จู่ๆ ลูกสาวคนโตของบ้านฮั่วก็มาโผล่หน้าบ้าน เธอท้องโตมือจูงเด็กหญิงอีกหนึ่งคน
ในความทรงจำ พี่ใหญ่คนนี้ไม่เคยเป็ห่วงหล่อนเลย บวกกับเธอแต่งงานเร็วถูกย่าเลือกสามีให้ ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องจึงไม่ได้ลึกซึ้งนัก
ฮั่วเสี่ยวเหวินหันไปมองพี่ใหญ่คนนี้
“พี่ใหญ่ระวังคำพูดด้วย โดยเฉพาะเวลาอยู่ต่อหน้าลูกคุณแม่ตายยังไง? พี่ใหญ่น่าจะรู้ดีอยู่แก่ใจ จะโยนความแค้นที่มีต่อคุณย่ามาไว้ที่ฉันไม่ได้”
ฮั่วเสี่ยวเหวินอายุแค่นี้แต่กลับพูดได้ขนาดนี้ ยายแก่ฮั่วกับพี่ใหญ่ฮั่วต่างตื่นตะลึง
“ฉันต้องรู้แล้วว่าคุณแม่ตายยังไง แกมันตัวซวยั้แ่ที่แกเกิด บ้านนี้ไม่เคยมีอะไรดีๆ เลย”
พี่ใหญ่ฮั่วยังคงด่าต่อ
ความทรงจำในสมองฮั่วเสี่ยวเหวินหลั่งไหลเข้ามา ทั้งที่เกิดในครอบครัวที่เห็นผู้ชายสำคัญกว่าผู้หญิงเหมือนกันแต่ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องกลับไม่แน่นแฟ้น จะว่าไปแล้วก็น่าเศร้านัก
“มัวยืนทำอะไรอยู่? ยังไม่รีบไสหัวไปอีก ไสหัวกลับไปหาชู้รักของแกซะ”
ยายแก่ฮั่วราดน้ำมันลงบนกองไฟต่อ
น้ำตาไหลจากแก้มลงมาที่ปาก มันเค็มเล็กน้อย ฮั่วเสี่ยวเหวินกำหมัดด้วยความโมโหอยากสู้กับยายแก่และพี่ใหญ่คนนี้ให้รู้แล้วรู้รอด
“ก็เห็นชัดๆ อยู่ว่าพวกคุณแย่งข้าวสารกับแป้งหมี่ที่คุณลุงซื้อให้ฉัน”
เธอจะโต้เถียงต่อ ยายแก่ฮั่วยกไม้ตะบองเตรียมลงมือแล้ว
ไม้ตะบองฟาดลงบนหลังของหล่อนอย่างจัง ยายแก่ฮั่วแรงเยอะจนเธอรู้สึกเจ็บแสบที่หลัง
ยายแก่ฮั่วทำท่าจะฟาดต่อ ฮั่วเสี่ยวเหวินรีบหนีไปทางพี่ใหญ่ฮั่ว
คุณลุงซื้อข้าวสารมาให้ แค่ถูกคนหน้าไม่อายบ้านนี้แย่งไปก็แย่พออยู่แล้วนึกไม่ถึงว่ายายแก่ยังจะกล้าลงมือกับตัวเองอีก โลกนี้มีเื่นี้เกิดขึ้นได้ยังไง
เธอต้องจำใจกลับไปยังบ้านจาง น้ำตาเม็ดโตร่วงหยด
ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า ร่างกายผอมบางของเธอถูกเคลือบด้วยแสงสีทองของอาทิตย์อัสดง
ฝั่งของจางเจียิซึ่งนอนบนเตียงพบ เขาว่าในห้องไม่มีเสียงความเคลื่อนไหว
เด็กหนุ่มจึงฝืนลุกจากเตียง
“ฮั่วเสี่ยวเหวิน เธออยู่ที่ไหน?”
ค้นหาจนทั่ว พบว่าไม่มีร่องรอยของเธอ
จุดที่วางข้าวสารและแป้งหมี่ว่างเปล่า ฝาโถข้าวสารร่วงอยู่บนพื้น
“แย่แล้ว ฮั่วเสี่ยวเหวินคงไปหาพ่อของเธอแน่ๆ”
ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาสนใจตัวเอง ร่างกายปวดระบมไปหมด หันตัววิ่งออกไปแต่กลับชนกับคนคนหนึ่งที่ประตู
เงาร่างสูงใหญ่ของฮั่วต้าซานบดบังแสงอันน้อยนิดที่สาดผ่านประตูเข้ามา
“ไอ้หนู เงินพวกนั้นไม่ใช่ของแก เอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้ไม่อย่างนั้นฉันจะค้นห้องสองห้องนี้ให้ถึงที่สุด”
“เขาไม่ได้ทิ้งเงินไว้ให้พวกเรา คุณเอาข้าวสารกับแป้งหมี่ไปใช่ไหม?ฮั่วเสี่ยวเหวินอยู่ที่ไหน?”
“ลูกสาวฉันถูกแกย่ำยี ข้าวสารกับแป้งหมี่พวกนั้นไม่ใช่ของแกฉันเอาไปแล้วยังไง? ส่วนลูกสาวฉันอยู่ไหน ก็อยู่กับแกไม่ใช่หรือไง?ยังมีหน้ามาถามฉันอีก”
จางเจียิจับแขนเขา “อยู่ไหน?”
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าการกระทำของเขาทำให้ฮั่วต้าซานโมโห เขาสะบัดจางเจียิจางเจียิที่สูญเสียตัวค้ำยันเซล้มลงพื้นทันที
ฮั่วต้าซานเดินผ่านจางเจียิเข้าไปในบ้าน
จากนั้นผ้าห่มเน่าๆ บนเตียงเก่าผุก็ลอยขึ้นไป
จางเจียิลุกจากพื้น กระโจนเข้าใส่ ทั้งสองล้มลงบนเตียงทุบตีไม่หยุด
ฮั่วเสี่ยวเหวินเดินเข้าบ้านอย่างหมดอาลัยตายอยาก เห็นคนสองคนสู้กันบนเตียงไม่หยุด
หล่อนเห็นชัดว่านั่นคือฮั่วต้าซานผู้เป็พ่อกับจางเจียิ
จางเจียิาเ็ั้แ่ก่อนหน้านี้ เธอไม่เจอพ่อที่บ้านฮั่วเพราะแบบนี้นี่เองที่แท้เขาก็อยู่ที่นี่ มาเพื่อชิงเงินไป
หลังจากเข้าใจทุกอย่าง ฮั่วเสี่ยวเหวินเดือดดาลมากจริงๆ
เธอแค่อยากอยู่อย่างสงบสุข เหตุใดพวกเขาจึงไม่อนุญาต?
“คุณมันไร้ยางอาย ปล้นของไปแล้วยังจะมาปล้นเงินอีก”
หล่อนะโออกไป
รูปร่างฮั่วเสี่ยวเหวินอยู่ในวัยหกเจ็บขวบ ต่อให้กระโจนเข้าไปช่วยก็ถูกฮั่วต้าซานจัดการพร้อมกับจางเจียิโดยง่ายดายอยู่ดี
“นังลูกเวร ต่อให้ลุงแกให้เงินมา แกก็ควรนำมาตอบแทนบุญคุณฉันหากไม่ใช่เพราะฉัน แกก็ไม่มีทางโตมาขนาดนี้หรอก”
ฮั่วต้าซานกำลังจะหยิบธนบัตรบึกนั้นได้แล้ว
ฮั่วเสี่ยวเหวินกัดแขนเขา เจ็บจนเขาส่งเสียงร้อง ต้องปล่อยมือ
ฮั่วเสี่ยวเหวินรีบแย่งธนบัตรปึกนั้นมา
ฮั่วต้าซานตอบสนองไว ยกตัวลูกสาวขึ้น จากนั้นโยนออกไป
“นังคนกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา มีเงินแต่ไม่รู้จักส่งกลับบ้านเอามาเลี้ยงชายชู้ เื่ดีๆ ไม่รู้จักหัด หัดแต่จะเป็เหมือนแม่แก ฉันจะฟาดให้ตาย”
จู่ๆ ยายแก่ฮั่วก็โผล่เข้ามาจากด้านนอก แม้จะอายุไม่น้อยแล้วแต่ยังว่องไวอยู่
ฮั่วเสี่ยวเหวินยังไม่ทันลุกจากพื้นก็ถูกยายแก่ฮั่วเตะเต็มแรง
จุดที่โดนเตะปวดระบมไปหมด
มือทั้งสองกุมท้องแน่น ลุกไม่ขึ้น
“ไม่ต้องมาแกล้งตาย ต่อให้ฉันฟาดแกจนตายจริงๆแกก็สมควรโดนแล้ว”
สายตายายแก่ฮั่วหยุดอยู่ที่ธนบัตรในมือเธอ
เธอกำธนบัตรปึกนั้นแน่น ยายแก่ฮั่วออกแรงดึงแต่กลับดึงไม่ออก
นี่คือเงินก้อนเดียวที่คุณลุงทิ้งไว้ให้ ถ้าถูกแย่งไป เธอกับพี่เจียิคงต้องอดอยากของจริงแน่ๆ
เรี่ยวแรงทั้งหมดของเธอรวมอยู่ที่มือ
“นังเด็กนี่ ยังไม่ปล่อยมืออีก”
ยายแก่ฮั่วเตะหน้าอกฮั่วเสี่ยวเหวิน แรงเตะนี้ทำเอาฮั่วเสี่ยวเหวินจุกสายตาแล้วพร่าเลือน
แต่เธอยังคงไม่ปล่อยมือ ยายแก่ฮั่วเตะใส่ร่างกายผอมบางนี้อีกหลายครั้ง
ภายในบ้านของจางเจียิ ผู้ชายสองคนกำลังสู้กันพัลวันบนเตียงส่วนคู่ย่าหลานกำลังตบตีกันบนพื้น หลิวชุ่ยฟางผ่านมาพอดี เกือบทำโถกระเบื้องในมือร่วงเมื่อเข้ามาเห็นยายแก่ฮั่วเตะหลานสาวอย่างบ้าคลั่ง
“์ ฆ่าคนแล้ว”
ยายแก่ฮั่วเงยหน้ามาเห็นหลิวชุ่ยฟางวิ่งออกไปก็รีบปล่อยฮั่วเสี่ยวเหวินเพื่อไล่ตามไปหยุดอีกฝ่ายแต่หลิวชุ่ยฟางว่องไวเหลือเกิน เธอกอดโถกระเบื้องวิ่งไปจนถึงบ้านหัวหน้าหมู่บ้านแล้ว
หัวหน้าหมู่บ้านยื่นน้ำให้เธอหนึ่งแก้ว “รีบพูดมาว่าเกิดอะไรขึ้น”
เธอดื่มน้ำหมดแก้ว เช็ดปากด้วยหลังมือ ทั้งเนื้อทั้งตัวมีเหงื่อออกบางๆเพราะวิ่งมาตลอดทาง
249
