเป็การหยามเกียรติกันอย่างที่สุด! 'ใครก็แตะต้องอาหารของข้าไม่ได้!' นี่คือตรรกะง่ายๆ แต่หนักแน่นในแบบของนักดาบผู้เอาตัวรอด บวกกับความรำคาญที่ถูกขัดจังหวะ และนี่ก็เป็โอกาสทดสอบดาบพอดี!
"เคร้ง!"
ความคิดจบลงพร้อมกับเสียงชักดาบ! "จักรวาล" (滙宇 - Kaiu) ถูกชักออกจากฝัก (鞘 - Saya) อย่างรวดเร็ว!
ในจังหวะที่กรงเล็บเงาของวิหคทมิฬตัวแรกกำลังจะถึงตัวไก่ปีกหัก ร่างของเิเหยียนก็เคลื่อนเข้าขวาง! เขาก้าวเท้าอย่างมั่นคงตามหลัก "จิริน" (地輪 - ห่วงแห่งปฐี) และตวัดดาบ "จักรวาล" ขึ้นปัดป้องอย่างราบรื่นตามหลัก "ซุยริน" (水輪 - ห่วงแห่งวารี)!
"ฉัวะ!"
ดาบสีเงินปะทะเข้ากับกรงเล็บเงา! เกิดเสียงคล้ายโลหะเสียดสีอย่างรุนแรง! กรงเล็บนั้นถูกเบี่ยงเบนออกไป พลาดเป้าหมายอย่างฉิวเฉียด! ดาบ ขั้นิญญา (灵品 - หลิงผิ่น) ที่มีความทนทานเป็เลิศ สามารถต้านทานพลังกัดกร่อนของเงาทมิฬได้โดยไม่เป็รอย!
"กรี๊ซซ!" เงาวิหคตัวนั้นส่งเสียงร้องอย่างหงุดหงิด มันหันมาจ้องเิเหยียนด้วยดวงตาสีแดงก่ำ
เงาวิหคอีกสองตัวเปลี่ยนเป้าหมายมาที่เขาทันที! ตัวหนึ่งพ่นลำแสงสีดำเข้าใส่! อีกตัวใช้กรงเล็บเงาตวัดเข้าที่สีข้าง!
"ฟุ่บ! ฟุ่บ!"
เิเหยียนใช้หลัก "ฟูริน" (風輪 - ห่วงแห่งวายุ) เคลื่อนกายหลบหลีกอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ! การรับรู้ที่เฉียบคมทำให้เขามองเห็นเส้นทางการโจมตีได้อย่างชัดเจน! ดาบในมือตวัดวาดออกไปอีกครั้ง ปัดป้องและสกัดกั้นการโจมตีเ่าั้!
"เคร้ง! เคร้ง!"
เสียงปะทะดังขึ้นถี่รัว! เิเหยียนอาศัยความเข้าใจในหลักการห้าห่วงผสานกับพลังใน ขอบเขตสร้างรากฐาน (築基境 - จู้จีจิ้ง) ต้านรับการรุมโจมตีของเงาวิหคทั้งสามได้อย่างน่าทึ่ง! ทุกกระบวนท่าของเขาราบรื่น แม่นยำ และเปี่ยมด้วยประสิทธิภาพ!
ทว่า...เงาวิหคทมิฬเหล่านี้กลับดื้อด้านและไร้ซึ่งความกลัว พวกมันยังคงถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นสีดำ! พลังงานด้านลบที่แผ่ออกมาเริ่มส่งผลกระทบต่อจิตใจ ทำให้เขารู้สึกขุ่นมัวขึ้นมา!
'น่ารำคาญ! ทำให้ข้าเสียเวลา! ต้องจบเื่นี้โดยเร็ว!' เขาตัดสินใจแน่วแน่ พลังงานภายในโคจรเร็วขึ้นกว่าเดิม! ความเข้าใจในหลัก "คาริน" (火輪 - ห่วงแห่งอัคคี) ถูกดึงออกมาใช้เป็ครั้งแรกในการต่อสู้จริง!
วูม!
มิได้เกิดเปลวเพลิงลุกท่วมดาบ... แต่ั์ตาของเิเหยียนพลันฉายประกายคมปลาบ! เจตจำนง (意志 - อิชิ) อันแรงกล้าดุจเพลิงผลาญผสานเข้ากับดาบ "จักรวาล"! ความเร็วในการฟันดาบพลันเพิ่มสูงขึ้นอย่างฉับพลัน! ใบดาบราวกับจะ ร้อนรุ่ม ขึ้นเล็กน้อย!
"ชิ้ง!"
ดาบตวัดออกไปอีกครั้ง! ปะทะเข้ากับร่างเงาทมิฬที่พุ่งเข้ามา! คราวนี้มันไม่ได้แค่ปัดป้อง แต่กลับเกิดเสียง "ซี่ซี่!" คล้ายหยดน้ำกระทบเหล็กร้อน! ไอความร้อนอันบริสุทธิ์ที่แฝงอยู่ในคมดาบ ปะทะเข้ากับไอเย็นของเงาทมิฬโดยตรง!
"กรี๊ซซซซซ!!!"
เงาวิหคที่โดนดาบนั้นเข้าไปเต็มๆ ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนยิ่งกว่าเดิม! ร่างเงาของมันบิดเบี้ยวอย่างรุนแรงราวกับถูกไฟลวก และจางลงไปส่วนหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด! มันถอยกลับไปด้วยความเ็ปและหวาดกลัวในพลังงานที่ตรงข้ามกับพวกมัน!
'ได้ผล!' เิเหยียนรับรู้ถึงผลลัพธ์ 'พลังแห่งเจตจำนงอัคคี...รุนแรงพอที่จะชำระล้างพลังงานด้านลบเหล่านี้ได้!'
เขาไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย! เมื่อศัตรูตัวหนึ่งาเ็และเสียขวัญ เขาก็รุกไล่ทันที! ดาบในมือวาดออกไปอีกสองครั้งอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด! ทุกครั้งที่ฟันออกไป ล้วนแฝงไว้ด้วยเจตจำนงแห่ง "คาริน" ที่มุ่งทำลาย! คมดาบที่ร้อนรุ่มนั้นฟาดฟันเข้าใส่เงาร่างทั้งสอง!
"ฉัวะ! ฉัวะ!"
"กรี๊ซซซ...! กรี๊...!"
เงาวิหคทมิฬอีกสองตัวที่เหลือ ถูกดาบฟันเข้าที่จุดสำคัญ ร่างเงาของพวกมันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ส่งเสียงกรีดร้องครั้งสุดท้าย ก่อนจะสลายกลายเป็ควันสีดำจางๆ ฟุ้งกระจายหายไปในอากาศ! ทิ้งไว้เพียงกลิ่นไหม้จางๆ และความเงียบสงัดที่กลับคืนสู่ห้องโถงอันเก่าแก่อีกครั้ง
เิเหยียนยืนนิ่ง หอบหายใจเล็กน้อย เขาลดดาบลง มองไปยังจุดที่เงาวิหคสลายไปด้วยสายตาเรียบเฉย 'ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นต้น...ดาบขั้นิญญา...และการผสานหลักห้าห่วง...พอจะรับมือกับอสูรพลังงานด้านลบระดับรวบรวมลมปราณขั้นปลายได้สามตัวพร้อมกัน...นับว่าไม่เลวร้ายนัก' เขาประเมินพลังของตนเองอย่างเยือกเย็น
แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเ้าไก่ปีกหักตัวนั้น ที่ยังคงนอนขดตัวสั่นเทาอยู่มุมห้อง บัดนี้มันไม่ได้มองเขาด้วยความหวาดกลัวเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป แต่ในดวงตาสีทองอำพันนั้น กลับมีแวว...ประหลาดใจ...งุนงง...และอาจจะ...ใคร่รู้? ปะปนอยู่ด้วยอย่างซับซ้อน 'รอดไปนะเ้าตัวเล็ก...อย่างน้อยก็ไม่มีใครมาแย่งอาหารของข้าไปในตอนนี้' เขานึกในใจ ก่อนจะหันหลังกลับไป ไม่ได้สนใจมันอีก เดินกลับไปยังแท่
นศิลาที่มีตำราโบราณวางอยู่
(จบตอนที่ 26)
2K
